jump to navigation

Μια τζούρα από τον Παράδεισο Νοέμβριος 7, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Αταξινόμητα, Βίντεο , 1 comment so far

του Σταμάτη Γονίδη

Μια τζούρα από παράδεισο πήρα μια Κυριακή
μη ψάχνεις μες την άβυσσο, Θεός δεν είναι εκεί
Βγήκα έξω απ’τα γήινα και τα φανερωμένα
δεν ρίχνει Ο Θεός φωτιά, δεν τιμωρεί κανέναν

Ότι βλέπεις και ότι αγγίζεις, είναι έργο αλλουνού
και ότι εσύ Θεό νομίζεις, είναι πλάνη του μυαλού

Μια τζούρα από παράδεισο πήρα μια Κυριακή
Θεέ μου πόσο θα ήθελα να ‘ταν όλοι εκεί
Είδα το φως το αληθινό, σαν Θεϊκό σημάδι
χάθηκε από την σκέψη μου, της ύλης το σκοτάδι

Ότι βλέπεις και ότι αγγίζεις, είναι έργο αλλουνού
και ότι εσύ Θεό νομίζεις, είναι πλάνη του μυαλού

Στις Αρχές του Φθινοπώρου Σεπτέμβριος 19, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Γενικά, Φύση / Ζώα , 1 comment so far

 

Στις αρχές του φθινοπώρου
πέσαν κάμποσες βροχές
και σκορπίσανε τα φύλλα
σαν παλιοί συμμαθητές
κι ανοιχτήκαν οι ομπρέλες
και βραχήκαν οι φωτιές
και πεθάναν καλοκαίρια
μόνα στις ακρογιαλιές.

Στις αρχές του φθινοπώρου
κάτι έχω να σου πω
πως το στέμμα ήταν ψέμα
βασιλιάς δεν είμαι εγώ
και του ρολογιού η ώρα
ήταν ψέματα κι αυτή
σου ‘πα είναι εφτά και δέκα
κι ήταν δέκα και μισή.

Στις αρχές του φθινοπώρου
θα κλειδώσω δυο ζωές
τα κλειδιά τους θα πετάξω
στου μεσημεριού το χτες
στις αρχές του φθινοπώρου
μη γυρίσεις να με βρεις
θα ‘χουνε αλλάξει όλα
σαν τα χρώματα της γης.

Κοιτάζοντας Ψηλά Νοέμβριος 29, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία , add a comment

Αισιόδοξο τραγούδι από τις Κατηχητικές Ομάδες του Ιερού Ναού Παναγίας Αλεξιωτίσσης Πατρών.

Το τραγούδι κέρδισε το 1ο βραβείο στο διαγωνισμό της Εκκλησίας της Ελλάδος με θέμα «Τόπος από Φως και Θάλασσα» το 2011.

Στίχοι

Ο χρόνος κυλάει η ζωή μας περνά,
και γύρω όλα μοιάζουν πιο σκοτεινά.
Τον κόσμο κυριεύει θλίψη και μοναξιά,
που πήγαν τα όνειρά μας τα παιδικά;

Κοιτάζω ψηλά και σήμερα συννεφιά,
γιατί έφυγ’ η αγάπη απ’ την καρδιά.
Μα η ελπίδα υπάρχει δεν θα σβήσει ποτέ,
σα φάρος θα φέγγει η ελπίδα, αδελφέ.

Γεμάτος πάντα απ’ το φως, θα ‘ναι ο τόπος αυτός,
ευλογημένη η γη, θάλασσα κι ουρανός.
Κι αν έρθουν μπόρες, φουρτούνες, καταιγίδες, σεισμοί,
με το Σταυρό στη σημαία μας θα πλέουμε πιστοί.

Τα λόγια που ακούω είναι τώρα πικρά,
μονάχα αφορούν της γης τα μάταια.
Την ψυχή την αφήσαμε για τα κοσμικά,
γι’ αυτά που σκλαβώνουν μυαλό και καρδιά.

Κοιτάζω ψηλά στην κορυφή η Εκκλησιά,
καντήλια αναμμένα στις εικόνες μπροστά.
Λόγια προσευχής μου έρχονται ταπεινά,
ειρήνη, αγάπη χάρισε ημάς.

Γεμάτος πάντα απ’ το φως…

Mi Ultimo Tango en Atenas Ιούνιος 12, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη , add a comment

Μια χώρα που δεν μπορεί να βρει το βηματισμό της, που δεν γνωρίζει και δεν μπορεί να φανταστεί το μέλλον της. Σε μια κοινωνία που έχει χάσει τη συνοχή της, σε μια καθημερινότητα που γίνεται όλο και πιο αβάσταχτη. Σε μια ευρωπαϊκή και παγκόσμια πραγματικότητα, όπου κάποιοι «εγκέφαλοι» παίζουν και τζογάρουν πάνω στις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων αποφασίζοντας ποιοι λαοί θα επιβιώσουν και ποιοι θα οδηγηθούν στον αφανισμό, ποιοι θα έχουν δουλειά και ποιοι θα οδηγηθούν στην αυτοκτονία, ποιοι θα μορφωθούν και ποιοι θα παραμείνουν αμόρφωτοι και εύκολοι στόχοι.

Οι APURIMAC παρέα με την Έλλη Πασπαλά, μας τραγουδάνε το Τελευταίο μου ταγκό στην Αθήνα. Πρόκειται για ένα τραγούδι με την εξής πρωτοτυπία: ενώ είναι γραμμένο στην ισπανική γλώσσα, ο δημιουργός του Daniel Armando (αργεντινός στην καταγωγή και με πείρα από κρίσεις και χρεωκοπία) χρησιμοποιεί 100 ελληνικές λέξεις δοσμένες στην ισπανική γλώσσα, οι οποίες περιγράφουν με πολύ δυνατές εικόνες όλη την πραγματικότητα που ζούμε στις μέρες μας.

Και γιατί το τελευταίο μας ταγκό; Γιατί αν δεν ξυπνήσουμε και δεν αντιδράσουμε σαν άνθρωποι άμεσα, τότε δεν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία να τραγουδήσουμε και να χορέψουμε ένα ταγκό ακόμα…

Mi ultimo tango en Atenas

Armonia neurotica en el microcosmο de la metropoli
cultura narcisista en una monarquia dogmatica
simfonia cacofonica, pandemonium en la atmosfera
melodia simbolo, melodrama y tragedia.

Orgasmo ideologico del barbarismο a la teoria
politico dislexico en parodia onirica
tirania fantasma, dilema megalomano
de un metabolismο retorico sin tesis ni antitesis.

Patriota heroicο, tragicο, sistematico
hipocrecia paranoica sin dialogo esotericο
teatro ironicο, sindicato plasticο
y epicentro de la epidemia, una quimera, una utopia.

Energia hyperbole, antidotο democraticο
Laberinto critico sin entusiasmo, sin rima
musica epidermica en un pentagrama masoquista
y la simetria toxica de un epilogo necrologico.

Hay un oasis aromatico, paralelo, fisiologico
profeta enigmatico, fenomeno cronico y ortodoxo
sin racismos ni extremismos, sin tabues etnicos
en lirica extasis sus praxis
es el melodico y fantastico antropo.
Este mi ultimo tango en Atenas
tango lloron, que corre por mis venas.

Διάλογος Active Member + Ιησού Απρίλιος 11, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία , 1 comment so far

Καλώς ήρθες, παράξενε, στον τόπο μου

Στίχοι: Active Member
Μουσική: Active Member
Πρώτη εκτέλεση: Active Member

 

Βάζω λίγο σκοτάδι και λιγάκι βροχή
για να σου φτιάξω μια παράξενη αρχή
και να σε ξεμακρύνω λίγο από τη σκέψη σου,
που έτσι κι αλλιώς ξεσυνερίζεται το κέφι σου.
Σε πάω σε δρόμο μικρό, σε σοκάκι παλιό,
σ’ ένα αιώνια ποτισμένο απ’ το κρασί καπηλειό,
μέρος κακόφημο, ακόμα και για το στοχασμό μου
που ούτε κι ο φόβος δε με φέρνει στ’ όνειρό μου.
Εδώ λοιπόν, θα μοιραστώ μια ιστορία μαζί σου
που ‘ναι σα να συνέβη χθες και ορκίσου
αν σε πειράξει τόσο που ντραπείς
πουθενά να μην την πεις.

«Καλώς ήρθες, ξένε, στο τόπο μου
άραξε δίπλα να σου βάλω ένα κρασί να πιεις.
Συγχώρεσέ με λιγάκι για τον τρόπο μου,
μα με βρήκες στην αγκαλιά της ντροπής.
Ξέμεινα μόνος μου, πάρε και κάτσε όπου θες,
κουρασμένο σε βλέπω, πρέπει καιρό να γυρίζεις,
όμως μέσα στη ζαλάδα μου και πίσω απ’ τις σκιές
σα να μου φαίνεται πως κάτι μου θυμίζεις».

«Γεια σου και σένα, έλειπα χρόνια, ήμουνα κάπου μακριά,
με φέραν πίσω δυνατές φωνές
και κάποιες τύψεις, που μου είπαν πως εδώ κοντά
έχω γεννηθεί κι έχω πεθάνει δυο χιλιάδες φορές».

«Ω, να τα μας, καλά είπα όταν σε είδα
πως σίγουρα παράξενα θα πρέπει να μιλάς,
από άλλο κόσμο έχεις απάνω σου σφραγίδα
αυτά τα αγκάθια στο κεφάλι και τα ρούχα που φοράς».

«Κάποτε κάποιοι μου το φόρεσαν για στέμμα
και με χλευάζανε μεγάλο βασιλιά,
ακόμα τρέχει από τότε φρέσκο αίμα
σ’ αυτά που ανέβηκαν του χρόνου τα σκαλιά.
Γι’ αυτό με βλέπεις μέσα στις σκιές,
σαν να φοβάμαι και να θέλω να γλιτώσω,
μια προσευχή σ’ ένα περβόλι με ελιές
δε με αφήσανε ποτέ να την τελειώσω».

«Κι όμως μυρίζεις ουρανό και χώματα
κι αυτή την όμορφη δροσιά της σιωπής».
«Είναι που μ’ έφεραν εδώ αλλόκοτα μαλώματα
άκου, λοιπόν, τι θα τους πεις:
Αφού φωνάζουν όλοι αυτοί
κι αφού σκοτώνουν στ’ όνομά μου,
πες αναβάλλεται η γιορτή,
πάω να ξαπλώσω στα καρφιά μου.
Πες τους ο χρόνος πως τρελάθηκε,
δε κάνει στάση Γολγοθά,
πες ο παράξενος πως χάθηκε
κι έφυγε οριστικά».

«Μπερδεμένα μου τα λες, αλλά γουστάρω,
πρέπει να σπούδασες την τέχνη του μυαλού
ή σαν κι μένα όταν με πιάνει και σαλτάρω
και πίνω εδώ, με πιάνει αλλού».

«Γι’ αυτό και εγώ ήρθα εδώ και σε διάλεξα πιωμένο,
για να μπορέσεις την αλήθεια να τους πεις.
Κάτω από το φως το μέτωπο έχεις ιδρωμένο,
μα το προσέχεις καθαρό, δε θα ντραπείς.
Οι άλλοι παίξανε μαζί μου στους αιώνες
αυτοκράτορα με χρίσανε, με κάναν στρατηγό,
τα απλά μου λόγια τα σκορπίσαν σαν κανόνες
και δεν ήξερα τίποτα εγώ».

«Που με βρήκες εδώ κάτω τι με θες;
Το μυαλό μου δε σαλεύει από κούνια.
Σα να γεννήθηκα μου φαίνεται χτες
ενώ έξω υπάρχουν έξυπνοι μιλιούνια».

«Αυτούς τους είδα, τους άκουσα, τους νιώθει το πετσί μου,
προτιμώ τα καρφιά που με κρατάνε στο σταυρό.
Αυτοί πουλήσαν ακριβά τη γέννησή μου,
αυτοί φυλάνε το σκοτάδι θησαυρό.
Πες στους εχθρούς μου ότι είχαν λόγο καλό
και θα τους σέβομαι γιατί πιο τίμια σταθήκαν.
Όταν με σκοτώναν, κοιτούσαν ουρανό
κι έτσι πρόλαβαν, από εκεί συγχωρεθήκαν».

«Ωραίος, παράξενε φίλε μου, απόψε
για την ανημποριά μου βρήκες σκοπό.
Πάρε μια κούπα, πάρε ψωμί και κόψε,
να τελειώσω το κρασί μου και θα πάω να τους πω:
Αφού φωνάζουν όλοι αυτοί
κι αφού σκοτώνουν στ’ όνομά σου,
θα πω αναβάλλεται η γιορτή,
πας να ξαπλώσεις στα καρφιά σου.
Θα πω ο χρόνος πως τρελάθηκε
δε κάνει στάση Γολγοθά,
θα πω ο παράξενος πως χάθηκε
κι έφυγε οριστικά».

Πηγή: stixoi.info

Η Πονεμένη Προσευχή Μάρτιος 24, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ορθοδοξία / Εκκλησία , 1 comment so far

Εκπληκτικό τραγούδι του Διονύση Τσαουσίδη (youtube) με μελωδική μουσική και εξαιρετικούς στίχους.

Mουσική: Διονύσης Τσαουσίδης
Πιάνo: Βασίλης Χατζηνικολάου

Μια φορά κι έναν καιρό,
ήμουν μόνος και πονούσα,
κι η καρδιά μου μάτωνε
τον Θεό παρακαλούσα.

Έλα Κύριε να με δεις
που κρυφά αναστενάζω,
κι όλο κλαίω και ζητώ
έναν άγγελο φωνάζω. (x 2)

Η ψυχή μου σαν παιδί
νιώθει θλίψη και πονάει,
έναν κήπο νοσταλγεί
τον Παράδεισο ζητάει.

Την χαρά σου Ιησού
χάρισέ μου ικετέυω,
για να λέω ακούραστα
μόνο εσέ Χριστέ λατρεύω.

Την χαρά σου…

Θέλω Κύριε να σου πω
το θερμό ευχαριστώ μου,
που επήρες με στοργή
και έφερες τον λυτρωμό μου.

Η ψυχή μου χάρηκε
γέλασε το πρόσωπο μου,
η καρδιά μου άνθισε
πήρες συ το στεναγμό μου. (x 2)

Δόξα Κύριε, δόξα σοι
δόξα στο άγιο όνομα σου,
που το δάκρυ έκανες
διαμαντένιο κόσμημά σου.

Ευχαριστίες στην Ιωάννα. Ι.

Ἐλπιζα καὶ πάλι ἐλπίζω Φεβρουάριος 22, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο , add a comment

Ήχος πλ. α´, Χισάρ Πουσσελίκ

Ἔλπιζα καὶ πάλι ἐλπίζω, μὲ ἐλπίδα σταθερὰ
ἐπειδὴ καὶ ἡ καρδιά μου ἦτον πάντα καθαρά.

Νὰ προσμένῃς πρέπει τέλος κι ὄχι νὰ ἀπελπισθῇς,
καύχημα διὰ νὰ σ᾿ ἔχω, τῆς δικῆς μου τῆς ζωῆς.

Ο Δρόσος Κουτσοκώστας του μουσικού σχήματος “Εν Χορδαίς” τραγουδά το «’Ελπιζα και πάλι ελπίζω» από την “Ευτέρπη» του Χουρμουζίου Χαρτοφύλακος.

Τό ἄσμα «Ἐλπιζα καὶ πάλι ἐλπίζω» του Γρηγορίου Πρωτοψάλτου είναι καταγεγραμμένο στο κώδικα Δοχειαρίου 322 και έχει συμπεριληφθεί στη μουσική συλλογή του Θεοδώρου Φωκαέα «Πανδώρα». Δισκογραφικά έχει εκδοθεί από τον καθηγητή Γρηγόρη Στάθη με τη χορωδία του Θρ. Στανίτσα στο Άλμπουμ για τον Γρηγόριο Πρωτοψάλτη.

Πηγή: Σημεία Καιρών

Εὐχαριστίες στήν Ἰωάννα Ι.

Κοσμοπλάστρα Μουσική Φεβρουάριος 20, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο , 1 comment so far

Από τον Δωδεκάλογο του γύφτου, τραγουδάει ο Μανώλης Λιδάκης, μελοποιημένο από τον Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ.

Κοσμοπλάστρα Μουσική (Κωστή Παλαμά)

Και κυλάς την πρώτη πλάκα,
μουσικό βιολί μου εσύ,
κι από μέσα από τον τάφο,
να η Αγάπη! σαν πρωτόπλαστη ξανανθεί.

Και τη δεύτερη την πλάκα
την κυλάς, βιολί, και να!
Να η μητέρα, να η Πατρίδα!
Κι ανασταίνεται, τρισέβαστη
μέσ’ στα σεβαστά.

Και κυλάς την τρίτη πλάκα,
μουσικό βιολί μου εσύ,
κι από μέσα από τον τάφο
να οι Θεοί!
Κι απ’ τον τάφο ξαναβγαίνουν οι δημιουργοί.

Περιβόλια, ανοίχτε την Αγάπη,
και βροντήστε κάστρα, να η Πατρίδα!
Στυλωθήτε των Θεών βωμοί!
Και τ’ αθάνατα είν’ αυτά και οι κοσμοπλάστες
κοσμοπλάστρα Μουσική!

Να διώξω τα σύννεφα Φεβρουάριος 19, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο , add a comment

Της νύχτας κυλάνε οι ώρες
τον ύπνο μου διώχνει η βροχή,
φοβάμαι μη σ’ άρπαξαν μπόρες
κι απόμεινα εγώ μοναχή
φοβάμαι μη σ’ άρπαξαν μπόρες
κι απόμεινα εγώ μοναχή

Να διώξω τα σύννεφα
θα γίνω αγέρι
να φέγγω στο δρόμο σου
θα γίνω αστέρι
κι αν πάλι τ’ απόβραδο
καημό θα μου φέρει
θα μείνω στο δρόμο σου
να γίνω φωτιά

Να διώξω τα σύννεφα

Την πόρτα χτυπάει αγέρας
το σπίτι βαραίνει σιωπή
γυρεύω το φέγγος της μέρας
ζητώ τη δική σου φωνή
γυρεύω το φέγγος της μέρας
ζητώ τη δική σου φωνή

Να διώξω τα σύννεφα

Της νύχτας κυλάνε οι ώρες
τον ύπνο μου πήρε η βροχή
μη χάθηκες σ’ άγνωστες χώρες
μη σ’ έδεσαν ξένοι καημοί
μη χάθηκες σ’ άγνωστες χώρες
μη σ’ έδεσαν ξένοι καημοί

Να διώξω τα σύννεφα

Στίχοι: Άκος Δασκαλόπουλος
Μουσική: Ηλέκτρα Παπακώστα

1η ἐρμηνεία: Καίτη Χωματά

2η ἐρμηνεία: ΝΑΜΑ

Στή Ζωή σου νά μπώ Φεβρουάριος 9, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο , add a comment

Ἔνα ἀκόμη ἀξιόλογο τρυφερό τραγούδι τοῦ Βαγγέλη Τσακίρη.

Ερμηνεία: Αγγελική Παπαδοπούλου
Στίχοι & Μουσική: Βαγγέλης Τσακίρης

Απο τη δισκογραφική σειρά «…μόνο να ταξιδεύω»