Τό Τρελοβάπορο ἡ Ἑλλάς

Το τρελοβάπορο» του Δημήτρη Λάγιου και του Οδυσσέα Ελύτη – Φινάλε των παραστάσεων »…και με φως και με θάνατον ακαταπαύστως» που δόθηκαν στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τα έτη 1994 και 1995.

Σολίστ: Γιώργος Νταλάρας, Σαβίνα Γιαννάτου, Λυδία Κονιόρδου

Το Τρελοβάπορο (»Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας»)
Μουσική: Δημήτρης Λάγιος
Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης

Στίχοι:

Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στα βουνά κι αρχίζει τις μανούβρες “βίρα μάινα” την άγκυρα φουντάρει στις κουκουναριές φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ’ τις δυο μεριές Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ’ όνειρο κι έχει λοστρόμο αθώο ναύτη πονηρό από τα βάθη φτάνει στους παλιούς καιρούς βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς

Έλα Χριστέ και Κύριε λέω κι απορώ τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο χρόνους μας ταξιδεύει δε βουλιάξαμε χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε

Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα

Απάντηση

Subscribe without commenting

  • Κέρασμα

    Η καμήλα είναι το πλοίο της ερήμου
    και σε περίπτωση που δεν υπάρχουν οάσεις
    έχει τους ύβους (=καμπούρες)
    δηλαδή τις αναμνήσεις
    των θεϊκών επεμβάσεων
    και συνεχίζει
    στην έρημο των δοκιμασιών
    -της φαινομενικής απουσίας του Θεού-
    το ταξίδι της!
    - Anonymous
  • Αρέσει σε %d bloggers: