Το Zωντανό Iστολόγιο

Μια φορά, διηγείτο ο μακαριστός μητροπολίτης Σισανίου Παύλος, είχα πάει στον άγιο Ιάκωβο της Εύβοιας. Εκεί που κουβεντιάζαμε, και χωρίς

Η αποφυγή δύσκολων ανθρώπων δεν είναι πάντα εφικτή, γιατί ενδέχεται να ζούμε ή να εργαζόμαστε μαζί. Τι θα γίνει τότε; Να συνεχίσουμε να έχουμε τ’ αρνητικά συναισθήματα, που, αναπόφευκτα, θα μας οδηγήσουν σε λύπη, θλίψη και κατάθλιψη, με αποτέλεσμα την ασθένεια;

Ο λόγος μας πολλές φορές είναι πλαδαρός και αδύναμος. Για να μεταδοθεί και να δώσει ζωή ο λόγος πρέπει να σαρκωθεί.

Ας το καταλάβουμε κι ας το πούμε χωρίς δισταγμό: το σημαντικότερο πράγμα δεν είναι να μην πεθάνουμε, αλλά να μη ζούμε μακριά από το Χριστό. Αυτό φυσικά έχει νόημα μόνο για τους χριστιανούς… Για τους υπόλοιπους συνανθρώπους μας πιθανόν υπάρχουν άλλες προτεραιότητες: αυτά που μπορεί να ζήσει και να απολαύσει ο άνθρωπος σ’ αυτόν τον κόσμο.

Σκοπός μου εἶναι νὰ περάσουν τὰ ὀρθὰ μηνύματα τοῦ 1821, καὶ ὄχι τοῦ γραικυλισμοῦ καὶ τοῦ ἀνθελληνισμοῦ τῶν διαφόρων ἐπιτροπῶν

Πάτερ, πώς θα καταλάβουμε ότι ο γάμος μας πάει καλά; Πολλά ζευγάρια με ρωτούν με αγωνία αυτό το ερώτημα και προσπαθώ απλά να τους πω κάποιες διαγνωστικές συντεταγμένες…

Τα Χριστούγεννα του Ανάργυρου ήταν εφέτος Παπαδιαμαντικά. Ο Ανάργυρος είχε καταφέρει θέλοντας και μη θέλοντας να ζεί το όνομα του τα τελευταία λίγα χρόνια. Ακολουθώντας τις εκδιπλώσεις που του επιφύλαξε η ζωή, ζούσε αναργύρως, δηλαδή χωρίς χρήματα, καθώς τα λιγοστά ευρώ του εισοδήματος του έφευγαν μακρυά από αυτόν, σαν να είχαν υπογράψει αδιαπραγμάτευτη συμφωνία με το όνομά του, αμέσως μόλις τα εισέπρατε.

Απόσπασμα από το βιβλίο Η ανοικτή ιστορία και οι εχθροί της – Η άνοδος του Βελούδινου Ολοκληρωτισμού, Αρμός 2020, σελίδες 158 – 161 και 164 – 166.