jump to navigation

Γέρ. Μωυσής Αγιορείτης: Όσοι πονούν, συμπονούν Ιούλιος 3, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Ο Γέρ. Αρτέμιος Γρηγοριάτης μιλάει σε Εσπερίδα προς τιμήν του μακαριστού γέροντος Μωυσέως του Αγιορείτου που διοργάνωσε η Ιερά Μητρόπολη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς, επ΄ευκαιρία της συμπληρώσεως τριών ετών από της οσιακής κοιμήσεως του. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε τη Πέμπτη 8 Ιουνίου 2017 στις 8:30 μ.μ. στο Πολυδύναμο Εκκλησιαστικό Κέντρο.

Πηγή: Πεμπτουσία

Η μεγαλύτερη φιλανθρωπία είναι η προσευχή και ας μη το καταλαβαίνουν οι άνθρωποι Σεπτέμβριος 20, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Κομποσχοίνι

του +Μωυσή Αγιορείτη, μοναχού

Και ξαφνικά ανοίγει ένα παραθυράκι στο νου.

Έρχεται ένα φως. Τότε έχεις μια άλλη αίσθηση. Τότε το κατανοείς καλά.

Όχι ως προς το ετυμολογικό. Μα με μια κατάνυξη και συναίσθηση και θεία θαλπωρή. Και λες:
«Τί άλλο να λέω;». Παρά μόνο πάλιν και πολλάκις και συνεχώς: «Κύριε, ἐλέησον!».

Δίχως να βαριέσαι. Δίχως να κουράζεσαι. Αυτό τα λέει όλα. Δεν θέλει άλλα και πολλά.
Μόνο ποιητικά μπορεί κανείς μερικές φορές να εκφρασθεί. Η προσευχή είναι ποίηση.
Όλες οι προσευχές είναι ποιήματα.

Οι ποιητές νοιώθουν τους συνανθρώπους τους και τους παρηγορούν, όπως οι άγιοι.
Είναι μεγάλη ευλογία να συναντάς ένα ποιητή κι ένα άγιο. Οι άγιοι δεν θέλουν ν’ αφήσουν πίσω τους ίχνη.

Οι άνθρωποι μόνο αφήνουν πάνω τους τ’ αχνάρια της κακίας τους. Κύριε ελέησέ τους, δεν ξέρουν τί χάνουν και τί κάνουν.
Λυπάμαι όταν δεν μπορώ να προσευχηθώ.

Και τούτο προσευχή είναι, μού ’πε ένας διακριτικός Γέροντας. Όπως χαίρομαι όταν με τόση ικετευτική στάση μού ζητούν να προσεύχομαι στον Κύριο.

Πιστεύω πως για την ταπείνωσή τους θα τους ελεήσει ο Κύριος. Προτιμώ, έλεγε ένας άλλος Γέροντας, την προσευχή από τα κούφια λόγια, τις ψευτοευγένειες και τις θολές καλωσύνες. Η μεγαλύτερη φιλανθρωπία είναι η προσευχή κι ας μη το καταλαβαίνουν οι άνθρωποι.

Είναι η μεγαλύτερη ιεραποστολή κι ευεργεσία του κόσμου. Τα πολλά λόγια δεν αναπαύουν.

Η προσευχή για τους άλλους επηρεάζει θερμότερα. Η αγάπη είναι αβίαστη και πάντα μια θυσία.

Η αληθινή προσευχή δεν είναι ηδονική ανάπαυλα, μα ορθοστασία, περπάτημα στις μύτες σε τεντωμένο σχοινί.

Στην αληθινή προσευχή δεν δίνουμε το περίσσευμα του χρόνου,μα τις πιο καλές κι αποδοτικές ώρες μας, τις κύριες ώρες της ημέρας, της ζωής μας.

Κύριε, συγχώρεσέ με για όσα είπα κι έγραψα, που δεν τα ζούσα και τα πίστευα ακόμη, που απέφυγα να μιλήσω για τις ήττες και τις αποτυχίες μου κι ήθελα να μιλώ μόνο για νίκες. Δείλιαζα γιατί δεν είχα μετανοήσει.

«Κύριε, ελέησον!».

Πηγή: Προσκυνητής

Ευχαριστίες στην Ιωάννα Ι.

Η ταπείνωση ως αρετή Μάρτιος 10, 2013

Posted by Παναγιώτα in : Βίντεο, Γενικά, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Πολυμέσα , add a comment

Ο Γέροντας Μωυσής ο Αγιορείτης μιλάει για την ταπείνωση ως θεμέλιο των αρετών.

YouTube Preview Image

Πηγή: PemptousiaWebTv

Ίδιοι καιροί Δεκέμβριος 20, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Ιστορία, Λογοτεχνία - Ποίηση, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Ας αφήσουμε αυτούς της λύπης τους καιρούς
ας πάμε στους παλιούς κι ωραίους
στους μελοντικούς κι ωραιότερους
αν θέτε, ω φίλοι
το ίδιο δεν είναι;

Πάντα μπορείς να βρεις ένα καράβι
να ταξιδεύεις και να λησμονάς
με κύματα, με φεγγάρι, με ήλιο
τις συμφορές να αφήνεις ή να βρίσκεις
να μετράς τ’ άστρα
να λες, εγώ γύρισα όλον τον κόσμο
να γράφεις εντυπώσεις, ποιήματα
να γυρίζεις στην Αθήνα
και να γίνεσαι ευεργέτης.

Αυτά πάντα γίνονταν και θα γίνονται
κι είναι πολύ ωραία
ν’ αφήνεις κάτι πίσω σου
να σε θυμούνται με καλά λόγια
να λες στα παιδιά σου
εγώ είμαι εθνικός ευεργέτης
εγώ είμαι εθνικός ποιητής.

Αθωνικά Ποιήματα, Μωυσέως μοναχού Αγιορείτου
Ευχαριστούμε την Ιωάννα Ι.

Η Μεγάλη Παρασκευή της Ζωής μας Σεπτέμβριος 15, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Λογοτεχνία - Ποίηση, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

your faith makes you blind

Πάντα τη Μεγάλη Παρασκευή νάναι κανείς μόνος
σαν τον Χριστό
προσμένοντας το τελευταίο καρφί, το ξίδι,τη λόγχη
τις ζαριές ν’ ακούει ατάραχα
στο μοίρασμα των υπαρχόντων του
τις βλαστήμιες, τις προκλήσεις,την αδιαφορία.
Οι μπόρες τ’ ουρανού δεν στερεύουν
μη ξαφνιαστείς στ’ απρόσμενο σουρούπωμα
η ξαστεριά θάλθει στο Σαββατόβραδο
με ιδρώτα πλάθεται το χώμα
για να πλάσεις το κανάτι που θα σε ξεδιψάσει
πριν την Παρασκευή δεν έρχεται η Κυριακή
τότε λησμονάς τα μαρτύρια των δρόμων
της Μεγάλης Παρασκευής της ζωής μας.

Μωυσέως, μοναχού αγιορείτου
Πηγή: ΑΘΩΝΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ευχαριστίες στην Ιωάννα Ιωαννίδου.

Η Διάκριση Μάιος 6, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 7Σχόλια

διάκριση μοναδικότητα

Μοναχού Μωυσή Αγιορείτη

Η διάκριση ξεχωρίζει το ορθό, επιλέγει το αγαθό, κρίνει το καλύτερο, αποφεύγει τα άκρα, βαδίζει τη μέση οδό. Ψάχνει για την καλύτερη απάντηση σε ένα ερώτημα που τίθεται, την πρέπουσα λύση. Η διάκριση είναι απαραίτητη για όλους, ιδιαίτερα όμως για τους διδάσκοντες, τους καθοδηγούντες και συμβουλεύοντες.

Δεν χρειάζεται ούτε υπερβολική αυστηρότητα ούτε μεγάλη επιείκεια. Άστοχες και αδιάκριτες παρεμβάσεις έκαναν ανθρώπους να πικραθούν και να απογοητευθούν για πάντα. Στα θέματα προσεγγίσεως των άλλων δεν ωφελούν πείσματα, ρηχότητες και προχειρότητες. Η διάκριση προέρχεται από γνώση, εμπειρία, πνευματική καλλιέργεια και ωριμότητα. Είναι αποτέλεσμα αυτοελέγχου, αυτοκριτικής, μελέτης και θείου φωτισμού. Η διάκριση παρηγορεί και αναπαύει ψυχές. Η αδιακρισία πληγώνει, κουράζει και ταλαιπωρεί. Έχουν ευθύνη οι καθοδηγοί.  Μη δημιουργούν νέα προβλήματα με επιπόλαιες κατευθύνσεις.

Στις καθημερινές διαπροσωπικές σχέσεις χρειάζεται πλησίασμα, κατανόηση, συνεργασία, ευγένεια, καταδεκτικότητα, πνεύμα θυσίας. Ιδιαίτερα τους νέους, όταν τους πιέζουμε, δεν τους βοηθάμε. Αντιδρούν, δεν ακούνε και απομακρύνονται. Το μεγάλο ζόρισμα, μπούχτισμα και στρίμωγμα φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα. Ο ανελεύθερος εξαναγκασμός είναι αφιλάνθρωπος. Διακριτικός συνήθως είναι ο ταπεινός άνθρωπος. Η διάκριση απομακρύνει τον άνθρωπο από επικίνδυνες για την πνευματική ζωή υπερβολές. Η διάκριση αποξενώνει τους φίλους της από κάθε μορφής πλάνη. Δεν αφήνει να επιδεινωθεί το νόσημα.

Ο ιερός Χρυσόστομος λέει πως στην πνευματική αγωγή η μεγάλη αυστηρότητα, οι συνεχείς επιπλήξεις και οι πολλές παρατηρήσεις και τιμωρίες πονούν, κουράζουν και αποθαρρύνουν. Η διάκριση καλείται να σώσει και όχι να επιδεινώσει μια κατάσταση. Η συγχωρητικότητα, η μετάνοια και η αγάπη υπερβαίνουν την όποια αμαρτία. Ο ευγενικός, χαριτωμένος και ταπεινός τρόπος είναι χρήσιμος πάντοτε. Το καλό δεν φέρνει καλό όταν καλώς δεν γίνεται. Τους ανθρώπους θα βοηθήσουμε καλύτερα με την αγαπητική αλήθεια, τη φιλαδελφεία και την καταδεκτικότητα. Κάθε άνθρωπος έχει το κλειδί του, το κλικ του. Να μη στεκόμαστε απέναντι του ως ανακριτές, δικαστές, ψυχαναλυτές και κατήγοροι.

Η μεγάλη αρετή της διακρίσεως πρόκειται για θεοδώρητο και θεοχαρίτωτο χάρισμα. Όσοι το έχουν δεν φλυαρούν, δεν ενθουσιάζονται εύκολα, δεν απογοητεύονται ποτέ. Ο διακριτικός ποιμένας παραδειγματίζει, ειρηνοποιεί, ανέχεται και υπομένει. Σηκώνει όσους πέφτουν, θεραπεύει τους νοσούντες, εμπνέει την αρετή. Γνωρίζει τι θα πει, πότε θα το πει, γιατί θα το πει, πόσο θα πει, τι δεν θα πει. Προσπαθεί να διεγείρει την κάθε ψυχή, δίχως να θέτει δυσβάστακτα φορτία στους ώμους των αδυνάτων. Βοηθά περισσότερο με το σεμνό του παράδειγμα. Μερικοί νομίζουν ότι πρέπει πάντοτε να είναι σοβαροφανείς, αχαμογέλαστοι, εντελώς τυπικοί και σκληρά ψυχροί. Το γλυκό χαμόγελο, το μετρημένο χιούμορ, η ζεστή ματιά, ο ιλαρός λόγος και η ευπροσηγορία βοηθούν πολύ.

Η διάκριση προσφέρει ειρήνη, χαρά, φως. Δεν συμβιβάζεται με υπερβολικούς φανατισμούς, ένοχες σιωπές, φοβικές οπισθοχωρήσεις, δειλές καθυστερήσεις, με το μη βιωμένο παράδειγμα.

Ορισμένοι θεωρούν ότι η πνευματική αγωγή συνίσταται στην έκδοση εύκολων και άμοχθων συνταγών. Έχουν μια αρκετή σφαλερή εντύπωση ότι η πνευματική καθοδήγηση έγκειται σε μια άμεση μαγική λύση. Θέλουν να λυθούν όλα αμέσως, δίχως κανένα προσωπικό κόστος και δική τους αλλαγή. Θα πρέπει να ακολουθούμε τη μέση οδό. Να οδεύουμε προς την τελειότητα με επίμονο αγώνα. Με την καταπίεση δεν έχουμε αίσια αποτελέσματα. Στους καιρούς μας δυστυχώς επικρατεί η νευρικότητα, η επιπολαιότητα, η προχειρότητα και η ρηχότητα. Έτσι δεν υπάρχει χρόνος για μελέτη, περισυλλογή και αγωνιστικές αποφάσεις. Η απουσία της διακρίσεως είναι φανερή. Η ζωή των ανθρώπων είναι ανεξέλεγκτη.

Η διάκριση θα χαριτώσει, θα φρονηματίσει, θα εμπνεύσει και θα φωτίσει. Μακάρι.

Ευχαριστίες στην Ι.Μ. για την αποστολή του κειμένου.

Επίσκεψη π. Μωυσή Αγιορείτου στην Πάτρα Ιανουάριος 25, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 5Σχόλια

Το προσεχές Σαββατοκύριακο θα επισκεφθεί την Πάτρα ὁ Ὁσιολογιώτατος Μοναχός π. Μωϋσῆς Ἁγιορείτης. Συγκεκριμένα:

π. Μωυσής Αγιορείτης Πάτρα

Το Σάββατο 28 Ιανουαρίου 2012 στις 7 το απόγευμα στην Χριστιανική Στέγη Πατρών (Παντανάσσης 61, Πάτρα) θα μιλήσει σε Σύναξη – συζήτηση Νέων με θέμα «Η παρουσία του Θεού στη ζωή μας«.

Τήν Κυριακή 29 Ἰανουαρίου 2012 καί ὥρα 7 μ.μ. στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Εὐαγγελιστρίας Πατρῶν θά ὁμιλήσει μέ θέμα:
«Ἡ μεγάλη ἀρετή τῆς ἀγάπης».

Την Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 2012 ο π. Μωυσής θα κηρύξει το θείο λόγο κατά τη θεία λειτουργία και θα συνομιλήσει σε ανοιχτή συζήτηση στον πανηγυρίζοντα Πανεπιστημιακό Ιερό Ναό Τριών Ιεραρχών (έναντι Πάρκου της Ειρήνης, Πανεπιστημιούπολη Ρίου).

Ο μοναχός π. Μωυσής γεννήθηκε στην Αθήνα. Μονάζει στο Άγιον Όρος περίπου 40 χρόνια. Ασχολείται με την αγιογραφία, την ποίηση, την κριτική και τη συγγραφή. Έχει εκδώσει 60 βιβλία κι έχει γράψει περισσότερα από χίλια άρθρα. Έργα του έχουν μεταφρασθεί σε άλλες γλώσσες κι έχουν βραβευθεί. Έχει σειρά ομιλιών, κατόπιν προσκλήσεων μητροπόλεων, Πανεπιστημίων και συλλόγων, στην Ελλάδα και το Εξωτερικό. Έχει λάβει μέρος ως εισηγητής πάνω από 100 συνέδρια. Έχει διατελέσει αρχιγραμματεύς της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους.  Είναι Γέροντας από 30ετίας της Καλύβης Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου της Ιεράς Σκήτης Αγίου Παντελεήμονος – Κουτλουμουσίου. Θεωρείται ο πολυγραφότερος σύγχρονος Αγιορείτης. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το 60ο βιβλίο του, «Το μέγα γεροντικό του Αγίου Όρους», ένα τρίτομο βιβλίο που  αναφέρεται σε όλους τους ενάρετους Αγιορείτες Γέροντες του 20ου αι.

Οι τρεις ιεράρχες και η αγωγή των νέων Ιανουάριος 16, 2011

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί , add a comment

Κατά τον σοφώτατο Μ. Βασίλειο η πρώτη επταετία της ζωής του ανθρώπου είναι ιδιαίτερα σημαντική για την κατοπινή του πορεία από την αγωγή που λαμβάνει. Κατά τον θείο Χρυσόστομο η αγωγή των τέκνων δεν θα πρέπει να εξαντλείται στη εκμάθηση γραμμάτων και τεχνών αλλά στο στολισμό της φιλάρετης ψυχής με τη θεοσέβεια. Αυτό επιμένει θα κατορθωθεί όσο η ψυχή είναι εύπλαστη και μπορεί να διαμορφωθεί και εμπνευστεί κατάλληλα.

Ιδιαίτερη προσοχή δίνει ο ίδιος πατέρας στη γλώσσα, διότι το παιδί από μικρό πρέπει να μάθει να λέει λόγια αληθινά, σεμνά, αγνά και ωραία,και κατά τον Απόστολο Παύλο που τον υπεραγαπούσε και όχι υβριστικά, χλευαστικά, βλάσφημα και αισχρά.

Προσοχή δίνει και στην ακοή ο ιερός Χρυσόστομος. Επιμένει στην πρόθυμη και προσεκτική ακρόαση θείων λόγων και μάλιστα στο ναό,με τη συμμετοχή τους στη θεία λατρεία.
Επίσης συστείνει τη φυσική άσκηση του σώματος που οδηγεί στην αρετή. Η άσκηση είναι άθληση που συντελεί στην εγρήγορση.

Ακόμη ο θυμός των μεγάλων στα λάθη των νέων συνήθως δεν βοηθά. Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος υποστηρίζει τεκμηριωμένα ότι η υποχωρητικότητα με λογική μπορεί να βοηθήσει περισσότερο έναντι του υπέρμετρου θυμού.Ο ίδιος άγιος στιγματίζει φοβερά τον δαιμονικό θυμό και λέγει πως ο θυμός ξεστομιζει λόγια που πληγώνουν,οι πληγές δημιουργούν τραύματα και τα τραύματα θανατώνουν.

Επίσης ο Μ. Βασίλειος κατακεραυνώνει τα ακόλαστα θεάματα που εξάπτουν τη φαντασία σε ασέλγειες και τα πορνικά άσματα,που χαρίζουν ασχημοσύνη στις ψυχές.
Κατά τον ιερό Χρυσόστομο η νηστεία, ο εκκλησιασμός και η προσευχή ισχυροποιούν πνευματικά τον νέο. Το μέτρο είναι πολύ βασικό για τη ζωή του νέου. Γράφει λοιπόν και πάλι ο ιερός Χρυσόστομος:’’Απόλαυσε λουτρά, γευμάτισε, πιες με συμμετρία κρασί,φάε και κρέας, κανείς δεν σε εμποδίζει,από όλα δοκίμασε,μόνο απομακρύνσου από την αμαρτία!
Ο Μ. Βασίλειος ομολογεί ο ίδιος πως ιδιαίτερα σημαντική ήταν η αγωγή που έλαβε περί της εννοίας του Θεού από τη μητέρα του Εμμέλεια και τη γιαγιά του Μακρίνα. Ο ίδιος θεωρεί την κλασσική παιδεία χρήσιμη για την είσοδο στην αληθινή σοφία του ευαγγελίου με τον περίφημο λόγο του προς τους νέους.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος μακαρίζει τους γονείς του για την ανατροφή του και ιδιαίτερα την αγία μητέρα του Νόννα.Δίνει λοιπόν μια ωραία εικόνα για τον σημαντικό ρόλο του καλού παραδείγματος των γονέων. Γράφει: Αν βαδίζουν λοξά τα παιδιά των καβουριών, είναι γιατί πήραν παράδειγμα το βάδισμα της μητέρας τους.
Είναι γνωστή η σοφή ρήση πως όποιος είναι αληθινά σοφός λέει στη ζωή του πολλές φορές: «δεν ξέρω».

Είναι ανάγκη να αναπτυχθεί το πνεύμα της θυσίας και προσφοράς με το βιωμένο παράδειγμα των μεγάλων, με τους καρπούς του καθαρού εαυτού τους και του πνευματικού τους βίου. Επιβάλλεται όλοι να ασχοληθούμε περισσότερο με τα παιδιά και τους νέους. Οι νέοι θα βοηθηθούν αποκτώντας ηθικά εφόδια, υγιή πρότυπα που θα καλλιεργούν την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα τους και θα δημιουργούν υγιείς, ιερές και ωραίες σχέσεις με τους γονείς, με τους δασκάλους, με τους συμμαθητές τους και τους φίλους τους.

Η μνήμη των αγίων τριών ιεραρχών, Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Βασιλείου του Μεγάλου και Γρηγορίου του Θεολόγου, ας είναι για όλους μας αφυπνιστική, ανανεωτική και μεταμορφωτική .

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

Πηγή: Ο όσιος τελώνης και ο άγιος άσωτος

Η κρυμμένη σοφία του σταυρού Ιανουάριος 14, 2011

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Η χριστιανική ζωή δεν είναι ανεύθυνη, επιπόλαιη και άκοπη. Αντίθετα είναι άθληση, αγώνας με καλή αγωνία και φιλότιμο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν καταλήγει στη φρικτή κορυφή του λόφου του Γολγοθά, αλλά συνεχίζει την πορεία της στο κενό μνημείο και στο Υπερώο της Πεντηκοστής. Περνά όμως απαραίτητα από τον Γολγοθά, γιατί δεν υπάρχει Ανάσταση δίχως Σταυρό. Πάντα προηγείται η Σταύρωση της Ανάστασης. Το πλάτος του Σταυρού είναιο ανεξερεύνητο, διότι είναι να αγαπάς όχι αυτούς που δεν σε αγαπούν, που δεν το αξίζουν, αλλά και αυτούς που σε μισούν όπως ο Χριστός μας αγάπησε απεριόριστα παρότι δεν το αξίζαμε καθόλου, γιατί φερθήκαμε σκάρτα.

Οι αληθινοί χριστιανοί είναι συχνά άγνωστοι σε μας, όμως είναι πολύ γνωστοί στο Θεό και αυτοί συντηρούν τον κόσμο από τον πλήρη εκπεσμό. Φτωχοί πολύτεκνοι, άρρωστοι χαρούμενοι, αδικημένοι δίχως κανένα παράπονο, δυστυχισμένοι δίχως γκρίνια, πονεμένοι που δοξολογούν τον Θεό. Όλοι αυτοί ελέγχουν την αυτάρκεια , την ‘’ευτυχία’’ μας το ξεγέλασμα του εαυτού μας. Αυτοί που δεν ακολουθούν εύκολες λύσεις και ας υπάρχει κόστος στην προσωπική τους ζωή. Αγαπούν τον μόχθο για τον Χριστό, πρόκειται για μικρούς ή μεγάλους νεομάρτυρες που στην άλλη ζωή θα τους βρούμε σίγουρα πιο μπροστά μας.

Κατά τον γέροντα Γεώργιο Γρηγοριάτη»η χάρις και η δύναμις του Τιμίου Σταυρού οφείλεται όχι στο σχήμα του, ότι δηλαδή είναι σταυρός, αλλά στο ότι είναι ο Σταυρός του Χριστού, το όργανο δια του οποίου ο Χριστός έσωσε τον κόσμο». Στη βυζαντινή αγιογραφία ο Σταυρωθείς Ιησούς δεν παρουσιάζεται ποτέ τέλεια εξαντλημένος, με λυγισμένα τα χέρια από μεγάλη αδυναμία και εγκατάλειψη και με μορφασμούς αβάσταχτου πόνου, αλλά κύριος του εαυτού του, πάσχων εκούσια, η δε επιγραφή του σταυρού είναι ‘’ο Βασιλεύς της Δόξης’’ και όχι ’’Ιησούς Ναζωραίος ο Βασιλεύς των Ιουδαίων’’ που είχαν τοποθετήσει περιπαιχτικά και ειρωνικά οι Εβραίοι στο σταυρό.

Το σηκώνω τον σταυρό μου σημαίνει βασικά απάρνηση του παλαιού εαυτού μου. Αγώνας υπεύθυνος με επιμονή και υπομονή, επιμέλεια και συνέχεια για την νίκη κατά των παθών. Τα τελευταία [που είναι η εωσφορική υπερηφάνεια, η φιλαυτία, η φιληδονία, η φιλοχρηματία,η φιλοδοξία μκαι η ματαιοδοξία κατανούν τον άνθρωπο αφιλάδελφο, αφιλότεκνο, αφιλάνθρωπο και αφιλόθεο. Η άσκηση, η μελέτη, η προσευχή, η μυστηριακή ζωή βοηθούν σημαντικά στην επίτευξη του σκοπού. Ο πόνος στη ζωή των ανθρώπων δεν είναι τυχαίος, αλλά είναι παιδαγωγικές δοκιμασίες που μπορούν να μας συσταυρώσουν αλλά και να συναναστήσουν με τον Χριστό. Αν δεν υπομείνουμε αγόγγυστα τον σταυρό μας , δεν τον ασπασθούμε και υποδεχθούμε με γνώση δεν κερδίζουμε, αλλά χάνουμε την χαρά της ανάστασης.

Επηρεασμένοι και οι χριστιανοί μας από το σύγχρονο κοσμικό φρόνημα θέλουν και την πνευματική ζωή εύκολη, άνετη, σύντομη. Η αληθινή χαρά όμως πάντα κερδίζεται με κόπο και μόχθο. Κατά την οσία Συγκλητική ο πανσέβαστος Σταυρός του Χριστού είναι για τους πιστούς χριστιανούς κατάρτι, που βαστώντας το ορθό μπορούμε άφοβα και χαρούμενα να πλέουμε του βίου την θάλασσα την πικροκυματούσα. Ο Χριστός δεν παρουσίασε μια ανώδυνη και άμοχθη ζωή σε όσους θα τον ακολουθήσουν πιστά. Κατά τον πολύπαθο απόστολο Παύλο, το στόμα του Χριστού, όπως λέει ο θείος Χρυσόστομος, δια των θλίψεων θα εισέλθουμε στον παράδεισο. Η αναζήτηση μιας εύκολης ζωής δίχως κόπο και μόχθο από τους πιστούς είναι μια επικίνδυνη πλάνη. Είναι η οδός που υπέδειξε ο δαίμονας στους πρωτοπλάστους.

Δεν εκκλησιαζόμαστε για να αυξήσουμε το κύρος μας και να δημιουργήσουμε καλές εντυπώσεις. Η ματιά μας είναι στον Εσταυρωμένο, στη Σταύρωση, στον Σταυρό, στους σταυρωμένους από αγάπη μάρτυρες,οσίους και ομολογητές. Ο σταυρός φοριέται προς σταύρωση των παθών για να υπάρχει ως στήριγμα,ευλογία και ενίσχυση.

Πηγή: Ο όσιος τελώνης και ο άγιος άσωτος, Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

Σύνοψη του Σπυρίδωνα Γκ.

Ο άγιος άσωτος και ο εύσπλαχνος πατέρας Δεκέμβριος 27, 2010

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 1 comment so far

Ο σκανδαλώδης σεβασμός της ελευθερίας

φυγή απόδραση ελευθερία πτώση άσωτος αμαρτία

Στην παραβολή του ασώτου ο Θεός πατέρας σέβεται καταπληκτικά την ανθρώπινη ελευθερία και βούληση. Ο πατέρας της παραβολής δεν νοιάζεται για το κύρος του, για το τι θα πει ο κόσμος, ότι θα χάσει το στήριγμα, τον βοηθό του το παιδί του. Λυπάται για τη φυγή μα δεν θέλει να την αποτρέψει ενώ μπορεί. Σκανδαλίζει μερικές φορές αυτή η μεγάλη ελευθερία του Θεού. Θα θέλαμε να μας είχε πιο περιορισμένους. Δεν ξέρουμε να εκτιμούμε και να χαιρόμαστε την ελευθερία. Η αγάπη του πατέρα είναι λίαν αρχοντική. Θέλει πλησίον του αγαπητά παιδιά και όχι σκλάβους και δούλους ανελεύθερους, φοβισμένους, τρομαγμένους. Τον αφήνει να καταχρασθεί την ελευθερία του, παιχνίδι πολύ επικίνδυνο. Τα ξυλοκέρατα, ξέρετε, είναι γλυκά στην αρχή και στυφά στο τέλος όπως και αμαρτία. Δίχως Θεό ο άνθρωπος πεινά, διψά και είναι μόνος. Πείνα και δίψα ακόρεστη, μοναξιά φοβερή. Το κυνηγητό της ηδονής έφερε ανυπόφορη οδύνη. Όμως η μεγάλη αγάπη του πατέρα τον συνόδευε πάντοτε. Δεν τον έκανε να τη λησμονήσει και να απογοητευθεί. Ήταν απόλυτα βέβαιος για την αγάπη του πατέρα του και αυτό τον έσωσε. Τον έσωσε ακόμη η μη αργοπορία και η μη αναβολή. Η σωτήρια σκέψη έγινε αμέσως πράξη.

Ο πατέρας τον περιμένει, τόση ήταν η αγάπη του. Έτσι λέγουν οι άγιοι πατέρες: η ευαγγελική αυτή περικοπή μόνο αν σωζόταν από όλο το ευαγγέλιο,αρκούσε για τη σωτηρία του ανθρώπου. Η δε παραβολή δεν θα έπρεπε να λέγεται του ασώτου υιού αλλά του εύσπλαγχνου πατέρα.

Ο δεύτερος άσωτος

πρεσβύτερος υιός άσωτος παραβολή υποκρισία φαρισαίος

Όμως στη συνέχεια της παραβολής υπάρχει και ο πρεσβύτερος υιός. Ζητά ανταμοιβή για την εργασία του, καυχιέται για την ηθική του μεγαλοσύνη και αισθάνεται ασύγκριτα καλύτερος του αδελφού του. Δεν έχει καμιά διάθεση να συμμετάσχει στη χαρά του πατέρα για την επιστροφή του χαμένου αδελφού. Τα γεγονότα τον ξεμασκάρεψαν, τον παρουσίασαν γυμνό από κάθε αρετή. Έχουμε δύο ασώτους υιούς τελικά. Ο πρώτος ο νεώτερος, μετανοεί και επιστρέφει με δάκρυα στο σπίτι του. Ο δεύτερος, απρόσμενα, καταφαίνεται άσωτος δίχως να απομακρυνθεί από το σπίτι του. Ασωτεύει στην αυλή και τον λογισμό του, κάνει σπήλαιο ληστών την καρδιά του. Ούτε καν μπαίνει στο σπίτι του, είναι ένας στυγνός και ακέραιος Φαρισαίος που απαιτεί από τον Θεό να τιμωρεί τους αμαρτωλούς και να δικαιώνει τους ίδιους. Δάκρυσε και ο τελώνης και ο άσωτος, όμως ο Φαρισαίος και ο πρεσβύτερος υιός δεν δάκρυσαν καθόλου γιατί είχαν εγωισμό που δεν σε αφήνει να δακρύσεις.

Χρειάζεται προσοχή και προσευχή να μας φωτίσει ο Θεός να διακρίνουμε την κατάστασή μας, γιατί το τραγικό είναι να ζει κανείς εντός της Εκκλησίας και να είναι εκτός όπως ο πρεσβύτερος υιός.

Οι πατέρες και οικογενειάρχες, οι γονείς και οι δάσκαλοι να ανέχονται τα παιδιά, να τα διδάσκουν να τα ρίχνουν στο φιλότιμο, να τα διδάσκουν με το φωτεινό τους παράδειγμα, να υπομένουν, να ελπίζουν, να προσεύχονται.

Τελικά ο όσιος τελώνης και ο άγιος άσωτος αυτό κάνουν, αφού μιλούν με έργα για πραγματική μετάνοια, ενώ αντίθετα ο «δίκαιος» πρεσβύτερος υιός και ο Φαρισαίος απαιτούν αναγνώριση και σεβασμό, είναι αμετανόητοι και υποκριτές, δεν μετέχουν στη χαρά των άλλων, είναι τρομερά εγωπαθείς. Ας μιμηθούμε λοιπόν τον τελώνη και τον άσωτο στη μετάνοιά τους για να ζήσουμε τον παράδεισο από τώρα.

του π. Μωυσή Αγιορείτη

Ευχαριστίες στον Σπυρίδωνα Γκ. για την αποστολή του κειμένου