jump to navigation

Χαρά μου, χαρά μου: μια σύγχρονη χριστιανική ιστορία αγάπης Ιανουάριος 22, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βιβλία / Περιοδικά, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Σχέσεις , trackback

Κατά το τελευταίο προσκήνυμά μου στο Άγιο Όρος, ο περίεργος τίτλος και το εξώφυλλο του βιβλίου, μου τράβηξαν την προσοχή στην έκθεση της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου. Όταν άρχισα την ανάγνωσή του, το διάβασα απνευστί.

Βιβλιοκριτική

Το βιβλίο του Κώστα Λόη από τις εκδόσεις Σαββάλας περιγράφει τους χαρακτήρες, τις αναζητήσεις, τις αγωνίες και τις επιθυμίες δύο νέων ανθρώπων, οι διαδρομές των οποίων συναντώνται στην σύγχρονη Ελλάδα. Πέραν από την τρυφερή ιστορία αγάπης, το πραγματικό και σπάνιο επίτευγμα του βιβλίου είναι ο όμορφος και διακριτικός, απαλός τρόπος που παρουσιάζει τη μεταμορφωτική δύναμη της εμπειρίας της εν Χριστώ ζωής στην καθημερινότητα.

Η «Χαρά μου, χαρά μου» συνίσταται και ως μια πρακτική εισαγωγή και ενημέρωση για το τι ουσιαστικά κερδίζει κανείς όταν ζει συνειδητά μέσα στην Εκκλησία. Μην το χάσετε!

Υπόθεση

Κανένας δεν είναι υπεύθυνος γι’ αυτό που είναι, μα απόλυτα υπεύθυνος για τούτο που εξακολουθεί να είναι… Η ζωή είναι ένα δώρο γλυκό, όπως ένα κουτί σοκολατάκια. Το περιτύλιγμα το επιλέγουμε μόνοι… Μέσα στα όρια της δικής μας ελευθερίας…
Η Χαρά, ένα ανοιξιάτικο απόγευμα, συναντά τυχαία έναν άντρα σε μια καφετέρια και τον ερωτεύεται. Σε μια σύντομη συνάντηση, μερικών μόνο δευτερολέπτων, δεν καταφέρνει καν να μάθει το όνομά του.

Ξημεροβραδιάζεται στην ίδια καφετέρια, στην ίδια πολυθρόνα, ελπίζοντας σε μια νέα συνάντηση. Μάταια… Καταφεύγει στο θείο Πάρη, τον άνθρωπο που τη μεγάλωσε μετά την εγκατάλειψή της από τον πατέρα της, είκοσι χρόνια πριν, όταν ήταν μικρό παιδί πέντε‐έξι χρονών.
Ο θείος, άνθρωπος νηφάλιος και ειρηνικός, δίνει το ερέθισμα στη Χαρά να αναζητήσει τη χαμένη ταυτότητά της, να κλείσει τις πληγές του παρελθόντος και να βρει τη… χαρά της.
Η αγωνία για το αβέβαιο μέλλον και ο φόβος της μοναξιάς αναχαιτίζονται. Αλυσιδωτές εξελίξεις την οδηγούν σε μια επαναστατική αλλαγή του εαυτού της. Και τότε… ο κόσμος απλώνεται μπροστά της… Κάποιες φορές, κάποια πράγματα είναι τόσο κοντά μας…

Comments»