jump to navigation

«Ο Χριστός εφημερεύει» – Παναγιώτης Δημακάκος Απρίλιος 3, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Ο ομότιμος καθηγητής της Ιατρικής Αθηνών περιγράφει στην «Κιβωτό» περίπτωση θείας παρέμβασης στο χειρουργείο

Στον Γιώργο Ρήγα

Ο πραγματικός ερευνητής αναζητά την αλήθεια και, τελικά, εκεί είναι που συναντά τον Θεό. Τέτοιο είναι το παράδειγμα του Παναγιώτη Δημακάκου, ομότιμου καθηγητή της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, ο οποίος σημειώνει στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας»: «Θρησκεία και επιστήμη είναι δίδυμες αδελφές. Δεν συγκρούονται, αλλά είναι πυλώνες του κτιρίου που λέγεται αλήθεια».

Φλογερός ευπατρίδης και πρωτοπόρος στον τομέα της αγγειοχειρουργικής, με χιλιάδες επεμβάσεις στο ενεργητικό του, γνώρισε την αναγνώριση σε μεγάλα ιατρικά κέντρα στο εξωτερικό, αλλά επέστρεψε για να δημιουργήσει στον τόπο του. Παρά τις πολλές διακρίσεις του, με σεμνότητα και συγκίνηση εξομολογείται πως έχει την προσευχή ως νοερό όπλο. Με προσωπική του φροντίδα, το δωμάτιο στο οποίο εκοιμήθη ο Άγιος Νεκτάριος στο Αρεταίειο Νοσοκομείο έγινε χώρος προσκυνήματος, ενώ το παρεκκλήσι του αγίου στο νοσοκομείο αγιογραφήθηκε με τα θαύματά του.

Από τη μακρά εμπειρία σας στο χειρουργικό τραπέζι, έχετε ζήσει περιπτώσεις θείας παρέμβασης;

Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά. Μπορώ να σας πω την περίπτωση ενός αρρώστου 52 ετών από τη Σαμοθράκη, με 5 παιδιά, όπου είχε αποφραγμένη την αορτή του. Καθάρισα την αορτή και είδα ότι οι βλάβες αυτές προχωρούσαν και στις νεφρικές αρτηρίες. Αν μείνουν οι νεφροί μία ώρα χωρίς ροή αίματος και οξυγόνο, νεκρώνουν. Αυτό τότε δεν φαινόταν στις εξετάσεις και είχε ήδη περάσει μισή ώρα, ώσπου να καθαρίσω την αορτή και να την κλείσω. Συνειδητοποιώ πλέον ότι θα έχω έναν νεφροπαθή ασθενή, που θα πρέπει 2 και 3 φορές την εβδομάδα να υποβάλλεται σε αιμοκάθαρση. Με λούζει κυριολεκτικά κρύος ιδρώτας, τα νεότερα παιδιά βέβαια δεν συνειδητοποιούν τίποτα, και εκείνη την ώρα ψελλίζω μέσα από τη μάσκα τρεις φορές, σαν προσευχή: «Γλυκέ μου Χριστέ, άπλωσε τα χέρια Σου και κατηύθυνε τα δικά μου δάχτυλα». Όπως έχω ανοιχτή την αορτή και εκφύονται τα αγγεία, «τυφλά» βγάζω με τις λαβίδες ό,τι σκληρά αθηρώματα και σε λιγότερο από μισή ώρα κάνω την πιο «τρελή» επέμβαση που θα μπορούσα να κάνω. Πέντε παιδιά τον περίμεναν εκεί έξω κι εγώ έκανα κάτι ανορθόδοξο!

Όταν κάναμε την επομένη μια ενδοφλέβια αγγειογραφία, που μας φωτογραφίζει τις αρτηρίες, ομολογώ ότι ο ασθενής φαινόταν, όχι σαν να είναι χειρουργημένος, αλλά όπως τον γέννησε η μάνα του. Σαν να μην είχε αρρωστήσει ποτέ! Τότε στην επίσκεψή μου επάνω έκανα ομολογία στους νέους συναδέλφους μου: «Δεν χειρούργησα εγώ, παρακάλεσα και χειρούργησε κάποιος άλλος». Δεν το ξεχνώ ποτέ αυτό.

Μπορούμε να μιλήσουμε και για περιστατικά που έχουν επανέλθει;

Θυμάμαι το παράδειγμα ενός ασθενούς που παρουσίασε ανακοπή της καρδιάς και είχε διάρκεια ανάνηψης πλέον της μίας ώρας. Όταν επανήλθε, με σοβαρότητα και ικανοποίηση, σαν να συμμετείχε ενεργά στην όλη διαδικασία. «Γιατρέ, είχατε σοβαρό πρόβλημα μαζί μου. Αργήσατε και κουραστήκατε πολύ», μου είπε και με ευχαρίστησε. Οι άρρωστοι σε «αποχωρητικές» καταστάσεις, όταν καταβάλλουμε προσπάθειες επανόδου τους στη ζωή, φαίνεται ότι συμμετέχουν στη διαδικασία αυτή. Κάποιοι μαρτυρούν ότι βρέθηκαν σε κάποιον κόσμο φωτεινό και όμορφο. Είναι ικανοποιημένοι. Κάποιοι άλλοι περιγράφουν λεπτομέρειες από τις ιατρικές μας ενέργειες, ακόμη κι από συζητήσεις, κατά τον χρόνο της ανάνηψης.

Εσείς προσωπικά έχετε προσευχηθεί για ασθενείς σας;

Χειρούργησα μια γυναίκα 65 ετών στην καρωτίδα, σε μια, κατά τα άλλα, επέμβαση ρουτίνας. Η ασθενής όταν ξύπνησε από τη νάρκωση ήταν ημιπληγική από τη μία πλευρά, στο χέρι και στο πόδι, δεν επικοινωνούσε κι έλεγε πράγματα ασυνάρτητα. Στην αγγειογραφία και στο κρανίο όλα έδειχναν απολύτως φυσιολογικά. Μιλώ με τους συγγενείς κι ανοίγω για δεύτερη φορά, προκειμένου να ελέγξω. Ακολούθησε συμβούλιο καθηγητών, ειδικών, αλλά κανείς δεν μπορούσε να δώσει απάντηση. Αποφασίσαμε την παραμονή της ασθενούς στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας μέχρι την άλλη ημέρα το πρωί, σε βαθιά νάρκωση. Δεν θα ξεχάσω την ημερομηνία: 8 Νοεμβρίου 2006, παραμονή του Αγίου Νεκταρίου. Δεν μπορούσα να εκκλησιαστώ, γιατί είχα στις 7 το πρωί προγραμματισμένο χειρουργείο. Γινόταν αγρυπνία στον Ι.Ν. του Αγίου Νεκταρίου στο Νέο Ηράκλειο. Στάθηκα για πολλή ώρα, παρακάλεσα τον άγιο και κοινώνησα. Την επομένη νωρίς το πρωί άνοιξα τον μικρό ναό που έχουμε φτιάξει για τον άγιο στο Αρεταίειο, άναψα ένα κεράκι, ζήτησα και πάλι τη βοήθειά του και πήγα και χειρούργησα. Η ασθενής ξύπνησε, είχε θαυμάσια επικοινωνία με το περιβάλλον, κινούσε ελεύθερα όλα τα άκρα, πήρε το πρόγευμά της κανονικά, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, με φυσιολογική επικοινωνία μαζί μας.

Νιώθετε την παρουσία του αγίου στο Αρεταίειο;

Ο άγιος, αφότου εγκαταστάθηκε μόνιμα το 1908 στην Αίγινα, σπάνια την εγκατέλειπε. Απέκρυπτε, μάλιστα, το πρόβλημα της υγείας του, υποφέροντας σιωπηλά τους σωματικούς πόνους και το βαρύ μαρτύριο. Όταν, όμως, η κατάστασή του επιδεινώθηκε, δέχθηκε την υπόδειξη του γιατρού για εισαγωγή σε νοσοκομείο της Αθήνας. Έκτοτε παραμένει μεγάλη η ευλογία του για το Αρεταίειο και το πανεπιστήμιό μας, αφού φιλοξένησε για νοσηλεία τον μεγάλο άγιο του 20ού αιώνα. Σύμφωνα με προσωπική μαρτυρία του ιατρού Καραπλή, οι γάζες που είχαν χρησιμοποιηθεί με την κοίμησή του ευωδίαζαν και γι’ αυτό δεν τις πέταξαν, αλλά τις τοποθέτησαν μέσα στη γη. Νοσηλεύτηκε στη γ’ θέση (απορίας), όπου στην παρακείμενη κλίνη νοσηλευόταν ύστερα από ατύχημα ένας παραπληγικός ασθενής. Από τότε κιόλας, αμέσως μετά την κοίμησή του, εκδηλώθηκε το πρώτο από μια σειρά θαυμάτων του Αγίου Νεκταρίου στο νοσοκομείο μας. Κατά την αλλαγή του ιερού λειψάνου, η μοναχή Ευφημία τοποθέτησε τη φανέλα του αγίου στο κρεβάτι του παραπληγικού, ο οποίος αιφνίδια σηκώθηκε και άρχισε να βηματίζει ελεύθερα. Έκτοτε, στο δωμάτιο υπάρχει η εικόνα του, ένα καντήλι που καίει συνεχώς και από το 2000 είναι τόπος προσκυνήματος, χωρίς να νοσηλεύονται ασθενείς. Όνειρό μου ήταν ο χώρος αυτός να γίνει εκκλησία και μάλιστα είχα βρει και τα οικονομικά μέσα για να το υλοποιήσω… αλλά η διοίκηση δεν ήθελε να ακούσει τίποτα από αυτά.

Πολλοί επιστήμονες κοιτάζουν με δυσπιστία ό,τι δεν εξηγείται με όρους επιστημονικούς. Τι θα τους λέγατε;

Ο αληθινός επιστήμονας αναζητά την αλήθεια. Επειδή ο Θεός αλήθεια εστί, εξαρτάται από τον Θεό. Γίνεται έτσι λάτρης, μύστης, ακόλουθος, μαθητής του. Ο ίδιος, ομολογώ, δεκαετίες τώρα, δεν χειρουργώ χωρίς να έχει προηγηθεί προσευχή και, κατά κανόνα, καθαρίζω με το αντισηπτικό την περιοχή του δέρματος που θα χειρουργήσω, ξεκινώντας με το σημείο του Σταυρού για ευλογία. Αν, μάλιστα, βρεθώ σε δύσκολα χειρουργεία, κάνω νοερά προσευχή. Σας εξομολογούμαι ότι πολλές φορές «εφημερεύει» ο ίδιος ο Χριστός και ζούμε την παρουσία του.

Με τις μαρτυρίες αυτές μπορώ να πω σε κάθε συνάδελφο: το απόλυτο είναι θεία κτίση. Το σχετικό με την πρόοδο της επιστήμης, την πείρα, την Τέχνη, την τόλμη και την αρετή χειρουργούμε. Δεν ανήκει, όμως, σε εμάς το 100%. Μπορεί να έχω εκτελέσει μία επέμβαση 200.000 φορές και ύστερα από τόση πείρα να παρουσιάσει κάποιος μια εμπλοκή, ένα κακό. Γι’ αυτό ο ίδιος προσωπικά έχω την προσευχή ως νοερό όπλο.

Η ασθένεια είναι κρίκος θρησκείας και επιστήμης. Αυτές οι δύο είναι δίδυμες αδελφές. Δεν συγκρούονται, αλλά είναι πυλώνες του κτιρίου που λέγεται αλήθεια.

Από τη μακρά εμπειρία σας, έχετε γνωρίσει ασθενείς που ξεπέρασαν το κλινικό πρόβλημα με όπλο την πίστη τους;

Ασθενείς με πίστη έχουν ιδιαίτερο χάρισμα, είναι γαλήνιοι, ήρεμοι, γεμάτοι ελπίδα και προσευχόμενοι συγκεντρώνουν περισσότερη δύναμη. Το θαύμα, άλλωστε, είναι προϊόν πίστεως, δώρο μέγιστο για όσους την κατέχουν, δύναμη ανεξάντλητη. Το θαύμα εμφανίζεται σιωπηλά, αθόρυβα, και, ξαναλέω, επιτυγχάνεται μέσω πίστεως, η οποία ούτε υποχρεωτική ούτε καταναγκαστική είναι, αλλά εδρεύει και πηγάζει από την ελεύθερη βούληση του ανθρώπου.

Ποια εφόδια πρέπει να έχει ένας νέος γιατρός;

Το κάλλος της ιατρικής επιστήμης βρίσκεται στην εμπιστοσύνη, την οποία ο ίδιος ο Δημιουργός έχει εκδηλώσει για την ιπποκράτεια επιστήμη, για τον διάκονο του ανθρώπινου πόνου στην Παλαιά Διαθήκη: «Και ιατρώ δος τόπον, και γαρ αυτόν έκτισε Κύριος». Ο γιατρός είναι το πρώτο και το τελευταίο πρόσωπο που βλέπει κανείς όταν έρχεται και όταν εγκαταλείπει τα γήινα. Στην ενδιάμεση λοιπόν ζωή, η αποστολή του είναι να φροντίζει την καλή ποιότητα υγείας, διότι χαρά μεγαλύτερη δεν υπάρχει από το να είναι κανείς υγιής. Όλοι καταλαβαίνουμε πόσο ευτυχής είναι ο ζητιάνος, όταν είναι υγιής, συγκριτικά με έναν άρρωστο βασιλιά. Γι’ αυτόν τον λόγο ο γιατρός πρέπει να είναι ένας οικουμενικός ευπατρίδης, όταν πλησιάζει τον άρρωστό του, στοργικός πατέρας, όπως ο Κύριος που μας δημιούργησε, με τριπλή προσωπικότητα: καλό επιστήμονα, ανθρωπιστή και με πίστη στον Χριστό. Αν έχει αυτές τις προϋποθέσεις, τότε μπορεί να δει και τις περιπτώσεις που αναφέραμε με τη θεία παρέμβαση σε πολλές στιγμές της ζωής του.

Τι φοβάστε από την κρίση στον τόπο;

Ένα έθνος και μία πατρίδα μπορεί να ελπίζουν, αν η νεολαία υπερέχει των γερόντων, αν οι γεννήσεις υπερέχουν των θανάτων. Τώρα εμείς έχουμε έναν γερασμένο πληθυσμό, με 120.000 θανάτους και μόνο 100.000 γεννήσεις. Με την Ελλάδα να ψυχορραγεί στην εντατική μονάδα, έχουμε ελεύθερες τις εκτρώσεις, με 1.000 δολοφονίες κάθε πρωί! Χίλια ελληνόπουλα κάθε πρωί σκοτώνονται. Αν κοιτάξεις το καρδιογράφημα ενός εμβρύου, θα δεις την καρδιά του να χτυπά από την 4η εβδομάδα. Μιλάμε για δολοφονίες σε άτομα που δεν μπορούν να αμυνθούν. Δείτε τα νούμερα: Πετάμε στους οχετούς 350.000 ζωές τον χρόνο, δηλαδή μια πόλη σαν την Πάτρα. Αντί να στηρίξουμε, λοιπόν, την οικογένεια και τα νέα ζευγάρια, που φοβούνται εξαιτίας της οικονομικής ανασφάλειας, δημιουργούμε αφύσικους στην οικογένεια θεσμούς.

Πηγή: Κιβωτός

Ευχαριστίες στον Άγγελο Γ.

Βονιφάτιος και Αγλαΐα: Το αμαρτωλό ζευγάρι που αγίασε Μάρτιος 5, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Ομιλίες / Ηχογραφήσεις , add a comment

Ομιλία του Αρχιμαδρίτη π. Βαρνάβα Γιάγκου.

Κύρια σημεία

Αρχείο ήχου

Την ομιλία μπορείτε να την κατεβάσετε σε μορφή αρχείου ήχου (mp3) εδώ.

Ο Άγιος και το Καλό Λιοντάρι (κινούμενα σχέδια) Δεκέμβριος 26, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί , 1 comment so far

Ο βίος του Οσίου Γερασίμου του Ιορδανίτη σε κινούμενα σχέδια με αγγλικούς ύποτιτλους.

Τό Ἄρωμα τῆς Ἁγιότητας Νοέμβριος 7, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 1 comment so far

leipsana-agiwn

Πριν μερικά χρόνια βρισκόμουν στον Άγιον Όρος και συγκεκριμένα στην μονή Οσίου Γρηγορίου. Την νύχτα ένιωσα μια θλίψη. Σύνηθες για τον ψυχισμό μου, που ωστόσο όμως ήταν πολύ έντονη σε σημείο να στραγγίζει μια μια τις ανάσες ψυχραιμίας μου. Φοβήθηκα πετάχτηκα όρθιος από το κρεβάτι και βγήκα στην αυλή της μονής. Καθώς περιφερόμουν, είδα φίλο ενάρετο ιερομόναχο ο οποίος περνούσε από την αυλή με προορισμό το κελί του. Ήταν ώρα ξεκούρασης.
«Τι κάνεις εδώ» μου λέει τέτοια ώρα;
«Εεε τι να κάνω, φόβος γέροντα» του λέω, «και ταραχή». «Μάλιστα» είπε προβληματισμένος. «Έλα μαζί μου», μονολόγισε και αμέσως έστριψε το κορμί του.
«Που;» του απάντησα γεμάτος απορία. «Ελα, ελα να πάμε κάπου όμορφα».
Με πήρε και αφού περπατήσαμε στους χαμηλά φωτισμένους διαδρόμους της μονής, φτάσαμε σε ένα μικρό εκκλησάκι. Μπήκαμε στο ναό. Κάθισε εδώ μου λέει και περίμενε. Εισήλθε στο ιερό. Σε λιγάκι βγήκε κρατώντας στα χέρια του, μια κάρα. Γονάτισα και εναπόθεσε αυτή επί της κεφαλής μου.
Τον άκουσα που κάτι ψιθύριζε, όπως η μάνα νανουρίσματα στα παιδικά αυτιά μας όταν θέλει να μας ηρεμήσει. Προσευχόταν για μένα. Ίσως να μην υπάρχει πιο αγαπητική πράξη.
Μαλάκωσα. Ειρήνευσα.
«Προσκύνησε» μου λέει. Σηκώνομαι, σκύβω και ασπάζομαι την κάρα. Τι… άρωμα ήταν αυτό Θεέ μου. Τι ευωδία!! Τρύπησε τα ρουθούνια μου. Εισήλθε εντός μου. Φώτισε τον κήπο της καρδιάς μου και δρόσισε την ξεραΐλα της θλίψης. Όλα έγιναν αλλιώς. Χαμογέλασα. Σημείο της παρουσίας του Θεού. Ήταν η κάρα της Αγ. Αναστασίας της Ρωμαίας που γιορτάζει στις 29 Οκτωβρίου. Αύριο δηλαδή και την θυμήθηκα. Καθώς θυμήθηκα και κάτι άλλο, ότι υπάρχουν πολλά όμορφα αρώματα μα σαν εκείνο της αγιότητας δεν υπάρχει…


Πηγή: π.λίβυος

Ευχαριστίες στην Ιωάννα Ι.

Διδάγματα από τους Χριστιανούς Επιτυχόντες στις Εξετάσεις της Ζωής Ιούνιος 27, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Ομιλία για τους Άγιους Πάντες

Του (+) π. Νικολάου Φαναριώτη*

«Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις αυτού», Ψαλμ., ΞΖ΄, 36.

Η σημερινή εορτή των Αγίων Πάντων οφείλεται εις μιαν γυναίκα, αγίαν γυναίκα, την αυτοκράτειρα Θεοφανώ, πρώτη σύζυγο του Λέοντος του σοφού. Η καθιερωθείσα όμως από τους Πατέρας Κυριακή των αγίων Πάντων έχει βαθύτερη σημασία. Και είναι όντως θεόπνευστη αυτή τους η επιλογή μετά την Κυριακήν της Πεντηκοστής, γιατί η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος είναι το ιδρυτικό και συστατικό της Εκκλησίας γεγονός. Γι’ αυτό και η ορθόδοξη Εκκλησία ονομάζεται Αγιοπνευματική και σήμερα γιορτάζει όλο το πλήρωμα των πιστών της, που είναι οι Άγιοι Πάντες.

Την ονομασία άγιος  την φέρουμε όλοι (πάντες)  οι χριστιανοί, όπως θα δούμε πιο κάτω, όσοι έζησαν μέχρι σήμερα και όσοι θα ζήσουν μέχρι συντελείας των αιώνων. Γιατί για να γίνει κανείς χριστιανός, πρέπει πρώτα να γίνει άγιος δηλαδή αφιερωμένος (όχι κατ’ ανάγκην αναμάρτητος, δίκαιος, άμεμπτος, κλπ).

 Άγιος στη γενική έννοια θα πει ξεχωρισμένος από τον κόσμον και αφιερωμένος στον Χριστό. Και αυτό γίνεται κατά το βάπτισμα και το χρίσμα. Οπότε όλοι οι εισερχόμενοι εις την εκκλησία ονομάζονται πρώτα άγιοι και έπειτα χριστιανοί. Παράδειγμα: Για να γίνει κανείς επιστήμων πρέπει πρώτα να γίνει φοιτητής και έπειτα επιστήμων. Για να γίνει κάποιος Πρωταθλητής πρέπει πρώτα να γίνει αθλητής και  έπειτα Πρωταθλητής.

(περισσότερα…)

Το Άγιο Ντελίβερι Μάιος 25, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Αταξινόμητα , 1 comment so far

agio-delivery

Ο Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος γεννήθηκε σε ένα χωριό της λεγομένης Μικράς Ρωσίας, περί το 1690 μ.Χ., από γονείς ευλαβείς και ενάρετους. Όταν έφθασε σε νόμιμη ηλικία στρατεύθηκε, ενώ βασίλευε στη Ρωσία ο Μέγας Πέτρος. Έλαβε μέρος στον πόλεμο που έκανε εκείνος ο τολμηρός τσάρος εναντίον των Τούρκων κατά το 1711 μ.Χ., και συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Τατάρους. Οι Τάταροι τον πούλησαν σε έναν Οθωμανό αξιωματικό Ίππαρχο, που καταγόταν από το Προκόπιον της Μικράς Ασίας, το οποίο βρίσκεται πλησίον στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Ο αγάς τον πήρε μαζί του στο χωριό του.

[] ο αφέντης του Ιωάννη [], αποφάσισε να υπάγει για προσκύνημα στη Μέκκα, τη ιερά πόλη των Μωαμεθανών.

Αφού πέρασαν αρκετές ημέρες από την αναχώρησή του, η σύζυγός του παρέθεσε τράπεζα και προσκάλεσε τους συγγενείς και τους φίλους του ανδρός της, για να ευφρανθούν και να ευχηθούν να επιστρέψει υγιής στον οίκο του από την αποδημία. Ο μακάριος Ιωάννης διακονούσε στην τράπεζα. Παρέθεσαν δε σε αυτή και ένα φαγητό, το οποίο άρεσε πολύ στον αγά, το λεγόμενο πιλάφι, το οποίο συνηθίζουν πολύ στην Ανατολή. Τότε η οικοδέσποινα θυμήθηκε τον σύζυγό της και είπε στον Ιωάννη: «Πόση ευχαρίστηση θα ελάμβανε, Γιουβάν, ο αφέντης σου, αν ήταν εδώ και έτρωγε μαζί μας από τούτο το πιλάφι!». Ο Ιωάννης τότε ζήτησε από την κυρία του ένα πιάτο γεμάτο πιλάφι και είπε ότι θα το έστελνε στον αφέντη του στη Μέκκα. Στο άκουσμα των λόγων του γέλασαν οι προσκεκλημένοι. Αλλά η οικοδέσποινα είπε στην μαγείρισσα να δώσει το πινάκιο με το φαγητό στον Ιωάννη, σκεπτόμενη ή ότι ήθελε να το φάει ο ίδιος μόνος του ή να το πάει σε καμιά φτωχή χριστιανική οικογένεια, όπως συνήθιζε να κάνει, δίδοντας το φαγητό του.

Ο Άγιος το πήρε και πήγε στον σταύλο. Εκεί γονυπέτησε και έκανε προσευχή εκ βάθους καρδίας παρακαλώντας τον Θεό να αποστείλει το φαγητό στον αφέντη του με όποιον τρόπο οικονομούσε Εκείνος με την παντοδυναμία Του. Με την απλότητα που είχε στην καρδιά του ο Ιωάννης πίστεψε ότι ο Κύριος θα εισακούσει την προσευχή του και το φαγητό θα πήγαινε θαυματουργικά στη Μέκκα. Πίστευε, «μηδὲν διακρινόμενος» κατά τον λόγο του Κυρίου, χωρίς να έχει κανένα δισταγμό ότι αυτό που ζήτησε θα γινόταν. Και, όπως λέγει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος, «τὰ ὑπερφυῆ ταῦτα σημεῖα συμβαίνουσι τοῖς ἁπλουστέροις τῇ διανοίᾳ καὶ θερμοτέροις τῇ ἐλπίδι», ότι, δηλαδή, αυτά τα υπερφυσικά θαύματα συμβαίνουν σε εκείνους που έχουν απλούστερη διάνοια και είναι θερμότεροι στην ελπίδα την οποία έχουν προς τον Θεό. Πράγματι! το πιάτο με το φαγητό χάθηκε από τα μάτια του Οσίου. Ο μακάριος Ιωάννης επέστρεψε στην τράπεζα και είπε στην οικοδέσποινα ότι έστειλε το φαγητό στη Μέκκα. Ακούγοντας οι προσκεκλημένοι τον λόγο αυτό γέλασαν και είπαν ότι το έφαγε ο Ιωάννης.

Αλλά ύστερα από λίγες ημέρες γύρισε από την Μέκκα ο κύριός του και έφερε μαζί του το χάλκινο πιάτο, προς μεγάλη έκπληξη των οικίων του. Μόνο ο μακάριος Ιωάννης δεν εξεπλάγη. Έλεγε, λοιπόν, ο αγάς πιο οικίους του: «Την δείνα ημέρα (και ήταν η ημέρα του συμποσίου, κατά την οποία είπε ο Ιωάννης ότι έστειλε το φαγητό στον αφέντη του), την ώρα κατά την οποία επέστρεψα από το μεγάλο τζαμί στον τόπο όπου κατοικούσα, βρήκα επάνω στο τραπέζι, σε έναν οντά (δωμάτιο) όπου τον είχα κλειδωμένο, τούτο το σαχάνι (πιάτο) γεμάτο πιλάφι. Στάθηκα με απορία, σκεπτόμενος, ποίος άραγε είχε φέρει εκείνο το φαγητό και προ πάντων δεν μπορούσα να εννοήσω με τί τρόπο είχε ανοίξει την πόρτα, την οποία είχα κλείσει καλά. Μη γνωρίζοντας πως να εξηγήσω αυτό το παράδοξο πράγμα, περιεργαζόμουν το πιάτο μέσα στο οποίο άχνιζε το πιλάφι και είδα με απορία ότι ήταν χαραγμένο το όνομά μου επάνω στο χάλκωμα, όπως σε όλα τα χάλκινα σκεύη της οικίας μας. Ωστόσο, με όλη την ταραχή όπου είχα από εκείνο το ανεξήγητο περιστατικό, κάθισα και έφαγα το πιλάφι με μεγάλη όρεξη, και ιδού το πιάτο που το έφερα μαζί μου, και είναι αληθινά το δικό μας».

Ακούγοντας αυτή τη διήγηση οι οικείοι του Ιππάρχου εξέστησαν και απόρησαν, η δε σύζυγός του, του εξιστόρησε πως ζήτησε ο Ιωάννης το πιάτο με το φαγητό και είπε ότι το έστειλε στη Μέκκα, και ότι, ακούγοντάς τον να λέγει ότι το έστειλε, γέλασαν.

Αυτό το θαύμα μαθεύτηκε σε όλο το χωριό και στη γύρω περιοχή και όλοι θεωρούσαν πλέον τον Ιωάννη ως άνθρωπο δίκαιο και αγαπητό στον Θεό, τον έβλεπαν δε με φόβο και σεβασμό, και δεν τολμούσε κανείς να τον ενοχλήσει. []

Πηγή: Ορθόδοξος Συναξαριστής

Αλύπιος και Αγία Ὑακίνθη – Ψυχωφελής Θεατρική παράσταση «Βίος Παράλληλός» Φεβρουάριος 15, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Πολιτισμός , add a comment YouTube Preview Image

Το Ζωντανό Ιστολόγιο παρουσιάζει σε πρώτη πανελλήνια προβολή την αξιόλογη, ψυχωφελή θεατρική παράσταση «Βίος Παράλληλος» (youtube), διασκευή από το ομώνυμο βιβλίο του συγγραφέα Α.Κ. Δοξιάδη (1985). Το θεατρικό έργο παρουσιάστηκε για πρώτη και μοναδική φορά από τη Θεατρική Ομάδα του Πανεπιστημίου Πατρών στο αίθριο του κτηρίου διοίκησης του Πανεπιστημίου τον Ιούνιο του 1990 (διάρκεια βίντεο: 1:42).

Λίγα λόγια για το έργο:

Βρισκόμαστε σε μια ταραγμένη ιστορική περίοδο, περίπου στα 311 μΧ  όπου κλείνει η περίοδος των διωγμών των Χριστιανών. Ένας αγράμματος χωριάτης από τη Θήβα Χριστιανός, γυρίζοντας μια μέρα από το χωράφι του βρίσκει τη γυναίκα του Υακίνθη να μοιχεύεται. Αυτό το φαινομενικά μικρό σε κοινωνικές διαστάσεις ανθρωπάκι, μετά από μία κοπιαστική πορεία φτάνει στην έρημο της Θηβαΐδος όπου για τριάντα χρόνια θα παλέψει με δαίμονες, με δράκοντες, με την ίδια του τη σάρκα προκειμένου να φτάσει στη λήθη.  Αναχωρητής, ερημίτης, πρότυπο ασκητή, ο Μελανωπός ή Αλύπιος θα προσπαθήσει να δαμάσει τη σάρκα και τους νόμους της. Το ιστορικό πλαίσιο της ιστορίας μας δεν έχει και τόση σημασία. Μοιάζει να είναι το δροσερό ανοιξιάτικο αεράκι που χαϊδεύει το γίγαντα. Τελικά, ο Αλύπιος μένει άγνωστος και λησμονημένος  ενώ η γυναίκα του γίνεται η Αγία Υακίνθη. Δεν είμαστε σε θέση σήμερα να νοιώσουμε τέτοια μεγέθη. Ας ελπίζουμε ότι τα προσεγγίζουμε με Δέος και έρωτα για να κατανοήσουμε τους προσωπικούς τους αγώνες.

Θερμές ευχαριστίες στον Π.Π. και στην Θεατρική Ομάδα του Πανεπιστημίου Πατρών για την ευγενική παραχώρηση του βίντεο και την άδεια δημοσιοποίησής του στο Ζωντανό Ιστολόγιο.

 

Νέα Θαύματα του Αγίου Ραφαήλ στο Μοναστήρι του στην Αττική! Ιούλιος 18, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

agios-rafail

Ο Άγιος Ραφαήλ είναι «γνωστός» για τα θαύματα και για την δύναμη της αγάπης που δείχνει στους πιστούς του! Ακόμη ένα από τα θαύματά του έγινε γνωστό σε έναν συνάνθρωπο που τον είχε ανάγκη.

«Μια Κυριακή ήλθε στην Ιερά Μονή του Αγίου Ραφαήλ στο Άνω Σούλι του Μαραθώνα, ο κ. Γιώργος Κ. με την οικογένειά του.

Προσκύνησε στον Ιερό Ναό του Αγίου Ραφαήλ και τόπο εμφανίσεώς Του, έκανε την προσευχή του, ζήτησε και πήρε λαδάκι από την ακοίμητη κανδήλα του Αγίου Ραφαήλ και αφού συζήτησε κάποια θεολογικά θέματα με τους πατέρες της Ιεράς Μονής, αποχώρησε. Τις επόμενες μέρες, λοιπόν, ο Άγιος του ικανοποίησε όλα αυτά τα οποία ζήτησε στην προσευχή του, ενώ παράλληλα, βάζοντας το λαδάκι στη μέση του στην οποία είχε χρόνιους πόνους και ταλαιπωρούταν, του πέρασαν αυτοστιγμεί. Περιχαρής, λοιπόν και ιδιαίτερα συγκινημένος, ξαναήλθε την επόμενη Κυριακή μαζί με την οικογένειά του για να ευχαριστήσει τον Άγιο Ραφαήλ.

Εδώ ακολούθησε και άλλο θαύμα:

Στο Μοναστήρι έφτασαν στις 3.00 η ώρα το μεσημέρι. Είπαν μεταξύ τους, όπως ομολόγησαν μετά στους πατέρες της Μονής, ότι εάν έβρισκαν κλειστή την πόρτα του μοναστηριού δεν θα χτυπούσαν το κουδούνι, για να μην ενοχλήσουν τους πατέρες, εφόσον ήταν ώρα ξεκούρασης.

Και ενώ οι πατέρες πάντοτε κλείνουν την πόρτα της Ιεράς Μονής το μεσημέρι (αλλά και κάθε στιγμή που δεν είναι παρών στην είσοδο της Μονής κάποιος από τους πατέρες), εκείνοι βρήκαν την πόρτα ανοικτή!!! Και έτσι μπήκαν να προσκυνήσουν. Έγιναν δε αντιληπτοί από τους πατέρες όταν έμπαιναν στον ναό του Αγίου Ραφαήλ. Αυτό ήταν πραγματικά ένα θαύμα του Αγίου Ραφαήλ, διότι οι πατέρες πάντοτε προσέχουν πολύ να μην είναι ανοικτή η πόρτα, διότι περνούν συχνά κοπάδια με κατσίκια τα οποία υπάρχει κίνδυνος να εισέλθουν στον προαύλιο χώρο της Μονής, και να καταστρέψουν τα δένδρα και τα λουλούδια.

Ο Άγιος Ραφαήλ, λοιπόν, ο οποίος επιθυμούσε να εισέλθουν οι ευλαβείς προσκυνητές και φίλοι του πού είχαν έλθει για να Τον ευχαριστήσουν έδειξε για άλλη μια φορά την έμπρακτη αγάπη Του και την πρόνοιά Του. Από τότε ο κ. Γιώργος Κ. και η οικογένειά του είναι δεμένοι με το μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ και αναγνωρίζουν τον Άγιο Ραφαήλ ως προστάτη και στήριγμά τους και τους πατέρες της Ιεράς Μονής Του ως φίλους και δικούς τους ανθρώπους, όπως και πράγματι είναι.

Επισκέπτονται δε συχνά τον Άγιο Ραφαήλ, για να Του αποδώσουν τιμές, να πάρουν την ευχή και την ευλογία Του και να Του δείξουν την ευγνωμοσύνη τους, η οποία με τόσο προφανή τρόπο φάνηκε ότι ήταν πολύ ευπρόσδεκτη από τον Άγιο Ραφαήλ.

Μάλιστα, τα θαυμαστά σημεία του Αγίου Ραφαήλ συνεχίστηκαν και στην εργασία του κ. Γιώργου Κ., καθώς από τότε που προσκύνησε τον Άγιο Ραφαήλ για δεύτερη φορά και ενώ υπήρχε οικονομική κρίση παντού, σε εκείνον ερχόντουσαν οι παραγγελίες η μία μετά την άλλη και άρχισε να κλείνει σημαντικές εμπορικές συμφωνίες για μεγάλες ποσότητες εμπορευμάτων. Η πρόοδός του ήταν τόσο ξαφνική και μεγάλη που ο ίδιος έμεινε εκστατικός και έκθαμβος και συχνά επαναλάμβανε μονολογώντας: Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού… Έστειλε μάλιστα στον Άγιο Ραφαήλ και άλλους φίλους του, που είχαν πρόβλημα με την εργασία τους με την ελπίδα ότι θα βοηθήσει και κείνους, κάτι που όντως έγινε».

Πηγή: Ποιμήν

Προσωπικές Μνήμες Άγιου Παϊσίου Αγιορείτου Ιούλιος 12, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

paisios

Μνήμες… 12 Ιουλίου η πρώτη πανελλαδικά θεία Λειτουργία προς τιμήν του Άγιου Γέροντα Παϊσίου Αγιορείτου

Τον γνώρισα μετά τα φοιτητικά μου χρόνια. Έκτοτε ο αδελφός μου είχε στενότερες σχέσεις, γιατί ακολούθησε το μοναχικό σχήμα… Οι εμπειρίες αρκετές από την επαφή στο Άγιο Όρος, αλλά και στη Σουρωτή και τη μ. Αγίας Τριάδας.

Δεν θα αναφέρω τα όσα μας είπε προσωπικά για τις ζωές μας και τις συμβουλές του. Ατελείωτος κόσμος ως τα ξημερώματα για μιαν ευχή, ακατάβλητες οι δικές του δυνάμεις. Οι τρεις σταυροί, από αυτούς που σκάλιζε ο γέροντας, στη χούφτα της χήρας μάνας μου ως εναπομείναντες στο σπίτι μας -η πρώτη σιωπηλή, παρηγορία- όταν νεότερη τον πρωτοείδε, χωρίς κάτι να του αναφέρει. Σ’ αυτούς τους αγιοπνευματικούς ανθρώπους δεν χρειάζονται τα λόγια. Αρκεί που είσαι κοντά τους. Ησυχάζεις! Έχουν μιαν αύρα, μια ενέργεια διαφορετική. Είναι σαν να εισχωρείς στο νοερό τους κύκλο, όπου εκεί η κάθε είδους ταραχή «απενεργοποιείται»!!!!

Δυστυχώς πολλοί πλησίαζαν τον γέροντα, όπως θα πήγαιναν σ’ ένα «μάγο» να τους πει τα μελλούμενα. Η θρησκοληψία και οι φανατισμοί πάντα έβλαπταν την Ορθοδοξία. Η ανάγκη για άμεση απάντηση στα προβλήματά μας και ο μεγάλος πόνος στη ζωή μας πολλές φορές φθάνει στην προσωπολατρεία και στον «γεροντισμό». Ξεχνούμε πως πάνω απ’ όλα είναι το πρόσωπο του Χριστού. Ακόμη και οι άγιοι δεν ήταν αλάνθαστοι! Άνθρωποι ήταν, αλλά που αγάπησαν έως θανάτου προσωπικού τον Σταυρό του Κυρίου και υπέταξαν το ανθρώπινο θέλημά τους για την αγάπη Εκείνου και των ανθρώπων.

Μια μαρτυρία μονάχα θα αναφέρω: ο γέροντας- άγιος πια- ανέφερε πως πολλοί στο μέλλον θα βγαίνουν και θα λένε, ως δικά του, λόγια τους και απόψεις. Πολλοί θα καπηλεύονται το όνομά του για δημοσιότητα, οφέλη και προσωπική προβολή. Ίσως το έκανα κι εγώ μέσα στις τάξεις των παιδιών μου, ούσα παρορμητική. Ας με συγχωρέσει κι ας έχει ο τόπος μας την ευλογία του.

Πηγή: κατερίνα 2015

Συγκλονιστικὸ θαῦμα ίασης παράλυσης τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Ρώσου Ιούνιος 2, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 1 comment so far

Τὸ θαῦμα τοῦ ἀσθενοῦς ποὺ συγκλονίζει…

Δύο ὧρες περίπου προσευχόταν κλαίγοντας ὁ κ. Κωνσταντῖνος Πολυχρονίου, ἀνώτερος κρατικὸς ὑπάλληλος μπροστὰ στὴ Λάρνακα τοῦ Ὁσίου Ρώσου.
Φοροῦσε πιζάμες καὶ ἕνα ταξὶ τὸν περίμενε στὴν Βορεινὴ πύλη τῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν τελείωσε τὴ μυστική του συνομιλία μὲ τὸν Ὅσιο, ξεκίνησε μὲ ἀργὰ βήματα, σέρνοντας τὶς παντόφλες στὸ δάπεδο καὶ προχωροῦσε πρὸς τὴν ἔξοδο.
Τὸν σταμάτησε ἕνας ἱερέας τῆς μονῆς καὶ τὸν ρώτησε γιατί ἔκλαιγε τόση ὥρα, γιατί δὲν ἦταν ντυμένος κανονικὰ καὶ ἦρθε στὴν ἐκκλησία μὲ πιζάμες καὶ ἂν ἐπιθυμοῦσε νὰ τοῦ ἔδινε δωμάτιο στὸν ξενώνα νὰ ἀναπαυθεῖ γιὰ λίγο ἂν τὸ εἶχε ἀνάγκη. – Ὄχι πάτερ, ἀπάντησε καὶ συνέχισε, μὲ ξεκούρασε γιὰ πολλὰ χρόνια ὁ Ἅγιος, αὐτός, ὁ μεγάλος καὶ θαυματουργὸς γιατρὸς ποὺ ὑπηρετεῖτε. Σήμερα τὸ πρωὶ στὸν «Εὐαγγελισμό», στὸ Νοσοκομεῖο, ἦρθε ἡ γυναίκα μου νὰ μὲ δεῖ.
Ἔχει περάσει δεκαετία καὶ πλέον νὰ σταθῶ ὄρθιος ὅπως …
μὲ βλέπετε τώρα. Μία χρόνια πάθηση τοῦ νευρικοῦ συστήματος και μία ἀρρώστια ποὺ εἶχα περάσει μου ἔφεραν ἀναπηρία τόση ποὺ ἔχασα τὴ θέση μου, πῆρα πρόωρα σύνταξη καὶ ὁδηγήθηκα στὰ Νοσοκομεῖα γιατί μετὰ τὸ δεύτερο χρόνο εἶχα πάνω ἀπὸ 80% παράλυση τῶν κάτω ἄκρων.
Ἢ παράλυση, ἡ κακὴ ψυχολογικὴ κατάσταση, ἡ πρόωρη ἔξοδός μου ἀπὸ τὴ δραστηριότητα τῆς ζωῆς μὲ ὁδηγοῦσαν σὲ μαρασμό, σχεδὸν στὸ θάνατο.
Σήμερα, λοιπόν, τὸ πρωὶ ἡ γυναίκα μου ἦρθε στὸ Νοσοκομεῖο, μὲ βρῆκε νὰ κοιμᾶμαι, δὲν μὲ ξύπνησε, παρὰ κάθισε δίπλα στὸ κρεβάτι μου σὲ μία καρέκλα. Γιὰ λίγα δευτερόλεπτα τὴν πῆρε ὁ ὕπνος.
Βλέπει στὸ ὄνειρό της ὅτι, στὸ διπλανὸ θάλαμο γινόταν ἐπισκεπτήριο γιατρῶν. Ἀνάμεσά τους ἦταν ἕνας ἄγνωστος ξένος γιατρός.
Τὸν πλησιάζει ἡ γυναίκα μου καὶ τοῦ λέει: Γιατρέ μου, εἶστε ξένος; Σᾶς βλέπω γιὰ πρώτη φορὰ στὸ Νοσοκομεῖο. Σας παρακαλῶ στὸ διπλανὸ θάλαμο ἔχω τὸν ἄνδρα μου πάνω ἀπὸ δέκα χρόνια παράλυτο. Οι γιατροί μου ἔχουν πεῖ τὴν ἀλήθεια, ὅτι χάνω τὸ σύντροφό μου. Χάνω τὸ στήριγμά μου. Θὰ πεθάνει ὁ σύζυγός μου. Ἐλᾶτε, γιατρέ μου, νὰ τὸν δεῖτε, νὰ τοῦ δώσετε κουράγιο, νὰ μᾶς πεῖτε κάτι καὶ σεῖς.
– Πήγαινε, κυρία μου, περίμενε καὶ θὰ δῶ καὶ τὸ σύζυγό σου.
Ναί, γιατρέ μου, πέστε μου τὸ ὄνομά σας, νὰ σᾶς περιμένω…
– Ἰωάννης Ρῶσος, τῆς ἁπαντά.
Ξυπνάει, πετιέται ἀπὸ τὸ κάθισμά της.
Μὲ βλέπει ποὺ προσπαθῶ μόνος μου, στηριγμένος στοὺς ἀγκῶνες μου, νὰ σηκωθῶ.
Βοήθησε μέ, γυναίκα, τῆς λέγω, κάποιος μὲ κρατάει ἂπ’ τὶς μασχάλες καὶ μὲ σηκώνει, βοήθησε καὶ σύ…
Σηκώθηκα, πάτησα στὸ ἔδαφος, ὅταν τὰ κλάματα τῆς γυναίκας μου εἶχαν φέρει γύρω μας γιατροὺς καὶ βοηθητικὸ προσωπικό.
Ὃ ὑπεύθυνος γιατρὸς τοῦ τμήματος, ἕνας πιστὸς χριστιανός, συγκλονίζεται ἀπὸ τὴ διήγηση τῆς συζύγου μου καὶ προτρέπει: Κύριε Πολυχρονίου ὅπως εἶσαι, μὴ ζητᾶς, νὰ ἀλλάξεις τὶς πιζάμες σου, φύγετε, πάρτε ταξὶ στὴν εἴσοδο τοῦ Νοσοκομείου καὶ πηγαίνετε στὸ Πνευματικὸ θεραπευτήριο, στὴν Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ρώσου, ποὺ εἶναι στὴν καταπράσινη κοιλάδα τοῦ Προκοπίου τῆς Εὐβοίας, ὅπου καὶ ὁλόκληρο τὸ ἱερό του Λείψανο. Πηγαίνετε, πέστε τὸ μεγάλο σας εὐχαριστῶ καὶ γυρίστε γιὰ τὸ ἐξιτήριο ποὺ αὐτὴ τὴ φορὰ –σπάνια βέβαια– τὸ ὑπογράφει ὄχι γιατρὸς ἀλλὰ ἕνας “Ἅγιος!
Καὶ σὰν χριστιανὸς καὶ σὰν ἐπιστήμονας ὅ,τι εἶπα τὸ πιστεύω. Πάνω ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη μᾶς εἶναι ἡ παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν Ἁγίων του.
Αὐτὰ μας εἶπε, Πάτερ. Αὐτὰ … Δῶστε μας καὶ σεῖς τὴν εὐλογία σας.
Αὐτὰ εἶπε, αὐτὰ εἴδαμε ἀπὸ τὸν εὐλογημένο αὐτὸ ἄνθρωπο ποὺ μὲ τὰ κλάματα τοῦ (οἱ ἄνδρες γιὰ νὰ κλάψουν πρέπει κάτι τὸ πολὺ σοβαρὸ νὰ συμβαίνει) ἔλεγε στὸν Ἅγιο ἐκεῖνο τὸ «εὐχαριστῶ» ποὺ εἶναι πρόθυμοι νὰ τὸ ποῦν ὅσοι ἄρρωστοι στὰ Νοσοκομεῖα, στὰ παντὸς εἴδους Νοσηλευτικὰ Ἱδρύματα καὶ Ἄσυλα ἀνιάτων περιμένουν κάποιον Ἄγγελο, κάποιον Ἅγιο, τὸν Ἴδιο τὸν Κύριο νὰ ταράξει τὰ νερὰ γιὰ νὰ μποῦν σ’ αὐτὸ τὸ μυστήριο ποὺ λέγεται θαυματουργικὴ θεραπεία, ποὺ ὄντως γίνεται κατὰ καιροὺς σὲ ἀσθενεῖς ποὺ ὁ Θεὸς ἐπιλέγει μὲ τὰ δικά του κριτήρια, σχεδὸν ἄγνωστα σέ μας.

Πηγή: Χαράς Ευαγγέλια