Της Έριξα Κρασί και της Άρεσε Πολύ!

Η Τέχνη του Σωστού Τσακωμού!

καυγάς ψυχρότητα ζευγάρι θυμός χωρισμός διαζύγιο

π. Ανδρέας Κονάνος - Η Τέχνη του Σωστού Τσακωμού
  • Η σημασία της χημείας του ζευγαριού στον καυγά
  • Η αντιφατικότητα των συναισθημάτων του ανθρώπινου προσώπου
  • Τσαλάκωμα και πικρές αλήθειες στον τσακωμό
  • Το νόημα της τριβής σε πολυμελή οικογένεια
  • Αυτογνωσία, ετερογνωσία και θεογνωσία
  • Η επιστήμη του τσακωμού χωρίς εμπάθεια και μίσος
  • Αγάπη, διαφωνίες και καυγάδες
  • Ποια είναι πιο αποτελεσματική στάση, η ψυχρότητα ή η συγχωρητικότητα προς το σύντροφο που σφάλλει;
  • Αγία Γραφή: Να λύνετε τις διαφορές σας μέχρι τη δύση του ηλίου
  • Γόνιμη στάση στο τσακωμό: Η λεπτότητα κινήτρων, συναισθημάτων και τρόπων έκφρασης στην επικοινωνία
  • Πως να εξοργίζουμε τον άλλο με το βλέμμα, τις λέξεις, ακόμα και τη σιωπή
  • Δεν είναι κακό να τσακωνόμαστε, αλλά το να μένουμε εκεί.

Χρήσιμη και πρακτική ηχογραφημένη ραδιοφωνική εκπομπή «Αθέατα Περάσματα» από τον ραδιοφωνικό σταθμό Πειραϊκή Εκκλησία 91,2 FM (αρχικός τίτλος: Δεν είναι κακό να τσακωνόμαστε) με τον Αρχιμανδρίτη π. Ανδρέα Κονάνο.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Της Έριξα Κρασί και της Άρεσε Πολύ!

  • Ιανουάριος 2, 2014, 10:55 μμ
    Permalink

    Καλός ο π. Ανδρέας Κονάνος.
    Μου αρέσει που μιλάει ΧΩΡΙΣ άμυνες.

    ΣΠΑΝΙΟΤΑΤΟ προτέρημα για παπά…

    Σχολιάστε

Απάντηση

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    …Θυμάμαι τι μου συνέβη, όταν για πρώτη φορά με αληθινή συντριβή για τις αμαρτίες μου πήγα για εξομολόγηση. Όλη η ζωή που έζησα ορθώθηκε μπροστά μου ως αδικία από την αρχή ώς το τέλος. Όταν συνάντησα τον ιερέα, δεν μπορούσα να μιλήσω καθόλου από τη θλίψη, τα δάκρυα, τον καρδιακό πόνο, αλλά μόνον έκλαιγα.

    Και πιστέψτε με, πριν ακόμη αρχίσω να μιλώ για τις αμαρτίες μου, ο Ίδιος ο Κύριος «εξήλθε προς συνάντησίν μου» και έπεσε στον τράχηλό μου και με καταφίλησε, και ήμουν γι’ Αυτόν αγαπητός, χωρίς να περιμένει από μένα πότε θα πω «συγχώρησον», όπως και στην παραβολή ο άσωτος είπε «Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν Σου», όταν ήδη ο Πατέρας τον δέχτηκε στην αγκαλιά Του.

    Κατηγορούσα τον εαυτό μου για όλα. Ο Κύριος όμως δεν πρόφερε ούτε ένα λόγο μομφής× μόνο χαιρόταν «ότι ο υιός αυτός απολωλώς ην και ευρέθη, νεκρός ην και ανέστη». Τι νύχτα ήταν εκείνη! Μου είναι αδύνατο να τη διηγηθώ. Πόσο μας αγαπά ο Κύριος!
    - Γέροντας Σωφρόνιος
  • Αρέσει σε %d bloggers: