jump to navigation

Αγιορείτικες Συμβουλές Ζωής για Απασχολημένους Γονείς Μάρτιος 4, 2019

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί , add a comment

Θαυμάσια σύντομη ταινία-ντοκιμαντέρ μυθοπλασίας «Εκ Μαρουδά ψελλίσματα» του Φιλανθρωπικού Ιδρύματος «Η Ορθόδοξη κληρονομιά της Ουκρανίας στο Άγιον Όρος».

Υπόθεση: Ένα αγόρι που αναζητούσε ένα θαύμα – να έχει την επικοινωνία με τον πατέρα του, αφού ο πατέρας του ήταν πάντα απασχολημένος στην δουλειά, όπως και άλλοι γονείς στον σύγχρονο κόσμο. Ένα ταξίδι-προσκήνυμα στο Άγιον Όρος, μια συνάντηση αλλάζει πολλά πράγματα. Ο γέροντας Μακάριος από το κελί Μαρουδά με απλά λόγια βοηθάει τον άνθρωπο να καταλάβει τι έχει περισσότερη αξία στην ζωή του.

Δείτε την ταινία με ελληνικούς υπότιτλους εδώ.

Ευχαριστίες στον Αλεξέι Κ.

Κάθε μέρα νέα σειρά, νέα διάθεση, ενθουσιασμός και αγάπη στα παιδιά! Φεβρουάριος 23, 2019

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Οικογένεια / Παιδί , add a comment

“Εκείνο που σώζει και φτιάχνει καλά παιδιά είναι η ζωή των γονέων μέσα στο σπίτι. Οι γονείς πρέπει να δοθούνε στην αγάπη του Θεού. Πρέπει να γίνουν άγιοι κοντά στα παιδιά με την πραότητά τους, την υπομονή τους, την αγάπη τους.

Να βάζουνε κάθε μέρα νέα σειρά, νέα διάθεση, ενθουσιασμό κι αγάπη στα παιδιά. Και η χαρά που θα τους έλθει, η αγιοσύνη που θα τους έχει επισκεφθεί, θα εξακοντίσει στα παιδιά την χάρη.

Για την κακή συμπεριφορά των παιδιών φταίνε γενικά οι γονείς. Δεν τα σώζουν ούτε οι συμβου­λές, ούτε η πειθαρχία, ούτε η αυστηρότητα. Αν δεν αγιάζονται οι γονείς, αν δεν αγωνίζονται, κάνουν μεγάλα λάθη και μεταδίδουν το κακό που έχουν μέσα τους.

Αν οι γονείς δεν ζουν ζωή αγία, αν δεν μιλούν με αγάπη, ο διάβολος ταλαιπωρεί τους γονείς με τις αντιδράσεις των παιδιών.

Η αγάπη, η ομοψυχία, η καλή συνεννόηση των γονέων είναι ό,τι πρέπει για τα παιδιά. Μεγάλη ασφάλεια και σιγουριά.

Τα φερσίματα των παιδιών έχουν άμεση σχέση με την κατάσταση των γονέων. Όταν τα παιδιά πληγώνονται απ’ την κακή μεταξύ των γονέων τους συμπεριφορά, χάνουν δυνάμεις και διάθεση, να προχωρήσουν στην πρόοδο. Κακοχτίζονται και το οικοδόμημα της ψυχής τους κινδυνεύει από στιγμή σε στιγμή να γκρεμισθεί.[…]

 Στην οικογένεια βρίσκεται μεγάλο μέρος απ’ την ευθύνη για την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου. Για ν’ απαλλαγούν τα παιδιά από διάφορα εσωτερικά προβλήματα, δεν είναι αρκετές οι συμβουλές, οι εξαναγκασμοί, η λογική κι οι απειλές. Μάλλον γίνονται χειρότερα. Η διόρθωση γίνεται με τον εξαγιασμό των γονέων.Γίνετε άγιοι και δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα με τα παιδιά σας. Η αγιότητα των γονέων απαλλάσσει τα παιδιά απ’ τα προβλήματα.

Τα παιδιά θέλουν κοντά τους ανθρώπους αγίους,  με πολλή αγάπη, που δεν θα τα φοβερίζουν, ούτε θα περιορίζονται στη διδασκαλία, αλλά θα δίδουν άγιο παράδειγμα και προσευχή. Να προσεύχεσθε οι γονείς σιωπηλά και με τα χέρια ψηλά προς τον Χριστό και ν’ αγκαλιάζετε τα παιδιά σας μυστικά. Κι όταν κάνουν αταξίες, να παίρνετε παιδαγωγικά μέτρα, αλλά να μην τα πιέζετε. Κυρίως να προσεύχεσθε.

Πολλές φορές οι γονείς, και κυρίως η μητέρα, πληγώνουν το παιδί γι’ αταξία που έκανε και το μαλώνουν υπερβολικά. Τότε αυτό πληγώνεται. Ακόμη κι αν δεν το μαλώσεις εξωτερικά και μέσα σου το μαλώσεις κι αγανακτήσεις ή το κοιτάξεις άγρια, το παιδί το καταλαβαίνει. Νομίζει ότι η μητέρα δεν το αγαπάει. Ρωτάει την μάνα:

– Μ’ αγαπάεις, μαμά; – Ναι, παιδί μου.

Αλλ’ αυτό δεν πείθεται. Έχει πληγωθεί. Η μητέρα το αγαπάει, θα το χαϊδέψει μετά, αλλ’ αυτό θα κάνει το κεφάλι πίσω. Δεν δέχεται το χάδι, το νομίζει υποκρισία, γιατί έχει πληγωθεί.

Πηγή: Βιβλίο «Βίος και Λόγοι» Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου. εκδ. Ι.Μονής Χρυσοπηγής, σ.416-421

Διαβάστε εδώ ολόκληρο το κεφάλαιο

Ας μας ενισχύουν οι ευχές του Αγίου και ας μας καθοδηγούν οι συμβουλές του στον αγώνα της ανατροφής των παιδιών μας…

Αναπαραγωγή από: Οικογένεια, μια γωνιά Παραδείσου

Η παιδαγωγική του οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου Φεβρουάριος 17, 2019

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Ομιλία του Γεωργίου Κρουσταλάκη, Ομότιμου Καθηγητή της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών  στον ι.ν. αγ. Γεωργίου Πανοράματος για την αγιοπνευματική παιδαγωγική που εφάρμοζε ο άγιος Πορφύριος.

Πηγή: Πεμπτουσία

Πνευματική Μέθοδος Επίλυσης Διαφωνιών στο Γάμο Σεπτέμβριος 30, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί , add a comment

Περιεκτική, σύντομη ομιλία του Καθηγουμένου της Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου με θέμα: «Το κάλλος της Ορθόδοξης οικογένειας» σε εκδήλωση της Ένωσης Πολυτέκνων Ν. Μαγνησίας, η οποία πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 18 Σεπτεμβρίου 2018.

Πηγή: Πεμπτουσία

Τι (να) ζητάμε να μας φανερώσει ο Άγιος Φανούριος; Αύγουστος 27, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

π. Δημητρίου Μπόκου

Μεγάλη προθυμία έχουμε για φανουρόπιτες στον άγιο Φανούριο, αλλά μεγάλη απροθυμία για πνευματικό αγώνα κατά των παθών, για μεταμόρφωση της ψυχής μας.

Το πρώτο είναι εύκολο, Δεν στοιχίζει τίποτε. Και δείχνει μια ρηχή θρησκευτικότητα. Το άλλο είναι δύσκολο Στοιχίζει πολύ. Έχει μεγάλο κόστος και το απορρίπτουμε· γιατί είναι άσκηση για απάρνηση του θελήματός μας.

Θα ρωτήσει κανείς: Είναι κακό η προσφορά φανουρόπιτας; Όχι βέβαια, αν γίνεται με το σωστό πνεύμα.

Είναι κακό να ζητάμε από τον άγιο να μας φανερώσει κάτι στη ζωή μας; Να μας βρει μια καλή δουλειά; Να μας φέρει μια καλή επιτυχία; Να μας φανερώσει τον σύντροφο της ζωής μας; Να μας δίνει προκοπή; Να μας δίνει καλή υγεία;

Όχι, αν το θέλει και ο Θεός και όχι μόνο εμείς. Αν το εγκρίνει και ο Θεός. Αν είναι σύμφωνο με το πνεύμα του Θεού. Τίποτε δεν είναι κακό από όλα αυτά, αν έτσι είναι και το σχέδιο του Θεού. Καλό είναι η παντρειά, καλό η υγεία, καλό η δουλειά, η επιτυχία, το κάθε καλό που επιθυμεί ο άνθρωπος στη ζωή του.

Και όταν η φανουρόπιτα, η αρτοκλασία, το πρόσφορο, το ύψωμα, το λαδάκι, η λαμπάδα μας, προσφέρονται με πίστη και διάθεση αποδοχής του θελήματος του Θεού και όχι με εμμονή στο δικό μας θέλημα, μπορούν να κάνουν ακόμα και θαύματα στη ζωή μας.

Αλλά δεν παύουν όλα αυτά να είναι τα δικά μας θελήματα. Και δεν παύουν να είναι το λιγότερο που πρέπει να ζητάμε.

Και ποιο είναι το σπουδαιότερο; (περισσότερα…)

Πνευματικές Συμβουλές γιά τήν Ἐξομολόγηση στίς Μεγάλες Ἑορτές Μάρτιος 30, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Οι πιο πολλοί άνθρωποι δεν θέλουν να ακούσουν τον λόγο του Θεού, άλλοι τον ακούνε με ευχαρίστηση όμως δεν υπακούνε δηλαδή δεν περνάνε στην εφαρμογή αυτών που ακούσανε. Υπάρχουν τέλος και κάποιοι που ακούνε και υπακούνε στον λόγο του Θεού, κάνουμε στα μέτρα του δυνατού μια φιλότιμη προσπάθεια.

Οι πρώτοι είναι για λύπηση, οι δεύτεροι ενώ έχουνε διάθεση δεν έχουνε το σθένος και την αποφασιστικότητα που χρειάζεται να ζήσεις αληθινά και έτσι δεν καταφέρνουν τίποτα, οι τελευταίοι είναι μακάριοι διότι κατάφεραν να κλείσουν τα αυτιά τους στις σειρήνες του κόσμου τούτου και δώσανε την καρδιά τους στον Χριστό χωρίς συμβιβασμούς και δικαιολογίες.

Δεν αρκεί αδελφοί μου η πίστη μας στον Χριστό εάν δεν συνοδεύεται με έργα. «Η πίστις, ἐὰν μὴ ἔργα ἔχῃ, νεκρά ἐστι καθ’ ἑαυτήν»(Ιακ.2,17).

Κατ’αρχήν λοιπόν πρέπει να γνωρίζουμε τον λόγο του Θεού ώστε να πιστεύουμε ορθά και έπειτα να περάσουμε στην υπακοή αυτών που ακούσαμε και μάθαμε. Δεν είναι το θέμα να γνωρίζουμε για την νηστεία αλλά να νηστεύουμε, δεν είναι το θέμα απλά να γνωρίζουμε για τον εκκλησιασμό αλλά να εκκλησιαζόμαστε, δεν είναι το θέμα να γνωρίζουμε περί αγάπης και συγχώρεσης αλλά να αγαπούμε και να συγχωρούμε. Το να ξέρω ότι η πορνεία, η γαστριμαργεία, η μνησικακία, το ψέμμα, η κλεψιά είναι αμαρτίες δεν με ωφελεί εάν τις διαπράττω· αντιθέτως θα δώσω και μεγαλύτερο λόγο στον Θεό διότι ενώ τα γνώριζα δεν εφάρμοζα στην ζωή μου τον λόγο του.

Συμβουλές για την Εξομολόγηση

Πολλές φορες μας αρέσει να κρυβόμαστε πίσω από δικαιολογίες. «Δεν το ήθελα αλλά το έκανα επειδη…». Καλέ μου άνθρωπε, το ήθελες και το έκανες αλλιώς δεν θα το έκανες. Το ήθελες και αμάρτησες, το ήθελες και παράκουσες τον λόγο του Θεού, το θέλεις και παραμένεις μέσα στα πάθη σου. Εύκολα αναφέρουμε πτώσεις μας και κολλάμε από πίσω τους δικαιολογίες.Έτσι λοιπόν όπως ήθελες και αμάρτησες τώρα με τη Χάρη του Θεού έλα στα συγκαλά σου και θέλησε να μετανοήσεις πραγματικά.

Το πρώτο έργο της πίστης μας στον Χριστό είναι η μετάνοια, η ανάληψη των ευθυνών μας χωρίς να μπλέκουμε τους άλλους (που ίσως ευθύνονται κι αυτοί). Ο λόγος του Θεού είναι καταγεγραμμένος μέσα στην Αγία Γραφή και έχει ερμηνευτεί από τους Θεοφόρους Πατέρες μας. Νομίζω όλοι μας άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο γνωρίζουμε αυτό που θέλει ο Θεός, ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος (το γνωρίζουμε και από την συνείδησή μας). Καλούμαστε λοιπόν με ανδρείο φρόνημα ν’αγωνιστούμε ώστε να ζήσουμε όπως θέλει ο Θεός. Αυτό όμως δεν θα γίνει με μιζέρια και ηττοπάθεια. Πολλοί χριστιανοί πριν καν προσπαθήσουν λένε «δεν θα τα καταφέρω». Μα, καλέ μου άνθρωπε, δεν θα τα καταφέρεις εσύ· όμως θα κάνεις την προσπάθειά σου με πίστη -με εμπιστοσύνη- στον Θεό, ο οποίος θα ευλογήσει αυτήν την προσπάθεια για να προοδεύσεις πνευματικά. Δεν είναι το ζητούμενο να βγούμε πρώτοι στον αγώνα τον πνευματικό (γιατί έχουμε κι αυτήν την πνευματική φαντασίωση) αλλά να συμμετάσχουμε ενεργά στον αγώνα αυτόν κι ας βγούμε και τελευταίοι.

Το να πάμε να εξομολογούμαστε τις πτώσεις μας χωρίς δικαιολογίες είναι μακάριο, όμως η εξομολόγηση πρέπει να είναι αρχή για έναν αγώνα κατά του εγωισμού και των παθών μας διότι εάν εύκολα ξαναπέφτουμε στις εξομολογούμενες αμαρτίες μας αυτό δείχνει ότι δεν είμαστε αποφασισμένοι να ζήσουμε Αληθινά, ότι δεν είμαστε αποφασισμένοι να ζήσουμε όπως θέλει ο Θεός, δεν έχουμε μετάνοια· ουσιαστικά δείχνει ότι η πίστη μας είναι ατελής και προβληματική.

Αυτά τ’ αναφέρουμε όχι προς απογοήτευση αλλά προς προβληματισμό όλων μας ώστε επιτέλους να πάρουμε γεναίες αποφάσεις στην ζωή μας· ν’ απαρνηθούμε το εγώ μας, να σηκώσουμε τον σταυρό μας και να ακολουθήσουμε τον Χριστό όχι στον δρόμο του Γολγοθά -διότι ο Γολγοθάς δεν είναι ο προορισμός μας- αλλά στην Ανάστασή μας.

Μετάνοια και Εξομολόγηση

Για να βιώσεις τις Άγιες αυτές ημέρες βασική προϋπόθεση είναι μέσα σου να πάρεις απόφαση αλλαγής και όχι απλά να πας να εξομολογηθείς. Διότι εάν δεν πήρες απόφαση να εφαρμόσεις τον λόγο του Θεού στην ζωή σου η εξομολόγησή σου θα σε κάνει απλά να νιώσεις συναισθηματικά καλά (και γ’αυτό μάλλον θα πεις κάποια προβλήματά σου και δεν θα ομολογήσεις τις αμαρτίες σου) και αυτό θα γίνει διότι δεν θα υπάρχει βαθιά μετάνοια από μέρους σου. Και γι’αυτό δεν γίνονται αντιληπτές οι αμαρτίες μας αλλά και το μέγεθος της ζημιάς που μας προξενούν.

Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι απλά να πάμε στον πνευματικό μας και να εξομολογηθούμε -εθιμοτυπικά, λόγω των ημερών- όταν η ίδια μας η ζωή είναι μια άρνηση του λόγου του Θεού και δεν είμαστε διατεθειμένοι να υπακούσουμε στην Αλήθεια της Εκκλησίας μας φέρνοντας πάντα δικαιολογίες για την ανυπακοή μας και την συστηματική καταπάτηση των εντολών του Θεού.

π. Παῦλος Παπαδόπουλος (FB)

Η βραδυνή προσευχή ύστερα από μια κουραστική μέρα… (Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου) Φεβρουάριος 27, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΩ;

Το βράδυ, κατάκοπος καθώς είμαι από το μόχθο της ημέρας, δεν έχω όρεξη για προσευχή.

Άλλωστε, γιατί να προσευχηθώ;…

Μα πως είναι δυνατό!

Να μην έχει κανείς διάθεση επικοινωνίας με τον Κύριο, έστω και εξουθενωμένος σωματικά;

Μήπως οι οποιεσδήποτε διασκεδάσεις ξεκουράζουν τον άνθρωπο;

Όχι, αυτές τον καταπονούν περισσότερο, ενώ η προσευχή έλκει τη θεία χάρη, που αναπαύει σώμα και ψυχή.

Δεν προσεύχεστε, λοιπόν…

Ή είστε θυμωμένοι με το Θεό ή πιστεύετε ότι δεν Τον έχετε ανάγκη.

Γιατί να προσευχηθώ;

Αναρωτιέστε.

Νιώθετε αυτάρκεια και αυτοϊκανοποίηση. Είστε χορτάτοι!

Και δεν θέλετε να ζητάτε…

Κάθε βράδυ, όσο κουρασμένοι κι αν είστε, μην παραλείπετε να καταφεύγετε σ’ Εκείνον.

Να προσεύχεστε γονατιστοί ή καθισμένοι.

Και όταν μπορείτε, να σηκώνεστε όρθιοι.

Δεν έχει τόση σημασία ή στάση, φτάνει να προσεύχεστε.

Να ευχαριστείτε τον Κύριο για την ημέρα που πέρασε, όσο δύσκολη κι αν ήταν.

Να Τον παρακαλάτε για μια καλή νύχτα και να ζητάτε συγχώρηση με βαθειά μετάνοια για τα σφάλματά σας.

Προσευχή τη νύχτα στο κρεβάτι.

Στη διάρκεια της νύχτας, όποτε ξυπνάτε για λίγο και πριν σας ξαναπάρει ό ύπνος.

Να προσεύχεστε έτσι όπως είστε ξαπλωμένοι.

Αυτό δεν είναι κακό.

Απεναντίας μάλιστα, αν συνηθίσετε να λέτε την ευχή ή κάποιον ψαλμό στα μεσοδιαστήματα του ύπνου, θα διώχνετε όλους τους κακούς λογισμούς, που σας πολεμούν εκείνη την ώρα.

Πηγή: Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου – Χειραγωγία στην πνευματική ζωή, Ι. Μ. Παρακλήτου

Μάθημα Εφαρμοσμένης Θεολογίας: Αγάπη «εδώ και τώρα» Φεβρουάριος 12, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Σχέσεις , add a comment

Είναι εύκολο να θέλεις γενικά το καλό της ανθρωπότητας και να μιλάς για το δίκαιο της εργατικής τάξης. Το δύσκολο είναι να μεταφέρεις τον παράλυτο συγκρατούμενό σου στην τουαλέτα της φυλακής, να δώσεις στον ιδιότροπο άρρωστο φυλακισμένο αυτό που θα σου ζητήσει, να υπομείνεις το ροχαλητό του διπλανού σου χωρίς να τον ξυπνήσεις ή να ακούς υπομονετικά τον ανυπόφορο που δεν σταματάει να διηγείται τις δυστυχίες του. Αυτόν τον διπλανό μας πρέπει να βοηθήσουμε, αυτόν που εκτός από πληγές είναι γεμάτος ίσως αυθάδεια και απαιτήσεις, αυτόν που το καλό που του κάνουμε δεν αποκλείεται να το δει με καχυποψία ή ειρωνεία, αν δεν μας βρίσει κι από πάνω. Δεν πρέπει λοιπόν να περιοριζόμαστε σε κούφιες αγαπολογίες. Πρέπει να παρηγορήσουμε τον Χριστό στο πρόσωπο του διπλανού μας, στο πρόσωπο αυτού που περιμένει εδώ και τώρα να τον συμπονέσουμε.

μοναχός Νικόλαος Στάινχαρντ

Πηγή: Φωνή Κυρίου 11/2/2018 (pdf)

Ο Θεοδίδακτος βοσκός που έλεγε: «Ο Χριστός είναι επανάσταση καλοσύνης!» Ιανουάριος 31, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Ο Αναστάσιος Μαλαμάς, υπόδειγμα πίστης και ταπεινότητας, έζησε δύσκολα, όμως δεν λύγισε ποτέ. Ακόμα και όταν έχασε το πόδι του λόγω του σακχάρου και αργότερα την όρασή του, συνέχισε να απαγγέλλει χωρία από την Αγία Γραφή.

Συχνά στη σύντομη διαδρομή του βίου μας γινόμαστε μάρτυρες σε περιπτώσεις ανθρώπων που αποτελούν φωτεινό παράδειγμα, έχοντας επιλεγεί από τον Κύριο για να ενσαρκώσουν με την ευλογημένη ταπεινότητά τους τη δύναμη της πίστης και του θεϊκού Λόγου. Σε αυτή την κατηγορία θα πρέπει να συμπεριλάβουμε τον μακαριστό Αναστάσιο (Τάσος) Μαλαμά, τον θεοδίδακτο βοσκό, που με την απαράμιλλη ταπεινότητα, την απλότητα του αμόρφωτου ανθρώπου και τη θεοφώτιστη σοφία του κέρδισε επάξια μια θέση στη Βασιλεία των Ουρανών.

Σημαντικές πληροφορίες για τη ζωή του αντλούμε από το βιβλίο «Ασκητές μέσα στον κόσμο» (τόμος Β’), που εκδόθηκε από το Ιερό Ησυχαστήριο Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στη Χαλκιδική. Στο παρακάτω βίντεο εξιστορείται ο βίος και οι νουθεσίες του.

Yιοθεσία

Γεννήθηκε το 1929 στο χωριό Κοκκαλού, κοντά στη λίμνη Βόλβη, έξω από τη Θεσσαλονίκη, και ήταν το έκτο παιδί της οικογένειας. Ο πατέρας του (πέθανε σε ηλικία μόλις 37 χρονών) ξεχώριζε για την αγάπη του προς τον Θεό. Είχε αγοράσει από ένα μετόχι την εικόνα των Αγίων Αναργύρων και την είχε μεταφέρει στην εκκλησία του χωριού. Τα παιδικά χρόνια του Τάσου ήταν πολύ βασανισμένα. Σε ηλικία 2,5 ετών δόθηκε για υιοθεσία σε μια οικογένεια ενός διπλανού χωριού, καθώς όμως έπεφτε συχνά θύμα βάναυσης συμπεριφοράς, οι βιολογικοί γονείς του τον ξαναπήραν κοντά τους. Από 4 χρονών άρχισε να φυλάει πρόβατα, γνώρισε τις κακουχίες και τις υπέμεινε με αξιοθαύμαστη αντοχή, χωρίς να λυγίσει μπροστά στην κούραση ή σε οποιονδήποτε φόβο.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής και στον Εμφύλιο βρέθηκε συχνά αντιμέτωπος με τον θάνατο. Η παρουσία του Θεού όμως ήταν αρκετή για να τον προστατέψει. «Πολλές φορές γλίτωσα από θαύμα […], σφαίρες βούιζαν έξω από το μαντρί, τα πρόβατα όρθια, δεν τα έπιανε ύπνος» αφηγούνταν αργότερα. Οταν έφτασε στην ηλικία των 16 χρονών, αναρωτήθηκε ποιον δρόμο -της αρετής ή της κακίας- θα έπρεπε να πάρει: «Γονάτισα κάτω και ορκίστηκα στον Θεό ν’ ακολουθήσω τον δρόμο της αρετής, γιατί θυμήθηκα τι μας έλεγε ο δάσκαλός μας, ο Γιάννης Μητσαντώνης. Και από τότε αυτή η κατάσταση δεν με αφήνει. Εγώ είχα μεράκι στα πρόβατα και στην προσευχή. Με πιάνει συγκίνηση, θρηνώ και οδύρομαι για το πιστεύω. Γιατί το πιστεύω είναι ένα σχοινί που μας κρατά και προσπαθεί να μας το κόψει ο πειρασμός».

Ενας συγχωριανός του, ο οποίος είχε υπηρετήσει με τον Τάσο στον Στρατό, είχε περιγράψει το εξής περιστατικό: «Δεν έκανε ποτέ φασαρίες. Το Ευαγγέλιο το είχε μέσα του και το τηρούσε, χωρίς να επηρεάζεται από τα σχόλια του κόσμου. Το 1954 παντρεύτηκε τη Βάια και απέκτησε δύο παιδιά, ενώ συνέχισε να παραμένει στο χωριό, εργαζόμενος σκληρά. Επειτα από δέκα χρόνια αποφάσισαν να μετακομίσουν στο χωριό Νέα Μάδυτος, όπου εκεί έζησε έως τον θάνατό του. Καταπιάστηκε με πολλές χειρωνακτικές εργασίες και φρόντιζε πάντα να διατηρεί μια ευγένεια και καλοσύνη σε όλες τις συναλλαγές του. Ποτέ δεν άφησε να φωλιάσει μέσα του το κακό, ευεργετούσε ακόμη και όσους τον εξαπατούσαν ή του φέρονταν άδικα, χωρίς να αναγνωρίζουν τον κόπο της εργασίας του. Συνήθιζε να λέει: “Αν έλθεις σε φασαρίες, τότε χάνεις, γιατί γίνεται αυτό που λέει το Ευαγγέλιο: Το άλας χαλνάει!”»

Τα πιστεύω του

Κάποτε αναγκάστηκε να φύγει από μια δουλειά, επειδή το αφεντικό του έβριζε τα θεία και δεν μπορούσε αυτό να το αντέξει. «Τον εχθρό μας να τον φέρνουμε στο ύψος και εμείς στα πόδια του να παρακαλάμε τον Θεό να τον συγχωρέσει. Τα πιστεύω μας δεν είναι αέρας, θα πει να μη χαλάσεις την καρδιά του άλλου. Οσο πιστεύεις στον Θεό τόσο δεν θέλεις να χαλάσεις την ψυχή του άλλου. Αν σε έλθει φώτιση, να πεις: “Αχ, Θεέ μου!” Θα πονέσεις και θα κλάψεις για το Ευαγγέλιο». Ακουγε συχνά ειρωνικά και προσβλητικά σχόλια από τους συντοπίτες του, αλλά τα προσπερνούσε ήρεμα, χωρίς κανέναν θυμό. «Με λέγαν: “Γιατί δεν γλεντάς, γιατί δεν γυρνάς;” Εγώ, σαν άνθρωπος, πήγαινα σε γιορτές, μα δεν ήξερα άλλα. Και τους λέω μια φορά: “Βρε σεις, είδατε στις εικόνες κάναν Αγιο να γελάει;”» Εξαιτίας των προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε με το σάκχαρο, το 1998 οι γιατροί έκοψαν το αριστερό πόδι του, ενώ έπειτα από έναν χρόνο έχασε και την όραση.

«Ας παραλύσει το σώμα. Μόνο να κάνω τον σταυρό μου. Η προσευχή τα διαλύει όλα»

Τα τελευταία επτά χρόνια της ζωής του τα πέρασε ακινητοποιημένος σ’ ένα μικρό δωμάτιο του σπιτιού του. «Ας παραλύσει το σώμα. Μόνο το δεξί χέρι να έχω για να κάνω τον σταυρό μου» έλεγε στους δικούς του ανθρώπους. Οσοι τον επισκέπτονταν τον άκουγαν έκπληκτοι και με αγαλλίαση να απαγγέλλει αυτός χωρία από την Αγία Γραφή! Τηρούσε απαρεγκλίτως -όντας ασθενής- τη νηστεία και άκουγε τη θεία λειτουργία από το ραδιόφωνο. Η κατάσταση της υγείας του συνεχώς έβαινε προς το χειρότερο.

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 30 Αυγούστου 2004 ασπάσθηκε τα χέρια της γυναίκας του και σταύρωσε τα χέρια του. Αμέσως μετά είπε: «Παναγία μου, λύτρωσέ μου!» Και η ψυχή του φτερούγισε προς την αγκαλιά του Θεού. Αν και ταπεινής καταγωγής, ο «κυρ Τάσος» κέρδιζε τον ανυπόκριτο σεβασμό όλων με τις θρησκευτικές γνώσεις του, την πνευματική γαλήνη και την ικανότητα να μεταλαμπαδεύει την πίστη σε λόγο διδαχής. Απευθυνόμενος στους κοντινούς του ανθρώπους, τους συμβούλευε να προσεύχονται όσο πιο συχνά ήταν αυτό δυνατό:

«Οι προσευχές τα πάντα τα λιώνουν και αμέσως προλαβαίνει η καλοσύνη του Θεού. Αν με φερθούν άσχημα, να πέσω στο ήμαρτον. Αν το αφήσω, θα με κάνει ζημιά. Αν ένας με φταίξει, τον παρουσιάζω σε έναν κλοιό προσευχής. Με την προσευχή τα διαλύεις όλα! Ο Χριστός είναι επανάσταση καλοσύνης!» Σε όποια ρήση του και αν σταθείς, δεν έχεις παρά να θαυμάσεις το μεγαλείο της σκέψης του. Σε όλη τη ζωή του υπηρέτησε τον Λόγο του Θεού, ήταν με τον τρόπο του μέρος της ζώσας Εκκλησίας: «Η Εκκλησία είναι Κιβωτός του Νώε. Για τους καλόγερους και το ράσο κάνω ιδιαίτερη προσευχή. Χωρίς Ευαγγέλιο, δεν καταλαβαίνεις τι λέει η Εκκλησία. Θέλω να ζω για να προσφέρω λατρεία με το ήμαρτον στον Θεό…»

Πηγή: Βιβλίο Ασκητές μέσα στον κόσμο (τόμος Β’)

Αναδημοσίευση από: Εφημερίδα Δημοκρατία | Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια

Ποιος είναι ο πραγματικά Αυτάρκης Άνθρωπος Αύγουστος 4, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Η αυτάρκεια είναι ένα από τα μεγάλα όνειρα της ανθρώπινης ζωής. Να μη μας λείπει κάτι που να μας κάνει να αισθανόμαστε ότι στερούμαστε. Να μην έχουμε εμπόδια, εντολές, διατάξεις, ελέγχους που να μας απαγορεύουν να χαρούμε όπως θεωρούμε ότι είμαστε προορισμένοι, από τον χαρακτήρα, τις ρίζες μας, τον τρόπο που προσλαμβάνουμε τον πολιτισμό και τον κόσμο. Ο πλούσιος θεωρείται αυτάρκης. Αυτός που μπορεί να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του, τουλάχιστον τις πιο βασικές, θεωρείται αυτάρκης. Αυτός που δεν εξαρτιέται από τους άλλους θεωρείται αυτάρκης.  Αυτός που έχει εξουσία στον εαυτό του και στους άλλους, αλλά και στις περιστάσεις της ζωής, θεωρείται αυτάρκης.

                Η αυτάρκεια όμως είναι ψευδαίσθηση. Ο άνθρωπος έχει πάντοτε να παλέψει με την κατάσταση που ονομάζουμε «πλεονεξία». Πάντοτε θέλουμε περισσότερα από όσα έχουμε. Κι αυτό διότι συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με όσους έχουν παραπάνω. Κάποτε αισθανόμαστε ότι το μέλλον είναι επίφοβο και όσα έχουμε, όχι κατ’ ανάγκην μόνο υλικά, αλλά και γνώσεις και ιδέες και σχέσεις, δε θα επαρκούν. Άλλοτε προκύπτουν εμπόδια που πιθανολογούμε ότι θα μας αποτρέψουν από το να διατηρήσουμε ή να προσθέσουμε στα όσα έχουμε και στα όσα είμαστε, με κορυφαίο τον θάνατο και, επομένως, κάπως θα πρέπει να έχουμε «παραπάνω», για να δυσκολευτούμε λιγότερο. Η αυτάρκεια λοιπόν, ακόμη κι αν υπάρχει, δεν μπορεί να διατηρήσει την ευτυχία που ονειρευόμαστε. Πάντοτε θα υπάρχει έλλειψη!

                Υπάρχει ένας όμορφος ευαγγελικός λόγος, από την επί του Όρους ομιλία του Χριστού, που μας δείχνει τον δρόμο για την αληθινή αυτάρκεια, η οποία δεν είναι απορριπτέα από την πνευματική μας παράδοση. Το αντίθετο. Δεν νοηματοδοτείται όμως μόνο από τα υλικά. Έχει βαθύτερη προοπτική. «Μη νομίσητε ὀτι ήλθον καταλύσαι τον νόμον ή τους προφήτας. Ουκ ήλθον καταλύσαι, αλλά πληρώσαι»(Ματθ. 5, 17). «Μην πιστέψετε ότι ήρθα να καταργήσω τον μωσαϊκό νόμο ή τα παραγγέλματα των προφητών. Δεν ήρθα για να καταργήσω, αλλά για να τα ολοκληρώσω και να τα τελειοποιήσω». Ο λόγος αυτός δεν έχει να κάνει μόνο με την αποφυγή των καινοτομιών στην πίστη, τις οποίες κάνουν οι αιρετικοί. Με την άρνηση της Παλαιάς Διαθήκης και την αίσθηση ότι το Ευαγγέλιο καταργεί τα προηγούμενα, τα αλλάζει όλα. Με τις προσθήκες «ιώτα και οξείας» στα λόγια του Χριστού, που κάνουν διάφοροι ανά τους αιώνες. Ο λόγος του Κυρίου αναφέρεται στο αίσθημα της αυτάρκειας, το οποίο διακατέχει τους «θρησκευτικούς» ανθρώπους, αλλά και όποιον επιζητεί κάθε είδους αυτάρκεια στη ζωή του.

                Ο θρησκευτικός άνθρωπος αγκιστρώνεται στον τρόπο ερμηνείας της παράδοσής του, εμμένοντας στο γράμμα. Ο Χριστός δεν το απορρίπτει. Όποιος όμως θέλει να έχει σχέση μαζί Του, καλείται να προσθέσει στην ακεραιότητα του γράμματος την λάμψη των καλών έργων, τη λάμψη του φωτός που εμφανίζεται όταν δοξάζει με τον τρόπο του τον Πατέρα τον εν ουρανοίς. Οι «θρησκευτικοί» άνθρωποι διατηρούμε την αυτάρκεια των λόγων, αλλά δε ζούμε το φως του Ευαγγελίου. Κι αυτό διότι βλέπουμε τους λόγους όπως τα υλικά αγαθά. Κανείς δεν πρέπει να μας τα στερήσει, διότι αλλιώς κινδυνεύουμε να μην μπορούμε να υλοποιήσουμε τα όνειρά μας. Η στέρηση της ακεραιότητας των λόγων γίνεται κίνδυνος για τη σωτηρία μας. Έτσι παλεύουμε να έχουμε πληθώρα θρησκευτικών γνώσεων, οχυρωνόμαστε πίσω απ’ αυτές και συχνά αρνούμαστε να δούμε ότι δεν είμαστε φως και δεν φωτίζουμε. Κρίνουμε και κατακρίνουμε, χωρίς όμως να μπορούμε να αγαπούμε και να μοιραζόμαστε με ταπείνωση αυτό που έχουμε, μας δόθηκε ή αποκτήσαμε, χωρίς δηλαδή την δοξολογία του Θεού, προς τον Οποίο απευθύνεται κάθε σκέψη και κάθε κίνησή μας, ακόμη κι αν περνά από τον πλησίον.  Δεν είναι αρκετές οι διατυπώσεις, γιατί μας παγιδεύουν στην αυτάρκεια του «έχειν». Χρειάζεται να περνούμε στην πράξη της αγάπης, που είναι το αγκάλιασμα του άλλου συνολικά, με ό,τι έχουμε και, κυρίως, με ό,τι είμαστε.

                Ο λόγος του Χριστού μεταφράζεται και στους αυτάρκεις της ζωής και των υλικών πραγμάτων. Τι ωφελεί να τα έχουμε ή να στηριζόμαστε σ’  αυτά όταν δεν φωτιζόμαστε, δεν φωτίζουμε και δε δοξάζουμε τον Θεό διά των έργων μας; Όταν κατέχουμε και δεν μοιραζόμαστε. Όταν μαζεύουμε, όταν αυτοθαυμαζόμαστε, όταν ελπίζουμε στο «έχειν» μας, στην δόξα, στην εξουσία μας, στις νίκες μας, στην καλοπέρασή μας, στον τρόπο του εγώ μας; Όταν δεν βλέπουμε τον άλλον όχι ως ευκαιρία ηδονής, αλλά ως χαρά; Όταν η συνάντησή μας μαζί του δεν γίνεται ευκαιρία να δώσουμε και να πάρουμε αγάπη και ελπίδα; Όταν δεν έχουμε νόημα και δεν δίνουμε νόημα;

                Στη ζωή νικητής θα είναι ο θάνατος. Αληθινά αυτάρκης δεν μπορεί να υπάρξει όποιος στηρίζεται στο «έχειν» του. Όποιος φοβάται την κατάλυσή του και εγκλωβίζεται στο «εγώ» του. Αυτάρκης είναι όποιος αφήνει τον Χριστό, το Φως και τη Ζωή, να συμπληρώνει, να ολοκληρώνει, να τελειοποιεί ό,τι έχει και να του δίνει υπόσταση αιωνιότητας. Γιατί η πίστη και η σχέση με τον Θεό, όπως αυτή μεταφράζεται στη χαρά της αγάπης, στην ετοιμότητα συνάντησης με τον άλλο, στον τρόπο της Εκκλησίας, συμπληρώνει και δεν καταργεί. Η πίστη δεν απορρίπτει τον αγώνα του ανθρώπου να κερδίσει, να έχει, να αισθάνεται όσο μπορεί καλύτερα. Του δείχνει όμως τι του λείπει. Κι αυτό είναι ο Χριστός ως Φως, ως εμπιστοσύνη, ως χαρά, ως αγάπη και το μοίρασμα στην πράξη όλων αυτών των βιωμάτων και διά του λόγου και διά των έργων και διά της ελεημοσύνης και διά της φιλαδελφίας.

                Ο «θρησκευτικός» άνθρωπος συχνά δεν βλέπει αυτή την μεγάλη αλήθεια. Δεν μπορεί όμως και να κατανοήσει ότι όσες γνώσεις και όσες καλές πράξεις και όσο ευαγγελικό ήθος και να επιδεικνύει, δεν αρκεί. Διότι το Φως θέλει καθαρότητα καρδιάς, θέλει Χριστό, θέλει κοινότητα αγάπης για να συμπληρώσει ό,τι έχουμε. Όλα αυτά βιώνονται στη ζωή της Εκκλησίας, στην κοινότητα της πίστης που υπερβαίνει την αυτάρκεια, δείχνοντας τα πραγματικά της όρια!

Πηγή: Συνοδοιπορία