Φθινοπωρινά Σινιάλα

Φθινοπωρινή μελαγχολία

Δρόσισαν πια τα βραδάκια στη βεράντα
δεν είναι να μένεις μέχρι αργά.
Κι’ η θάλασσα στο βάθος απόμακρη
Σαν να μην την αγγίξαμε ποτέ…

Οι σκόρπιες εφημερίδες στο τραπέζι
σαλεύουν στα φθινοπωρινά σινιάλα
κι’ οι μικροί ανεμόμυλοι στις γλάστρες με τους κάκτους έχουν τρελαθεί!
Τακτοποιώ τα καλοκαιρινά μου λάφυρα
στα γυάλινα βάζα
προσέχοντας μη σπάσει ο μικρός ιππόκαμπος
και τ’ αυτιά της Αφροδίτης.
Κοχύλια,βότσαλα,μεγάλα και μικρά
άσπρα,μαύρα και χρωματιστά
τ’ αραδιάζω με σπουδή στο περβάζι.
Πόσα καλοκαίρια χωράνε σ’ ένα σπίτι!
Αν είχαν στόμα…

Παίρνω μέσα τις ψάθινες καρέκλες.
Μάζεψε και τα μαξιλάρια απ’ το πεζουλάκι.
Έρχεται βροχή…

Νόνη Σταματέλλου

6 σκέψεις σχετικά με το “Φθινοπωρινά Σινιάλα

  • Σεπτέμβριος 27, 2009, 6:25 μμ
    Permalink

    Πολύ γλυκό! Πολύ ωραίο! Καλό περασμα στο χειμώνα να χουμε με περισσότερες κ ομορφότερες εμπειρίες!

    Σχολιάστε
  • Σεπτέμβριος 28, 2009, 4:52 μμ
    Permalink

    ευχαριστούμε…
    τόσο αυτονόητο και δοσμένο τόσο μοναδικά και με ‘καινούριο΄ τρόπο………..
    Δυστυχώς: «έρχεται βροχή…»

    Σχολιάστε
  • Σεπτέμβριος 28, 2009, 5:19 μμ
    Permalink

    Ευτυχώς, βρε!

    Μια βροχή, μια βροχή θα μας σώσει… που έλεγε και το τραγούδι!

    😀

    Σχολιάστε
  • Σεπτέμβριος 28, 2009, 10:50 μμ
    Permalink

    ΠΟΣΑ ΦΘΙΝΟΠΩΡΑ ΧΩΡΑΝΕ ΣΕ ΜΙΑ ΨΥΧΗ?
    ΤΕΛΙΚΑ Ο ΑΣΤΕΡΙΑΣ ΔΕΝ ΕΦΕΡΕ ΓΟΥΡΙ…

    Σχολιάστε
  • Σεπτέμβριος 28, 2009, 10:54 μμ
    Permalink

    Πολύ ωραίο ποίημα, πολύ όμορφα δοσμένο!

    Σχολιάστε
  • Σεπτέμβριος 29, 2009, 4:07 μμ
    Permalink

    27 TOY ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ έστω και καθυστερημένα
    για τα γενέθλια σου

    Σχολιάστε

Απάντηση

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    Τι είναι καρδία ελεήμων; Είναι να φλέγεται από αγάπη η καρδιά για όλη την κτίση: Για τους ανθρώπους, για τα πουλιά και για τα ζώα και για τους δαίμονες και για κάθε κτίσμα. Και καθώς ό άνθρωπος τα φέρνει στη μνήμη του και τα σκέφτεται, τα μάτια του τρέχουν δάκρυα. Από την πολλή και σφοδρή συμπάθεια πού συνέχει την καρδιά του και από την πολλή εμμονή σ' αυτή την κατάσταση, μικραίνει ή καρδιά του και δεν μπορεί να υποφέρει ή να ακούσει ή να δει κάποια βλάβη ή κάτι έστω και λίγο λυπηρό να γίνεται στην κτίση. Γι' αυτό και για τα άλογα ζώα και για τους εχθρούς της αλήθειας και γι' αυτούς πού τον βλάπτουν προσεύχεται συνεχώς με δάκρυα, ζητώντας από το Θεό να τους φυλάξει και να τους συγχωρήσει. Ομοίως προσεύχεται και για τα ερπετά από την πολλή του ευσπλαχνία, πού συγκινεί την καρδιά του, υπερβαίνοντας το ανθρώπινο μέτρο και φτάνοντας στην ομοιότητα του Θεού.
    - Άγιος Ισαάκ ο Σύρος
  • Αρέσει σε %d bloggers: