jump to navigation

Ζητεῖται ἡγέτης Νοέμβριος 22, 2015

Posted by Αργυρώ Σταθερού in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Πολιτική , add a comment

invisible-resized-600

Της Αργυρώς Σταθερού, Δημοσιογράφου

Πόσες φορές αναρωτιέμαι μήπως πρέπει να βάλουμε “αγγελία” ευρέσεως κατάλληλων πολιτικών εκπροσώπων και προπαντός ενός άξιου ηγέτη, αντάξιου των προσδοκιών και του καλού ολόκληρου του έθνους μας. Ως κουρασμένοι Έλληνες πολίτες από τις πολιτικές που εφάρμοσαν όλα τα προηγούμενα χρόνια οι κυβερνώντες της, κατά τα άλλα, ευλογημένης αυτής χώρας που αξιωθήκαμε να γεννηθούμε, φτάσαμε στην ώρα μηδέν της ιστορίας μας, πιάσαμε πάτο στο πηγάδι της απόγνωσης. Η Ελλάδα είναι, ομολογουμένως, μοναδική σε ομορφιά και κλιματικές συνθήκες κι αυτό δεν είναι μεροληπτική, αλλά διεθνής διαπίστωση. Κι ενώ έχουμε δεδομένο τον ήλιο, τη θάλασσα, την πλούσια πανίδα και χλωρίδα και άλλους φυσικούς πόρους, μια πλούσια πολιτιστική κληρονομιά με ρίζες στους αρχαίους χρόνους και ένα ένδοξο ιστορικό παρελθόν με προγόνους πατριώτες – γνήσιους αγωνιστές κάπου «κολλήσαμε», στο σύγχρονο σήμερα και φαινόμαστε, όχι απλώς οι «ουραγοί» της Ευρώπης, αλλά τα «τεμπέλικα λαμόγια» που θέλουν να ζουν με δανεικά και να καλοπερνούν “αραχτοί και light”.

Πόσο απογοητευτική είναι η εικόνα των σύγχρονων Ελλήνων όλων των ηλικιών που κάθονται σωρηδόν ως «λουσάτοι» άνεργοι στις καφετέριες, ενώ στα χωράφια, τις οικοδομές, τα δημόσια έργα, τα λιμάνια κ.ά. δουλεύουν ένα σωρό αλλοδαποί όλων των εθνικοτήτων.

Πόσο τραγικό είναι ένας έξυπνος λαός να καταπίνει ως «κουτορνίθι» ό,τι του σερβίρουν τα Μ.Μ.Ε., να προσπαθεί να εντυπωσιάσει με κραυγαλέες εμφανίσεις και να τρώει το χρόνο του σε παιχνίδια κοινωνικών δικτύων. Φυσικά, αυτό δεν συντελέστηκε αίφνης και αυτόματα στη δική μας γενιά. Πήρε χρόνια για να «δηλητηριαστεί» το ιδιαίτερο εκείνο DNA που μας άφησαν κληρονομιά οι γνήσιοι Έλληνες πρόγονοί μας. Δεν ξυπνήσαμε μια μέρα στον καναπέ να πίνουμε φραπέ. Γίναμε αργά και μεθοδικά λάτρεις και εκφραστές του δυτικόφερτου τρόπου ζωής σε όλες της τις εκφάνσεις. Φρόντισαν για αυτό καταρχήν η τηλεόραση με την πλύση εγκεφάλου που έκανε και στη συνέχεια τα υπόλοιπα μέσα ενημέρωσης, αλλά και οι εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες της χώρας που ξέχασαν τις ρίζες τους και λάτρεψαν τη «δύση», άρα και την κτήση, απομακρύνθηκαν από το Θεό και σταδιακά έχασαν το «μπούσουλα», τα ιερά και όσιά μας. Και δημιουργήθηκαν κινήματα στην πολιτική που συμβάδισαν με τις τάσεις της μόδας που ποτέ, όμως, δε ντύνει τον απλό λαό. Κοσμεί μόνο τους προύχοντες, τους έχοντες και κατέχοντες. Άλλοι πήγαν αριστερά και προσπάθησαν να εφαρμόσουν ουτοπικές για την Ελλάδα πολιτικές ιδεολογίες του Μαρξ και του Λένιν, άλλοι πήγαν δεξιά και προσπάθησαν να εφαρμόσουν ανεδαφικές για τον τόπο καπιταλιστικές θεωρίες που δεν εξυπηρετούσαν παρά μόνο τα ξένα και αργότερα πολυεθνικά συμφέροντα. Άλλοι πήγαν ακόμα δεξιότερα και προσπάθησαν απολυταρχικά να εφαρμόσουν τους νόμους και την τάξη με στρατιωτικά πρότυπα. Κι αυτό αποτυχημένο, καθώς, όσο κι αν βολεύει η οργάνωση και η εργατικότητα του στρατού δεν μπορεί μια χώρα με φιλελεύθερους πολίτες να λειτουργεί σαν «καλοκουρδισμένο» στρατόπεδο! Άλλος είναι ο ρόλος του στρατού κι άλλος του κράτους. Κάποιοι ισορρόπησαν κάπου στο κέντρο και έκαναν πολιτικά «γκελ» προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, ανάλογα με το πώς φυσούσαν οι εκάστοτε κοινωνικο-πολιτικοί «άνεμοι» και, δυστυχώς, τα συμφέροντά τους. Στην πάροδο των ετών της σύγχρονης μεταπολιτευτικής περιόδου δε βρέθηκαν παρά ελάχιστοι πολιτικοί εκφραστές της έννοιας του αληθινού πατριωτισμού. Κινδυνεύοντας να παρεξηγηθώ και να εξαγριώσω τους απανταχού πολιτευμένους και τους οπαδούς τους, εννοώ γνήσιους, ηθικούς, αληθινούς, πατριώτες άντρες με φόβο Θεού και πίστη στα ελληνικά ιδεώδη και ιδανικά, με αγάπη έως αυταπάρνησης στον ιερό, αυτό τόπο και τους ανθρώπους του, που κάποιοι έχυσαν το αίμα τους για να το απολαμβάνουμε εμείς, ελεύθεροι, σήμερα. Γιατί σίγουρα, οι γείτονες χώρες δεν φρόντισαν για την ελευθερία μας, ούτε ποτέ θα φροντίσουν. Ο καθένας πρέπει να κοιτάζει τη χώρα του και τα συμφέροντά του, άλλωστε.

Η έλλειψη τέτοιων αντρών, «καθαρών» και αποτελεσματικά εργατικών για τον τόπο είναι εμφανής. Διαφαίνεται ξεκάθαρα στην απόγνωση που έχει κυριεύσει τον ελληνικό λαό που φαίνεται να συνειδητοποιεί, έστω και αργά, ότι οι πολιτικοί εκπρόσωποί του τον προδίδουν ασύστολα κτίζοντας στην «πλάτη» του την προσωπική τους καριέρα και κυνηγώντας τα ίδια συμφέροντα, την πολυπόθητη «καρέκλα» και «θεσούλα» τους, το κτίσιμο των τεράστιων περιουσιακών τους στοιχείων. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν εργαστεί ποτέ, άλλοι ελάχιστα στη ζωή τους. Συνήθως προέρχονται από πολιτικά τζάκια, άλλοι πάλι αναμείχθηκαν με την πολιτική ως ιδεολογικό χόμπι και το μετέτρεψαν σε προσοδοφόρο επάγγελμα. Στις σκέψεις όλων μας γεννιέται περισσότερο από ποτέ η ανάγκη για την εμφάνιση ενός ηγέτη με γνήσιο όραμα και φιλικές διαθέσεις για τον ταλαιπωρημένο αυτό τόπο και λαό. Ο Καποδίστριας άφησε μια πολιτική κληρονομιά διεθνούς βεληνεκούς που φαίνεται πως κανένας μεταγενέστερος Έλληνας δεν θέλησε να μιμηθεί και να αξιοποιήσει. Και δεν ήταν ο μόνος. (περισσότερα…)

Μὴν ὑποτιμᾶτε τὴν δύναμη ποὺ μπορεί νὰ ἀλλάξει τὶς ζωὲς τῶν ἀνθρώπων Οκτώβριος 2, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία , add a comment

Μια δασκάλα δεν συμπαθούσε καθόλου ένα μαθητή της. Ώσπου έμαθε το τραγικό μυστικό του…

3355039946_228a7d1251_o

Πριν από πολλά χρόνια σε ένα Δημοτικό σχολείο της Αμερικανικής επαρχίας υπήρχε μια δασκάλα. Το όνομα της ήταν κυρία Τόμπσον.
Την πρώτη μέρα της καινούργιας σχολικής χρονιάς, στάθηκε μπροστά από τα παιδιά της πέμπτης τάξης, τους συστήθηκε και στη συνέχεια τους είπε ένα μεγάλο ψέμα.

Όπως και οι περισσότεροι άλλωστε δάσκαλοι, κοίταξε τους μαθητές της και τους είπε ότι τους θα τους αγαπάει και θα τους προσέχει όλους το ίδιο. Αλλά αυτό ήταν αδύνατον, γιατί εκεί στην μπροστινή σειρά, κάθονταν ένα μικρό αγόρι, ο Τέντυ Στάλλαρντ. Η κυρία Τόμπσον είχε παρατηρήσει τον Τέντυ από την προηγούμενη χρονιά και δεν τον συμπαθούσε ιδιαίτερα. Δεν έπαιζε με τα άλλα παιδιά, δεν συμμετείχε στην τάξη, τα ρούχα του ήταν συνέχεια βρώμικα και σίγουρα δεν έκανε όσο συχνά έπρεπε μπάνιο.
Ο Τέντυ ήταν ένα παιδί που την δυσαρεστούσε όποτε τον έβλεπε για αυτό και απολάμβανε τις στιγμές που σχημάτιζε με τον κόκκινο στυλό της τα τεράστια Χ στα τετράδια του, έσβηνε τα λάθη του ή βαθμολογούσε με 6 και με 5 τις εργασίες του.
Στο σχολείο, όπου δίδασκε η κυρία Τόμπσον, ήταν υποχρεωμένη να ελέγχει το παρελθόν όλων των παιδιών που υπήρχαν στη τάξη της. Ακόμη και του μικρού Τέντυ. Έτσι όταν άνοιξε τα αρχεία του, την περίμενε μια μεγάλη έκπληξη.
Ο δάσκαλος που είχε τον Τέντυ στην πρώτη τάξη του Δημοτικού έγραφε για αυτόν: «Ο Τέντυ είναι ένα υπέροχο παιδί όλο χαμόγελο. Είναι οργανωτικός, μελετηρός και έχει καλούς τρόπους.
Είναι μια έμπνευση για τα παιδιά που βρίσκονται γύρω του.»
Η δασκάλα που είχε τον Τέντυ στη Δευτέρα Δημοτικού έγραφε: «Είναι εξαιρετικός μαθητής, τον συμπαθούν πολύ οι συμμαθητές του αλλά ο ίδιος μοιάζει πολύ προβληματισμένος επειδή η μητέρα του πάσχει από μια ανίατη ασθένεια και η ζωή στο σπίτι του πρέπει να είναι πολύ δύσκολη.»
Η δασκάλα που τον δίδαξε στην Τρίτη Δημοτικού έγραφε: «Ο θάνατος της μητέρας του του στοίχισε πολύ. Ο ίδιος προσπαθεί να κάνει ότι καλύτερο μπορεί, αλλά ο πατέρας του δεν του δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον. Η άσχημη κατάσταση στο σπίτι θα τον επηρεάσει πολύ σύντομα, αν δεν αλλάξει γρήγορα κάτι.»
Ο δάσκαλος του Τέντυ στην Τετάρτη Δημοτικού έγραφε: «Ο Τέντυ έχει παραιτηθεί και δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον για το σχολείο. Δεν έχει πολλούς φίλους και πολλές φορές κοιμάται στην τάξη.»
Η κυρία Τόμπσον συνειδητοποίησε το πρόβλημα και αισθάνθηκε ντροπή για τον εαυτό της. Αισθάνθηκε ακόμη χειρότερα, όταν όλοι οι μαθητές της, της έφεραν χριστουγεννιάτικα δώρα τυλιγμένα με αστραφτερά περιτυλίγματα και όμορφες κορδέλες. Όλοι, εκτός από τον Τέντυ. Το δικό του δώρο ήταν αδέξια τυλιγμένο σε ένα βρώμικο, καφέ χαρτί που μάλλον πριν ήταν η σακούλα ενός παντοπωλείου.
Η κυρία Τόμπσον δυσκολεύτηκε να το ανοίξει. Τα περισσότερα παιδιά γέλασαν όταν έβγαλε από μέσα ένα βραχιόλι που είχε φτιάξει ο ίδιος με σπάγκο και πέτρες αλλά και ένα ανοιχτό, μισογεμάτο μπουκάλι με άρωμα. Σηκώθηκε από τη θέση της και σταμάτησε απότομα των γέλιο των παιδιών όταν φώναξε δυνατά πόσο πολύ της άρεσε το δώρο του. Στη συνέχεια φόρεσε το βραχιόλι και έριξε λίγο από το άρωμα στο χέρι της.

Ο Τέντυ έφυγε τελευταίος εκείνη τη μέρα από την τάξη. Βγαίνοντας από τη πόρτα γύρισε προς τη δασκάλα του και της είπε με θλιμμένη φωνή «Σήμερα κυρία μυρίζετε σαν τη μαμά μου!»
Η κυρία Τόμπσον έκλαψε πολύ εκείνη τη μέρα. Από τότε σταμάτησε να μαθαίνει τα παιδιά ανάγνωση, γραφή και αριθμητική. Αντ “αυτού, άρχισε να τα διδάσκει.
Αγαπούσε όλα τα παιδιά αλλά έδινε ιδιαίτερη προσοχή στον μικρό Τέντυ. Κάθε φορά που τον βοηθούσε στα μαθήματα του, το μυαλό του έμοιαζε να ζωντανεύει. Όσο περισσότερο τον ενθάρρυνε, τόσο πιο γρήγορα απαντούσε στις ερωτήσεις της. Μέχρι το τέλος του έτους, ο Τέντυ είχε γίνει ένα από τα πιο έξυπνα παιδιά της τάξης και, παρά το ψέμα της ότι θα αγαπούσε όλα τα παιδιά το ίδιο, ο Τέντυ ήταν πλέον και επίσημα ο αγαπημένος της. Την επόμενη χρονιά η κυρία Τόμπσον ανέλαβε πάλι την Πέμπτη Δημοτικού και έβλεπε τον Τέντυ μόνο στα διαλείμματα. Μια μέρα, προς το τέλος του έτους, βρήκε ένα σημείωμα κάτω από την πόρτα του σπιτιού της. Το σημείωμα είχε την υπογραφή του Τέντυ και έγραφε: «Είσαστε ακόμη η καλύτερη δασκάλα που είχα ποτέ στη ζωή μου».

unstoppable_learning_artwork_wide-704d4be3f1c3251fc0daeb3620634acea07cc61b-s1000-c85
Έξι χρόνια μετά η κυρία Τόμπσον έλαβε άλλο ένα σημείωμα, αυτή τη φορά με το ταχυδρομείο.
Ήταν πάλι ο Τέντυ και της έγραφε ότι είχε τελειώσει τρίτος σε βαθμό το Λύκειο, αλλά εκείνη ήταν ακόμη η καλύτερη δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του.
Τέσσερα χρόνια μετά, πήρε άλλη μια επιστολή από τον Τέντυ. Της έγραφε ότι είναι δύσκολα στο Πανεπιστήμιο αλλά πολύ σύντομα θα έπαιρνε το πτυχίο του και με καλό βαθμό. Τέλειωσε το γράμμα του γράφοντας ότι ακόμη εκείνη είναι η καλύτερη και η πιο αγαπημένη του δασκάλα που είχε ποτέ.
Έπειτα από τέσσερα χρόνια άλλο ένα γράμμα από τον Τέντυ έκανε την εμφάνιση του στο ταχυδρομικό κουτί της κυρία Τόμπσον. Της έγραφε ότι αφού πήρε το πτυχίο του, αποφάσισε να προχωρήσει λίγο ακόμη τις σπουδές του. Τέλειωνε την επιστολή γράφοντας ότι παραμένει η καλύτερη και η αγαπημένη του δασκάλα.
Η κυρία Τόμπσον πήρε ακόμη ένα γραμμα από τον Τέντυ εκείνη την άνοιξη.Αλλά αυτή τη φορά το όνομα με το οποίο υπέγραφε,ήταν διαφορετικό: Δρ. Θίοντορ Φ. Στάλλαρντ. Της έγραφε ότι είχε βρει μια κοπέλα και επρόκειτο να την παντρευτεί. Της έλεγε ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει μερικά χρόνια πριν και αναρωτιόταν αν θα μπορούσε εκείνη, να καθίσει στη θέση που κάθεται η μητέρα του γαμπρού.
Φυσικά εκείνη το έκανε… Πήγε στο γάμο φορώντας στο χέρι εκείνο το βραχιόλι από πέτρες που της είχε κάνει δώρο ο Τέντυ και φορώντας το άρωμα που του θύμιζε τη μητέρα του. Την στιγμή που ο Δρ. Στάλλαρντ την αγκάλιασε της ψιθύρισε στο αυτί: «Σας ευχαριστώ, κυρία Τόμπσον, γιατί πιστέψατε σε μένα. Σας ευχαριστώ τόσο πολύ γιατί με κάνατε να αισθανθώ σημαντικός και μου δείξατε πως μπορώ να κάνω τη διαφορά».
Η κυρία Τόμπσον με δάκρυα στα μάτια του απάντησε: «Τέντυ, κάνεις πολύ μεγάλο λάθος. Εσύ είσαι αυτός που μου έμαθε ότι μπορώ να κάνω τη διαφορά. Δεν ήξερα πώς να διδάξω τους μαθητές μου μέχρι που σε γνώρισα.»
Προσπαθήστε να μην κρίνετε από το περιτύλιγμα και μην υποτιμάτε ποτέ μα ποτέ την δύναμη που έχετε και που μπορεί να αλλάξει τις ζωές των ανθρώπων γύρω σας.

Αφιερωμένο σε: Αλεξάνδρα Μ. (+), Αριστείδη Μ., Δημήτρη Σ., Πέτρο Μ. και σε όλους τους δασκάλους και δασκάλες που άγγιξαν τις καρδιές των μαθητών τους.

ΠΗΓΗ

Ευχαριστίες στον Κώστα Κ.

Ποτέ μην πεις «δεν μπορώ» (Η Ιστορία της Πρωταθλήτριας Γυμναστικής Χωρίς Πόδια) Ιούλιος 30, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία, Τεκνογονία / Εκτρώσεις , add a comment

jennifernolegs

Γεννήθηκε χωρίς πόδια.

Οι φυσικοί της γονείς την παράτησαν όταν γεννήθηκε.

Υιοθετήθηκε από θετούς γονείς.

Θαύμαζε μια Ολυμπιονίκη αθλήτρια της ρυθμικής γυμναστικής και ήθελε να της μοιάσει.

Οι θετοί γονείς της της έμαθαν ένα πράγμα: ποτέ μην πεις δεν μπορώ και την στήριξαν να κυνηγήσει το όνειρό της…

Μεγαλώνοντας θέλησε να μάθει την πραγματική της ταυτότητα.

Η συνέχεια ξεπερνά την φαντασία…

Γνωρίστε την συγκλονιστική μα πραγματική ιστορία της Τζένιφερ Μπρίκερ (Jennifer Bricker) στο ενσωματωμένο βίντεο.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ (αγγλικά).

Αναζητώντας μια Μεγάλη Ιδέα Ιούνιος 23, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Ιστορία, Πολιτική , add a comment

kolokotronis-stoxos

Χρειαζόμαστε σήμερα μια νέα Μεγάλη Ιδέα που θα μας εμπνεύσει και ενώσει; Εάν ναι ποια μπορεί να είναι αυτή; Αναδημοσιεύουμε σχετικό άρθρο του Πολιτικού Επιστήμονα Κωνσταντίνου Χολέβα.

Η συγκινητική κοσμοσυρροή για την προσκύνηση του ιερού σκηνώματος της Αγίας Βαρβάρας και η επίσης σημαντική προσέλευση για την προσκύνηση της Παναγίας της Ιεροσολυμίτισσας στην Εξαρχία του Παναγίου Τάφου είναι γεγονότα, τα οποία πρέπει να εκτιμηθούν και να αξιολογηθούν σωστά. Αυτός ο λαός, παρά την οικονομική και κοινωνική κρίση δεν χάνει την Πίστη του, την ελπίδα του,  τον προσανατολισμό του. Ακουμπά στην Ορθοδοξία, στην Παράδοση, στην Ιστορία, στην κληρονομιά των προγόνων, παλαιοτέρων και νεωτέρων.

Είναι χρήσιμο να καταλάβουν όλοι οι κρατούντες και οι νομοθετούντες ότι ο λαός μας δεν έχει μόνον υλικές ανάγκες. Έχει και πνευματικές ανάγκες. Χρειάζεται σταθερά στηρίγματα, υπήνεμα αραξοβόλια, διψά για λόγο παρηγορίας και αισιοδοξίας. Σε πολύ δυσκολότερες καταστάσεις η Ορθόδοξη Χριστιανική Παράδοση και διδασκαλία, η εργατικότητα, η φιλομάθεια, ο άδολος πατριωτισμός και η συνείδηση της δοξασμένης καταγωγής μας έδωσαν όραμα και οδήγησαν σε αγώνες νικηφόρους.

Η σκοτεινή και καταπιεστική Τουρκοκρατία δεν μπόρεσε να αλλοιώσει το φρόνημα των Ελλήνων παρά τους εξισλαμισμούς, τα βασανιστήρια, τις ταπεινώσεις, τις αδικίες. Η Μεγάλη Ιδέα για την απελευθέρωση της Κωνσταντινουπόλεως και όλων των ελληνικών πληθυσμών αποτέλεσε διαρκές κήρυγμα ελευθερίας και βασίσθηκε στην Ορθοδοξία και στην Ιστορία μας. Η Ελληνορθόδοξη Μεγάλη Ιδέα εκφράσθηκε ποιητικά με την υπόσχεση προς την Παναγία ότι «πάλι δικά της θά’ναι». Ήταν μία Ιδέα με εδαφική έκφραση, αλλά κατά βάθος ήταν μία Ιδέα με πνευματικό, ηθικό και πολιτιστικό περιεχόμενο. Οι υπόδουλοι ποτέ δεν αποκόπηκαν από τις ελληνορθόδοξες ρίζες τους.

Όταν εισέβαλαν οι Ναζί ο Γιώργος Σεφέρης διηγείται ότι αυθόρμητα ο λαός της Αθήνας έκανε διαδήλωση στην οδό Σταδίου ψάλλοντας το κοντάκιο «Τη Υπερμάχω». Ενώ ο άλλος μεγάλος Νομπελίστας της ποιήσεώς μας, ο Οδυσσέας Ελύτης, διδάσκει: «Όταν σάς βρίσκουν αδελφοί τα δύσκολα, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη». Δηλαδή να αγαπάτε το Έθνος, την Ελευθερία και την Ελληνορθόδοξη κληρονομιά μας.

Σήμερα αυτός ο λαός έχει ανάγκη από μηνύματα αισιοδοξίας, αναζητεί εναγωνίως μία νέα μεγάλη Ιδέα. Όχι με περιεχόμενο εδαφικό, αυτή τη φορά, αλλά πολιτιστικό, εκπαιδευτικό. Σε μία περίοδο κατά την οποία βλέπουμε τους τζιχαντιστές να γυρίζουν την ανθρωπότητα πολλούς αιώνες πίσω και την Γαλλία να εισάγει στα σχολεία της το Ισλάμ εις βάρος των Αρχαίων Ελληνικών και των Λατινικών, πιστεύω ότι είναι ανάγκη να γίνει η πατρίδα μας Διεθνές Κέντρο μελέτης, προβολής και διαδόσεως των Αρχαίων Ελληνικών και των Ορθοδόξων Πατερικών κειμένων και αξιών. Δηλαδή να συγκεντρώνει επιστήμονες από όλον τον κόσμο για αυτόν τον ευγενή σκοπό.

Αυτή  θα μπορούσε να είναι η νέα Μεγάλη Ιδέα. Αρκεί να απαλλαγούμε από την ξενομανία και να πιστέψουμε στην Οικουμενικότητα της Ελληνορθόδοξης Παιδείας.

Τα φαινόμενα απατούν Φεβρουάριος 23, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία , 2Σχόλια

Τέσσερις ιστορίες ανθρώπων που κυνήγησαν το όνειρο με τις δυνάμεις τους καταρρίπτοντας στερεότυπα.

Όσο κι αν ξέρουμε ως χριστιανοί ότι η πραγματική ευτυχία είναι μέσα μας και ότι δεν έχουμε ανάγκη την επίδειξη και την δημόσια επιδοκιμασία, αλλά συχνότερα το αντίστροφο, νομίζουμε ότι τα παρακάτω στιγμιότυπα έχουν κάτι να μας διδάξουν.

***

Μια 47χρονη νοικοκυρά τι δουλειά έχει σε διαγωνισμό τραγουδιού; (Susan Boyle)

YouTube Preview Image

Ένας ντροπαλός πωλητής κινητών τηλεφώνων τραγουδά Όπερα (Paul Potts)

YouTube Preview Image

Ένα συνεσταλμένο άστεγο παιδί στην Κορέα βρίσκει παρηγοριά στο τραγούδι και συγκλονίζει…

YouTube Preview Image

Ένας εμφανίσμος νέος με αυτοπεποίθηση αλλά και ακαθόριστη ηλικία εμφανίζεται να τραγουδήσει στην Αυστραλία…

YouTube Preview Image

Χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, κανένα πρόβλημα! Δεκέμβριος 2, 2008

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο , 4Σχόλια

Όταν οι δυσκολίες της ζωής μας καταβάλλουν, ας θυμηθούμε τον εκπληκτικό Nick Vujicic.

Nick Vujicic – life without limbs – ζωή χωρίς όρια
YouTube Preview Image

Παρακολουθήστε εδώ μια ομιλία του Nick Vujicic σε τρία μέρη.

1ο μέρος
YouTube Preview Image

2ο μέρος
YouTube Preview Image

3ο μέρος
YouTube Preview Image