jump to navigation

Η Μυστική Θύρα του Πόνου Αύγουστος 10, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

ponos-monaxia-dakrya

Πόνεσες, κοιμήθηκες μερόνυχτα στην κόλαση, αισθάνθηκες να χάνεις τα λογικά σου και να ουρλιάζεις δίχως λέξεις, το κορμί σου ένιωσες να τρυπάει στην μοναξιά, χιλιάδες φορές κατέρρευσες μα κι άλλες τόσες αναστήθηκες και τώρα είσαι εδώ να κοιτάς μια νέα μέρα που σε καλημερίζει. Πλέον, νομίζω να κατάλαβες, ότι ο πόνος έχει μια μυστική θύρα, μέσα από την οποία εισέρχεται, ο άνθρωπος, ο άγιος, ο σοφός. Εκεί μαθαίνεις και βλέπεις αυτά που οι άλλοι απλά κοιτάζουν, και αισθάνεσαι εκείνα που λίγες καρδιές σε αυτή την ζωή θα νιώσουν, γιατί απλά παρέα με τον πόνο θα κάνεις μακροβούτια στο βυθό την στιγμή που οι άλλοι απλά θα παίζουν επιφανειακά με τα κύματα. Και να θυμάσαι, ότι η θέα είναι στα υπόγεια και ο παράδεισος γεννιέται μες στην κόλαση. Όταν εσύ θα ανθίζεις πολλοί από τους επικριτές σου, θα σαπίζουν μες στην «ευτυχία» τους….

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος – Λίβυος (FB)

Ο μοναχικός θρήνος – το ζεϊμπέκικο Μάιος 10, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Κοινωνία, Πολιτισμός , add a comment

Το ζεϊμπέκικο δύσκολα χορεύεται. Δεν έχει βήματα· είναι ιερατικός χορός με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται.

Είναι η σωματική έκφραση της ήττας. Η απελπισία της ζωής. Το ανεκπλήρωτο όνειρο. Είναι το «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο των ψυχών που δεν προσαρμόστηκαν στην τάξη των άλλων.

Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται ποτέ στην ψύχρα ει μη μόνον ως κούφια επίδειξη. Ο χορευτής πρέπει πρώτα «να γίνει», να φτιάξει κεφάλι με ποτά και όργανα, για να ανέβουν στην επιφάνεια αυτά που τον τρώνε. Η περιγραφή της προετοιμασίας είναι σαφής:

Παίξε, Χρήστο, το μπουζούκι,

ρίξε μια γλυκιά πενιά,

σαν γεμίσω το κεφάλι,

γύρνα το στη ζεϊμπεκιά.

(Τσέτσης)

ZEIMPEKIKO

Ο αληθινός άντρας δεν ντρέπεται να φανερώσει τον πόνο ή την αδυναμία του· αγνοεί τις κοινωνικές συμβάσεις και τον ρηχό καθωσπρεπισμό. Συμπάσχει με τον στίχο ο οποίος εκφράζει σε κάποιον βαθμό την προσωπική του περίπτωση, γι’ αυτό επιλέγει το τραγούδι που θα χορέψει και αυτοσχεδιάζει σε πολύ μικρό χώρο ταπεινά και με αξιοπρέπεια. Δεν σαλτάρει ασύστολα δεξιά κι αριστερά· βρίσκεται σε κατάνυξη. Η πιο κατάλληλη στιγμή για να φέρει μια μαύρη βόλτα είναι η στιγμή της μουσικής γέφυρας, εκεί που και ο τραγουδιστής ανασαίνει.

Ο σωστός χορεύει άπαξ· δεν μονοπωλεί την πίστα. Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία. (περισσότερα…)

Εν θλίψει επλάτυνάς με Απρίλιος 10, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

«Όταν βρισκόμουν μέσα στις θλίψεις με παρηγόρησες»

problhma

Δεν είπε, «αφαίρεσες τις θλίψεις», ούτε «έδιωξες τους πειρασμούς», άλλα τα άφησες να υπάρχουν και «με παρηγόρησες». Διότι από εδώ προ πάντων φανερώνεται η ικανότητα του Θεού για την επινόηση διαφόρων μέσων, και η αφθονία αυτών των μέσων· όχι μόνον μπορεί και μας απαλλάσσει από τις θλίψεις, άλλα και όταν αυτές εξακολουθούν να υπάρχουν παρέχει μεγάλη ανακούφιση από αυτές.
Αυτό και τη δύναμη του Θεού δείχνει και κάνει περισσότερο ευσεβείς εκείνους που πέφτουν μέσα στις θλίψεις, όταν (δηλαδή) και αφθονία μέσων υπάρχει για να παρηγορείται η θλιβόμενη ψυχή, και η θλίψη δεν αφαιρείται διά να πιέζει αυτήν που δείχνει ραθυμία, ώστε να την απαλλάξει από κάθε αδιαφορία.
Και πώς, λέγει, θα μπορούσε να υπάρξει παρηγοριά στη θλίψη; Όπως στο καμίνι των Τριών Παιδιών, όπως στο λάκκο των λιονταριών. Διότι δεν έσβησε τη φλόγα και όμως τους έκαμε να νοιώθουν άνεση. Δεν φόνευσε τα λιοντάρια, και όμως τελικά τον κατέστησε (τον Δανιήλ) ασφαλή. Έτσι λοιπόν και στην πρώτη περίπτωση που το καμίνι ήταν πυρακτωμένο και στην άλλη που τα θηρία παρέμειναν εκεί, οι δίκαιοι απολάμβαναν πολλή ανακούφιση.
Μπορούμε δε ν’ αναφέρουμε και άλλο είδος ανακουφίσεως: όπως επί παραδείγματι όταν η ψυχή, ενώ νοιώθει θλίψη εξ αιτίας των πειρασμών, απαλλάσσεται από τα πάθη και από πολλά νοσήματα. Διότι τότε προ πάντων απολαμβάνει την ανακούφιση. Πολλοί βέβαια που ευημερούν έχουν παράνομες ερωτικές σχέσεις, πού θλίβουν την ψυχή τους, και ξοδεύουν χρήματα, καταπονούν τα σώματά τους και κάνουν πολλά άλλα παρόμοια ανάρμοστα πράγματα, όταν όμως πέσουν σε θλίψεις ελευθερώνονται από όλα αυτά και νοιώθουν ανακούφιση. Και όπως ακριβώς εκείνοι πού έχουν πυρετό, ενόσω μεν απολαμβάνουν τις άκαιρες επιθυμίες, εννοώ τα πολλά φαγητά, το κρασί και άλλα παρόμοια, υποφέρουν περισσότερο, εάν όμως θελήσουν να κάνουν λίγη υπομονή θλίβοντας τον εαυτό τους, απολαμβάνουν πολλή ανακούφιση, και απαλλασσόμενοι από τη δυσφορία, απολαμβάνουν πλέον το αγαθό τελείως υγιείς· το ίδιο συμβαίνει και με τις διάφορες άλλες καταστάσεις της ζωής. Διότι συνήθως τίποτε δεν μας ανακουφίζει τόσο πολύ, όσο η θλίψη που μας απομακρύνει από όλα τα κοσμικά πράγματα.

Πηγή: Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία εις τον Δ΄ Ψαλμόν, ΕΠΕ, Ιω. Χρυσοστόμου Έργα, Πατερικές Εκδόσεις ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ, Θεσσαλονίκη 1982, τ. 5, σελ. 130-132.

Εἰκόνα: Γεώργιος Κόρδης

Αναδημοσίευση από: Ηλιαχτίδα

Εὐχαριστίες στήν Ἰωάννα Ι.

Γιατί ἀξίζει νά ὑπομένουμε δοκιμασίες καί δυσκολίες; Απρίλιος 2, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 2Σχόλια

sirmataki9

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ὑπομένη γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἀκόμη καὶ μαρτύριο, πλημμυρίζει ἡ καρδιά του ἀπὸ θεία ἡδονή. Τὸ ἴδιο, καὶ ὅταν συμμετέχη στὸ Πάθος τοῦ Κυρίου. Ὅσο δηλαδὴ σκέφτεται ὅτι ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ πονάει, τόσο ἀνταμείβεται μὲ θεία ἀγαλλίαση. Πονάει‐ἀγάλλεται, πονάει‐ἀγάλλεται. Καὶ ὅσο περισσότερο πονάει, τόσο μεγαλύτερη χαρὰ ἔχει. Νιώθει σὰν νὰ τὸν χαϊδεύη ὁ Χριστὸς καὶ νὰ τοῦ λέη: «Μὴ στενοχωριέσαι, παιδάκι μου, γιὰ μένα».

Μιὰ ἀδελφὴ ἔλεγε: «Δὲν θέλω χαρά· θέλω νὰ στενοχωριέμαι γιὰ τὸν Χριστό. Ἀφοῦ ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε γιὰ μένα, πῶς ἐγὼ νὰ χαίρωμαι; Γιατί ὁ Χριστὸς μοῦ δίνει χαρά;». Ζοῦσε καταστάσεις πνευματικὲς καί, ὅσο συμμετεῖχε στὸ Πάθος τοῦ Χριστοῦ καὶ στενοχωριόταν φιλότιμα, τόσο πιὸ πολλὴ χαρὰ τῆς ἔδινε ὁ Χριστός. Τὴν εἶχε παλαβώσει!

Ἡ σταύρωση προηγεῖται πάντοτε τῆς ἀναστάσεως καὶ φέρνει νίκη. Ὁ σταυρὸς φέρνει δόξα. Ὁ Χριστός, ἀφοῦ ἀνέβηκε πρῶτα στὸν Γολγοθᾶ μὲ τὸν Σταυρὸ καὶ ἀφοῦ σταυρώθηκε, μετὰ ἀπὸ τὸν Σταυρὸ ἀνέβηκε στὸν Πατέρα. Καὶ τώρα ὁ Ἐσταυρωμένος Χριστὸς γλυκαίνει τὶς πίκρες τῶν ἀνθρώπων καὶ ὁ σταυρωμένος ἄνθρωπος μιμεῖται τὸν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ.

Ὁ Καλός μας Ἰησοῦς πῆρε μαζὶ μὲ ὅλη τὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου καὶ ὅλες τὶς πίκρες καὶ μᾶς ἄφησε τὴν χαρὰ καὶ τὴν ἀγαλλίαση, τὴν ὁποία αἰσθάνεται ὅποιος ἔχει ἀπεκδυθῆ τὸν παλαιό του ἄνθρωπο καὶ ζῆ πλέον μέσα του ὁ Χριστός. Τότε ζῆ μέρος τῆς χαρᾶς τοῦ Παραδείσου ἐπὶ τῆς γῆς, καθὼς λέει τὸ Εὐαγγέλιο: «Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστιν».

Πηγή: Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Ε, Πάθη & Ἀρετές

Η Πονεμένη Προσευχή Μάρτιος 24, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ορθοδοξία / Εκκλησία , 1 comment so far

Εκπληκτικό τραγούδι του Διονύση Τσαουσίδη (youtube) με μελωδική μουσική και εξαιρετικούς στίχους.

Mουσική: Διονύσης Τσαουσίδης
Πιάνo: Βασίλης Χατζηνικολάου

Μια φορά κι έναν καιρό,
ήμουν μόνος και πονούσα,
κι η καρδιά μου μάτωνε
τον Θεό παρακαλούσα.

Έλα Κύριε να με δεις
που κρυφά αναστενάζω,
κι όλο κλαίω και ζητώ
έναν άγγελο φωνάζω. (x 2)

Η ψυχή μου σαν παιδί
νιώθει θλίψη και πονάει,
έναν κήπο νοσταλγεί
τον Παράδεισο ζητάει.

Την χαρά σου Ιησού
χάρισέ μου ικετέυω,
για να λέω ακούραστα
μόνο εσέ Χριστέ λατρεύω.

Την χαρά σου…

Θέλω Κύριε να σου πω
το θερμό ευχαριστώ μου,
που επήρες με στοργή
και έφερες τον λυτρωμό μου.

Η ψυχή μου χάρηκε
γέλασε το πρόσωπο μου,
η καρδιά μου άνθισε
πήρες συ το στεναγμό μου. (x 2)

Δόξα Κύριε, δόξα σοι
δόξα στο άγιο όνομα σου,
που το δάκρυ έκανες
διαμαντένιο κόσμημά σου.

Ευχαριστίες στην Ιωάννα. Ι.

Σπάσε το Καμάρι σου για να Ζήσεις! (Το Δίδαγμα του Αετού) Μάρτιος 12, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί, Ομιλίες / Ηχογραφήσεις, Παιδεία / Εκπαίδευση, Σχέσεις, Φύση / Ζώα , add a comment

aetos-perhfanos

Συγκλονιστικό αλληγορικό δίδαγμα ζωής από τη στιγμή – ορόσημο στη ζωή του αετού.

Απόσπασμα (αρχείο mp3) από την ομιλία «Η Ευλογία της Αποτυχίας» του θεολόγου Ηλία Λιαμή. Μπορείτε να ακούσετε ολόκληρη την ομιλία εδώ.

Φωτογραφία: Liberty του Meridith112 στο Flickr

Η Ευλογία της Αποτυχίας Μάρτιος 1, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί, Ομιλίες / Ηχογραφήσεις, Παιδεία / Εκπαίδευση, Σχέσεις , 3Σχόλια

new-zealand-ship-3_2024432i

Ομιλία του θεολόγου – μουσικού – συγγραφέα Ηλία Λιαμή γιατί, πότε και πως η αποτυχία στην ζωή (στην οικογένεια, στις σχέσεις, στην εργασία, το σχολείο) είναι ευλογία. Κατεβάστε την ομιλία εδώ.

Στά νοσοκομεῖα συχνάζει ἡ «ἁγιότητα»… Δεκέμβριος 13, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

xeria-470

*στην Μαρία που ανέβηκε στον Σταυρό απο μικρό παιδί και περιμένει με χαμόγελο την ανάσταση…

Χρειάστηκε για μερικές μέρες, να μείνω στο νοσοκομείο κάνοντας συντροφιά σε έναν νέο άνθρωπο ο οποίος υποβλήθηκε σε σοβαρή χειρουργική επέμβαση. Και ομολογώ ότι αποκόμισα εμπειρίες και βιώματα που δεν μπορεί να στα προσφέρει κανένα βιβλίο και καμία ομιλία όσο υπέροχη ή «πνευματική» κι αν είναι.
Το να ζεις μέσα σε ένα νοσοκομείο όταν μάλιστα δεν υπάρχει εξοικείωση με επαγγελματική μορφή, δεν είναι μια συνηθισμένη εμπειρία. Βλέπεις, ακούς, κατανοείς και βιώνεις πολλά πράγματα, σε διαφορετικά επίπεδα. Γνωρίζεις πραγματικότητες που έξω από αυτό το κτίριο σου διαφεύγουν. Όχι ότι δεν υπάρχουν αλλά οι καθημερινοί ρυθμοί σε οδηγούν στην λήθη τους.
Αυτό που ζεις με άμεσο τρόπο μέσα σε ένα νοσοκομείο, είναι ότι οι άνθρωποι στην εξουθένωση του πόνου, τις περισσότερες φορές γίνονται φιλάνθρωποι. Ο ένας έρχεται πιο κοντά στον άλλο. Μιλάνε περισσότερο και με μεγαλύτερη ευκολία. Αντικρίζεις την δίψα τους, να διηγηθεί ο καθένας την δική του ιστορία. Να μοιραστεί την εμπειρία του δικού του καημού. Και αυτή η διαδικασία ξεκουράζει και αναπαύει, όχι μονάχα εκείνον που την διηγείται, αλλά και αυτόν που την ακούει. Αισθάνεται ο ένας αλληλέγγυος του άλλου. Δεν νιώθεις αυτή την καταστροφική μοναξιά του πόνου. Λες μέσα σου, «ότι υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εμένα. Δεν είμαι μόνος. Είμαστε πολλοί θα παλέψουμε και θα νικήσουμε.»
Μια κυρία από διπλανό δωμάτιο στο οποίο διαμέναμε εμείς, δίχως να μας γνωρίζει, μας μιλούσε με οικειότητα για την εμπειρία του άνδρα της σε σχέση με την ασθένεια. Για τα πολλαπλά χειρουργεία που τους κούρασαν αλλά δεν τους απογοήτευσαν. Προσπαθούσε με αγωνία να μας κοινωνήσει την ελπίδα της, ότι αξίζει να δώσουμε την μάχη. Αγωνιούσε σε κάθε της λέξη, να μεταδώσει κουράγιο, να διώξει τον φόβο και την απειλή από τις καρδιές μας. Στο τέλος άνοιξε την τσάντα της και έδωσε στην φίλη μου ασθενή, μαζί με ένα απίστευτο χαμόγελο, ένα πολύ ωραίο δώρο. Μια κούπα όπου η ίδια είχε δημιουργήσει. Την πρόσφερε ιεροτελεστικά. Με ένα φιλί γεμάτο αγάπη.
Μια άλλη κυρία του ορόφου, μας κοίταζε στο διάδρομο του νοσοκομείου να κινούμαστε αργά και βασανιστικά και δάκρυσε. Ποιος ξέρει άραγε τι σκεφτόταν; Για ποιο δικό της προσωπικό λόγο έρεαν τα δάκρυα από τα μάτια της; Και όμως ήταν αληθινή. Έπασχε για μια προσωπική της ιστορία και γινόταν πλησίον.
Πολλά θα μπορούσα να διηγηθώ για αυτές τις λίγες μέρες στο χώρο που ιερουργείτε το μυστήριο του ανθρώπινου πόνου. Όμως θα περιοριστώ να αναφέρω ακόμη δυο εμπειρίες που εμένα μου δίδαξαν πολλά σημαντικά.
Πρώτα για τον νέο αυτόν άνθρωπο που συνόδευσα στο νοσοκομείο και έμεινα δίπλα του. Έπασχε φοβερά. Υπέφερε απίστευτα και όμως, δεν μας άφησε ούτε εμένα ούτε τους επισκέπτες που ήρθαν να την δούν να νιώσουμε οίκτο, θλίψη και το σημαντικότερο απογοήτευση. Μας παρηγορούσε αντί να την παρηγορούμε. Μας ενδυνάμωνε ζωσμένη στην κυριολεξία με καλώδια, παροχές ορών, παυσίπονων και αντιβιοτικών. Όταν βλέπεις έναν άνθρωπο να υποφέρει οικτρά, να πονάει και να βασανίζεται ολοκληρωτικά από την αρρώστια και τις επιπτώσεις της και παραταύτα να χαμογελά μόνο και μόνο για να μην ανησυχήσει εσένα που αγαπά, τότε σαφώς και μιλάμε για μια μορφή αγιότητας, όπου η παρουσία του Θεού είναι έντονη ως κουράγιο και ελπίδα, θυσία και ανάσταση.
Το δεύτερο στο οποίο θέλω να αναφερθώ, είναι ότι μου έκανε απίστευτη εντύπωση, το γεγονός ότι εμφανίστηκαν άνθρωποι της εκκλησίας και όχι μόνο, από το πουθενά- και εξηγούμε- όταν λέω από το πουθενά εννοώ, πως δεν υπήρξαν φίλοι, γνωστοί ή έστω συγγενείς της αρρώστου, οι οποίοι όχι μόνο θέλησαν να προσφέρουν οικονομικά, αλλά το σημαντικότερο, φιλάνθρωπα προθυμοποιήθηκαν να μείνουν ένα βράδυ συντροφιά με την άρρωστη. Αυτό είναι αγιότητα.
Είναι μια βαθιά ελπίδα, ότι ο Θεός στις μέρες μας δεν άφησε αμαρτύρητο τον κόσμο του. Η αγιότητα του, σαρκώνεται δίπλα μας, πλησίον μας, στους σταυρωμένους που χαμογελάνε αναστάσιμα. Στους κουρασμένους, που δίνουν τον ύπνο τους και τον λιγοστό χρόνο τους, για να διακονήσουν και βοηθήσουν τον συνάνθρωπο τους. Εκεί μοσχοβολά παράδεισος.
Άγιοι άνθρωποι, υπάρχουν δίπλα μας. Στην καθημερινότητα μας, μόνο που δεν είναι απόλυτο να φοράνε ράσα και να έχουν μακριά γένια. Ούτε οπωσδήποτε να ζουν σε κάποιο μακρινό μοναστήρι. Είναι δίπλα στην πόρτα μας. Στο διπλανό κουδούνι της πολυκατοικίας μας. Είναι όλοι εκείνοι που σιωπηλά και αθόρυβα, δίχως τυμπανοκρουσίες και φαντασμαγορίες, βιώνουν σταυρική και αναστάσιμη αγάπη του Χριστού. Για εκείνους που η ζωή δεν είναι κέρδος και δύναμη, αλλά χάσιμο και δόσιμο στο όνομα της αγάπης. «Όποιος αναζητάει το ίχνος του Θεού σε αυτόν τον κόσμο, δεν θα το βρει παρά μόνο στο πρόσωπο των αρρώστων, των πεινασμένων, των φυλακισμένων, των ξένων… Όποιος έχει αγόγγυστα σκατοσκουπίσει άρρωστο είναι μείζων όλων των τιτάνων της θεολογίας.» [1]

π.λίβυος

[1] Σ. Ζουμπουλάκης

Πηγή: π. Λίβυος

Το Φόρεμα της Μάνας Δεκέμβριος 1, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Οικογένεια / Παιδί , 1 comment so far

koritis-forema-dromos

Ένα κορίτσι τη ρώτησε αν της αρέσει το φόρεμα που φοράει.

«Είναι πολύ όμορφο!» του απάντησε εκείνη.

«Η μαμά μου, μου το έφτιαξε», είπε το κoριτσάκι με μάτια γεμάτα δάκρυα.

«Μπράβο! Είναι όντως πολύ όμορφο. Αλλά θα μου πεις γιατί κλαις;» είπε η γυναίκα.

Με σιγανή φωνή το κoριτσάκι της απάντησε, «Μόλις το έφτιαξε η μαμά μου, έφυγε. Πήγε πολύ μακριά».

«Καλά τώρα, μη στεναχωριέσαι. Κάνε υπομονή. Είμαι σίγουρη ότι σε λίγες μέρες θα είστε και πάλι μαζί!»

«Όχι, δεν καταλάβατε», είπε το κoριτσάκι. «Ο μπαμπάς μου είπε ότι δεν θα ξανάρθει. Είναι στον ουρανό με τον παππού».

Η γυναίκα κατάλαβε.

Γονάτισε, πήρε απαλά το κoριτσάκι στην αγκαλιά της και μίλησαν για λίγο για τη μαμά που έφυγε για πάντα.

Τότε ξαφνικά το μικρό κoρίτσι έκανε κάτι πολύ περίεργο.

Σταμάτησε ξαφνικά να κλαίει, σηκώθηκε, περπάτησε μερικά βήματα και άρχισε να τραγουδάει. Τραγουδούσε τόσο σιγά, σαν να ψιθύριζε. Ήταν ο πιο γλυκός, ο πιο όμορφος ήχος που είχε ακούσει ποτέ η γυναίκα. Σαν το κελάηδισμα ενός πουλιού!

Όταν σταμάτησε το τραγούδι του, εξήγησε στη γυναίκα:

«Η μαμά μου συνήθιζε να μου το τραγουδάει αυτό το τραγούδι πριν φύγει μακριά. Με έβαλε να της υποσχεθώ να το τραγουδάω και εγώ κάθε φορά που θα μου λείπει και θα κλαίω. Μου είπε ότι όταν το κάνω, θα σταματάω να κλαίω».

Κοίταξε με αυτά τα πελώρια μάτια του τη γυναίκα, χαμογέλασε, σήκωσε τα χέρια της ψηλά και της είπε:

«Είδατε; Το τραγούδησα και τώρα τα μάτια μου είναι στεγνά. Δεν έχουν δάκρυα».

Καθώς η γυναίκα σηκώθηκε για να φύγει, το μικρό κoρίτσι της άρπαξε το μανίκι.

«Κυρία, μπορείτε να μείνετε μόνο για ένα λεπτό; Θέλω να σας δείξω κάτι».

«Φυσικά», απάντησε. «τι θέλεις να μου δείξεις;»

Το κoριτσάκι έσκυψε και της έδειξε ένα σημείο στο φόρεμα της.

«Εδώ ακριβώς φίλησε η μαμά το φόρεμά μου. Και εδώ, και εδώ..», και συνέχισε να της δείχνει σημεία στο φόρεμα του.

«Η μαμά είπε ότι έβαλε όλα αυτά τα φιλιά στο φόρεμά μου, ώστε να μπορώ να τα έχω κάθε φορά που θα μου λείπει και θα κλαίω».

Η περαστική γυναίκα τότε συνειδητοποίησε ότι δεν κοίταζε απλά ένα φόρεμα. Κοίταζε μια μητέρα… Μια μητέρα που γνώριζε ότι θα φύγει από τη ζωή και ότι δεν θα μπορεί πια να αγκαλιάζει και να φιλάει την κορούλα της. Έτσι, πήρε όλη την αγάπη που είχε για το όμορφο κoριτσάκι της και την χώρεσε σε ένα φόρεμα.

Συνειδητοποίησε ότι δεν έβλεπε πια ένα παιδί που ένιωθε υπερηφάνεια για το φόρεμα που του εφτιαξε η μαμά του. Είχε μπροστά της ένα παιδί τυλιγμένο με την αγάπη της μητέρας του.

Η αγάπη της μάνας είναι όμορφη.

Ευχαριστίες στην Ιωάννα Ι.

Ἔλα στήν Ἐκκλησία καί δέν θά ἔχεις κανένα πρόβλημα! Οκτώβριος 29, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 1 comment so far

SONY DSC

«Έλα στην Εκκλησία και δεν θα έχεις κανένα πρόβλημα», μία από τις μεγαλύτερες πλάνες.
Η ζωή των Αγίων μας λέει: «Έλα στην Εκκλησία και θα έχεις μεγαλύτερα προβλήματα».
Το θέμα δεν είναι να μην έχουμε προβλήματα. Δεν είναι η Εκκλησία ο «χώρος» ο οποίος εξαφανίζει τα προβλήματά μας.
Η Εκκλησία είναι ο «χώρος» στον οποίο ο άνθρωπος καλείται να ζήσει σηκώνοντας τον σταυρό του, όχι αφήνοντάς τον στην άκρη.
Ο Χριστός δεν εξαλείφει μαγικά τα προβλήματά μας.
Ο Χριστός μας λέγει: «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε· αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον». Μας μιλά για νίκη. Όχι όμως μία νίκη με επίγεια κριτήρια και κοσμικά τρόπαια.
Ο Χριστός νίκησε τον κόσμο πάνω στον σταυρό Του.
Δεν αποποιήθηκε τον πόνο, αλλά τον αγκάλιασε.
Δεν απέφυγε τον θάνατο αλλά τον γεύτηκε.
Η αλήθεια είναι ότι εάν θέλεις να είσαι του Χριστού, θα πρέπει να είσαι έτοιμος να ζήσεις όπως Εκείνος, να πάθεις όπως Εκείνος.
Η Εκκλησία δεν προσφέρει λοιπόν «απουσία προβλημάτων».
Ο Χριστός δεν προσφέρει χαζοχαρά.
Εάν πιστεύεις ότι στην Εκκλησία θα σου πάνε όλα καλά…κάνεις λάθος.
Εάν θέλεις να είσαι του Χριστού…ετοιμάσου για πειρασμό.

Υ.Γ. ο χριστιανός δεν είναι μαζοχιστής (για να μην παρεξηγηθούμε).
ο χριστιανός δεν ποθεί τον πόνο, αλλά ούτε τον φοβάται…

Πηγή: π. Παῦλος Παπαδόπουλος