jump to navigation

Πιτσιρίκια δεν θα φαν για να έχω εγώ μπουφάν; (Του Κόσμου Οι Λαοί) Σεπτέμβριος 18, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία , add a comment

Ακούστε το τραγούδι «Του Κόσμου Οι Λαοί» από το συγκρότημα «Κοινοί Θνητοί», με ωραία, πρωτότυπη μουσική και κυρίως στίχους που τσακίζουν κόκαλα. Όσο κι αν δεν συμφωνεί κανείς με όλα, ξεσκεπάζει πλήθος «άβολες αλήθειες» που θα έπρεπε να μας κάνουν να ανησυχήσουμε, να ξυπνήσουμε, να προβληματιστούμε, να συζητήσουμε και να ενεργοποιηθούμε.

Ζ.Ι.

Στίχοι:

«Κάποιες χώρες έχουν άφθονους πόρους
Ενώ άλλοι δεν έχουν τίποτα
Ποια είναι η μοίρα τους;
Να πεθάνουν από την πείνα;
Να υπάρχει για πάντα φτώχεια;
Ποιος είναι τότε ο σκοπός του πολιτισμού;
Γιατί τότε υπάρχει η ανθρώπινη συνείδηση;
Ποιος είναι τότε ο σκοπός του ΟΗΕ;» (Φιντέλ Κάστρο)

Έχει αίμα το Adidas το καινούριο που φοράω
και το κινητό στη θήκη που στο χέρι μου κρατάω
έχει κόπο και ιδρώτα το πουκάμισο το Armani
και κουβάλημα οι σπόροι στου καφέ μου το χαρμάνι

Έχει πόνο και φοβέρες κάθε κουταλιά Nutella
και το δέρμα που χρειάστηκε στις μπάλας μου την γκέλα
έχει δάκρυα ο κάθε κόμπος που έχω στο χαλί μου
και το τζόκεϊ που με μαγκιά φοράει η κεφαλή μου

Γιατί όλα όσα είπα της ζωής μου προϊόντα
μου τα αφήσαν οι δικοί μου ή τα αγόρασα από σπόντα
τα δουλέψανε παιδιά που είναι γεννημένα δούλοι
μεροφάι μεροδούλι, και εμείς παίζουμε κρυφτούλι

Τυνησία και Σουδάν Μαλαισία Πακιστάν
και δεκάδες χώρες που τα πιτσιρίκια δεν θα φαν
για να έχω εγώ μπουφάν με υπογραφή της Nike
μπας και δώσει ο Θεός να μου κάνουν κανένα like

Όταν έβγαινα να παίξω στην αλάνα με την μπάλα
κάποιες οικογένειες δεν είχαν να πάρουν γάλα
Όταν άφηνα χαρταετό στον ουρανό να ανέβει
κάποιοι άφηναν το παιδί τους μοναχό να ζητιανεύει

Όταν μου έλεγε η γιαγιά μου κάθε βράδυ παραμύθια
σκότωναν αθώες ψυχές άλλωστε έτσι από συνήθεια
όταν μου έφερνε η νονά μου την λαμπάδα και παιχνίδια
συνομήλικοι μου ψαχναν την τροφή τους στα σκουπίδια

Όταν έβλεπα μικρός το χοντρό και τον λίχνο
βάζουν σκλάβους να δουλεύουν στα ορυχεία του Κονγκό
όταν οι γονείς μου με είχαν, αγκαλιές και χάδια
χαρτομάντηλα πουλούσα και λουλούδια στα φανάρια

Ό,τι φόρεσα ως τώρα Nike, Puma και Sportex
τα έχουν φτιάξει δια της βίας στην Ασία στο Μπαγκλαντές
όσα λόγια και να πω, όσους στίχους και να γράψω,
στράφι θα πάνε αν τον κόσμο δεν αλλάξω

Σε αυτή την μηχανή, του κόσμου οι λαοί
αντί για λάδι καίνε, ανθρώπου αίμα
μα αλλάζουν οι καιροί και θα έρθει και η στιγμή
που ο δούλος θα είναι αυτός που βάζει στέμμα

Όταν έπαιζα μικρός με το πρώτο το Nintendo
στην Ινδία οι ανήλικοι κουβάλαγαν τσιμέντο
όταν έφτιαχνα το δέντρο με φωτάκια και στολίδια
τα παιδιά στην Βραζιλία ψάχναν μέσα στα σκουπίδια

Όταν έκανα ποδήλατο στο δρόμο τα απογεύματα
συνομήλικους στην Κίνα τους σκότωναν για μοσχεύματα
κοκκίνιζα σαν κοίταζα της τάξης τα κορίτσια
ενώ στην Ινδονησία τα πουλούσανε για βίτσια

Όταν έβλεπα τον Αλαντίν στην Disney με το τζίνι
τα αδέλφια μου γαζώνανε κάτω στην Παλαιστίνη
μα σε ευχαριστώ Θεέ, που έχω και έναν ΟΗΕ
και να ενδιαφερθώ για αυτά δεν χρειάστηκε ποτέ

Να είναι καλά και το ΝΑΤΟ και οι Ηνωμένες Πολιτείες
της θρησκείας το αδελφάτο, όλες τις παιδεραστίες
μα όμως πάνω από όλα τα άλλα, στου μεγάλου μας τη σάλα
δεν θα είχες την κουτάλα, αν δεν ήσουν καπιτάλα

Και το σύστημα ρολόι που ρυθμίστηκε να τρώει
την εργατική την τάξη που όλα αυτή τα έχει παράξει
μα άντε να το καταλάβει και μετά ποιος θα προλάβει
από το κύμα να γλυτώσει και πανί να ανασηκώσει

Στο σχολείο ως αριστούχος να κρατάω την σημαία
ήμουν από άλλη χώρα και δεν με έκανες παρέα
με έχεις σκοτώσει στο Ιράκ, στο Βιετνάμ, στην Παλαιστίνη
εγώ αγέννητο μωρό και δεν είχα καν ευθύνη

Μου είχες βγάλει τα όργανά μου,
μπας και πάρεις τα λεφτά σου
για να ζήσουν παραπάνω λίγο τα αφεντικά σου
με είχες σκλάβο στο παζάρι και με πούλαγες φαντάσου
θα γυρίσει ο τροχός και θα ‘ρθει και η σειρά σου
μέσα σ’ αυτήν την μηχανή αν ενωθούμε όλοι μαζί
και χαράξουμε αντίθετη πορεία στο γρανάζι
ένα θα γίνω εγώ και εσύ και θα έρθει εκείνη η στιγμή
όπου αλλάζουν οι καιροί και σίγουρα θα τους πειράζει

Αρκεί σε αυτή την μηχανή, όλου του κόσμου οι λαοί
να σταματήσουμε για πάρτι τους να χύνουμε αίμα
θα έρθει εκείνη η στιγμή που η φωνή μας θα ακουστεί
και ο δούλος μόνος νικητής στη κεφαλή θα βάζει στέμμα.

Απόσταγμα Σοφίας: Γιατί ο κόσμος βρίσκεται σε χάος; Σεπτέμβριος 7, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν για να αγαπιούνται και τα πράγματα για να χρησιμοποιούνται.

Ο κόσμος είναι σε χάος γιατί τα πράγματα αγαπιούνται και οι άνθρωποι χρησιμοποιούνται!

Πηγή: Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Παραλίας Πατρών

Απόσταγμα Σοφίας: Τι να κάνουμε σε μια διαμάχη Αύγουστος 30, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Στη διχόνοια να λαμβάνουμε πάντοτε τη θέση του αδελφού μας. Να λέμε: «Αν ήμουν εγώ, τι θα μου άρεσε να μου κάμουν»; Αν θέλουμε να φυλάξουμε τον εαυτό μας, θα πρέπει πρώτα να διασφαλίσομε τον αδελφό μας.

Διδαχές οσίου Παναή του εκ Λύσης

Από το βιβλίο ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ, έκδοση του Ιερού Ησυχαστηρίου Αγίας Τριάδος, Λυθροδόντας – Κύπρος. τηλ. 00357-99607871

Πηγή: Ησυχαστήριο Αγίας Τριάδος Λυθρόδοντα

Εικόνα: Γεώργιος Κόρδης

Εάν κατακρίνεις η Χάρις του Θεού σε εγκαταλείπει… Αύγουστος 25, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία , add a comment
Ήταν κάποιος Γέροντας που έτρωγε καθημερινά τρία παξιμάδια. Τον επισκέφθηκε κάποιος αδελφός και όταν κάθησαν να φάνε έβαλε και για τον αδελφό τρία παξιμάδια.
Είδε κατόπιν ο Γέροντας ότι ο αδελφός είχε ανάγκη να φάει περισσότερο και του ΄φερε άλλα τρία. Αφού χόρτασαν και σηκώθηκαν, κατέκρινε ο Γέροντας τον αδελφό και του είπε «Δεν πρέπει, αδελφέ, να υπηρετούμε τη σάρκα μας». Ο αδελφός έβαλε μετάνοια στο Γέροντα και έφυγε.
Την επόμενη ημέρα όταν έφθασε η ώρα για φαγητό, έβαλε ο Γέροντας τα τρία παξιμάδια για τον εαυτό του. Αλλά αφού τα έφαγε, αισθάνθηκε πάλι να πεινά αλλά συγκρατήθηκε. Την άλλη μέρα πάλι το ίδιο έπαθε και άρχισε να αισθάνεται εξάντληση. Κατάλαβε τότε ο Γέροντας ότι τον εγκατέλειψε ο Θεός και ρίχνοντας των εαυτό του ενώπιον του Θεού, άρχισε να παρακαλεί μετά δακρύων για την εγκατάλειψη που του έγινε.
Βλέπει τότε έναν άγγελο που του είπε: «Αυτό σου συνέβη, επειδή κατέκρινες τον αδελφό. Να ξέρεις λοιπόν ότι αυτός που μπορεί να εγκρατεύεται ή να κάνει κάποιο άλλο καλό, δεν το κάνει με τη δική του δύναμη, αλλά η αγαθότητα του Θεού είναι που ενισχύει τον άνθρωπο».
Ταπεινώσου για να υψωθείς!
Πηγή: Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Παραλίας Πατρών

Απόσταγμα Σοφίας: Πως να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους που συναντάμε στη ζωή μας Αύγουστος 22, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία , add a comment

Μην κατηγορείς κανέναν στη ζωή σου!

Οι καλοί σου δίνουν χαρά…

οι κακοί εμπειρίες…

οι αχάριστοι μαθήματα…

οι άξιοι αναμνήσεις.

Για να συγχωρείς θέλει δύναμη,

για να αγαπάς θέλει καρδιά!

Πηγή: Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Παραλίας Πατρών

Όταν η Παναγία καθόταν στο τραπέζι μας Αύγουστος 19, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

π. Δημητρίου Μπόκου

Κατά το Μάιο του 1929, τα λίγα χωράφια του χωριού και τα αμπέλια του κινδύνευαν να καταστραφούν τελείως από την επιδρομή αμέτρητων παμφάγων ακρίδων. Τρόπος να τις διώξουν δεν υπήρχε, ούτε μέσο να τις καταστρέψουν. Τα χτήματα ήταν στην απόλυτη κυριαρχία της φοβερής ακρίδας. Όλοι οι χωρικοί έβλεπαν με δέος, πόνο και απελπισία την επικείμενη καταστροφή. Μόνο ο πανάγαθος Θεός μπορούσε να βοηθήσει με το άπειρο έλεός του και με τις ικεσίες της προστάτιδάς μας Παναγίας της Πυρσόγιαννης.
Το ίδιο απόγευμα οι κάτοικοι του χωριού, με πρώτο τον ιερέα παπα-Ηλία Παπακώστα, πηγαίνουν ασθμαίνοντας να φέρουν τη θαυματουργό εικόνα της Παναγίας για να γλυτώσει η Χάρη της τα χτήματα από την ολική καταστροφή και εξαφάνιση.

Όλο το βράδυ έψαλαν με κατάνυξη και με ιδιαίτερη προσοχή τη μεγάλη Παράκληση και πουρνό-πουρνό, ψάλλοντας σε όλο τον δρόμο το «Εν τη Γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε…», τη μετέφεραν στο χωριό μας και στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου. Γονατιστοί μέσα στο ναό έψαλαν τη μεγάλη Παράκληση και πήραν Αγιασμό, για να ραντίσουν τα δοκιμασμένα από τη λαίλαπα των ακρίδων χτήματα. Στο τέλος όλο το χωριό με επικεφαλής τον ιερέα παπα-Ηλία Παπακώστα, ψάλλοντας συνεχώς και ικετεύοντας, έφεραν τη θαυματουργή Εικόνα έξω από τον Ναό του Αγίου Μηνά, με πρόσωπο προς τα χτήματα και προσεύχονταν για να κάνει το θαύμα η Παναγία μας.
Και ω των θαυμασίων σου, Μητέρα του Θεού, Μητέρα της ψυχής μας και προστασία όλων!
Οι ακρίδες, σύννεφα ολόκληρα, φεύγοντας από τα χτήματα, έπεφταν στον Σαραντάπορο ποταμό και πνίγονταν. Η φωνή απελπισίας, η θερμή ικεσία και παράκληση των συγχωριανών εισακούσθηκε. Η Παναγία μας, η προστάτις όλων των πονεμένων, έσωσε για μια ακόμη φορά το χωριό μας. Δοξασμένο ας είναι το άγιο όνομά της!

(Ελεύθερη παράθεση από το βιβλίο: Νικολάου Τσίπα, Σεργιάνισμα στους χώρους και στην ιστορία της Πυρσόγιαννης).

Τέτοια γινόντουσαν τις εποχές που οι άνθρωποι είχαν μονάχα τον γείτονα και τον Θεό. Τον γείτονα για τα πέρα-δώθε, τον Θεό για τα δύσκολα. Είτε χαρά είχαν είτε λύπη, εκεί θα έτρεχαν. Έλεγαν π.χ. οι Φαρασιώτες της Καππαδοκίας, οι συμπατριώτες του αγίου Παϊσίου: «Εμείς στην πατρίδα μας τί θα πει γιατρός δεν ξέραμε. Στον Χατζεφεντή τρέχαμε (στον άγιο Αρσένιο, που τους διάβαζε κάποια ευχή και γίνονταν καλά). Στην Ελλάδα μάθαμε από γιατρούς, αλλ’ αν τα πούμε αυτά εδώ στους ντόπιους, τους φαίνονται παράξενα».
Ο Θεός, η Παναγία και οι Άγιοι, ήταν η απαντοχή τους, η παρέα, το αποκούμπι τους. Μ’ αυτούς τα λέγανε, μ’ αυτούς τρωγόντουσαν νύχτα και μέρα. Στον Θεό λέγαν την καλημέρα τους με το που άνοιγαν τα μάτια τους, σ’ αυτόν και την καληνύχτα τους. Ο μεγάλος Μακρυγιάννης διηγείται πως μάλωσε κάποτε, φτωχό παιδί, με τον Αϊ-Γιάννη τον Πρόδρομο, πικραμένος από την ανθρώπινη κακία. Και μια με τις απειλές, μια με τα παρακάλια, έκαμα, λέει, τις συμφωνίες μου με τον άγιο, να με βοηθήσει αυτός να προκόψω, κι εγώ να του φτιάξω καινούργια την εκκλησία του.
Ο ατίθασος Καραϊσκάκης είχε την Παναγία την Προυσιώτισσα, την «Κυρά της Ρούμελης», σαν μάνα του. Στο μοναστήρι της είχε τη μόνιμη κατοικία του. Της μιλούσε με απόλυτη οικειότητα. Με τη γνωστή του αμετροέπεια, χαριεντίζονταν μαζί της με απλότητα, όταν ασήμωσε την εικόνα της, μετά από μια θεραπεία του από τους πυρετούς και τις θέρμες που τον τσάκιζαν αδιάκοπα: «Γυναίκα δεν είσαι και συ, Μεγαλόχαρη; Έπρεπε, βλέπεις, να σου τάξω μπιχλιμπίδια για να με κάνεις καλά!»

Αυτά δείχνουν σχέση. Οικεία, ζεστή σχέση. Ο Θεός, οι άγιοι, μα ιδιαίτερα η Παναγία, δεν ήταν κάποιοι ξένοι, άγνωστοι, μα σπιτικοί, οι δικοί τους άνθρωποι. Μέλη της οικογένειάς τους. Δεν βάδιζαν μόνοι τον τραχύ δρόμο της ζωής τους, αλλά παρέα με τους αγίους τους, «συν πάσι τοις αγίοις». Οικοδέσποινα, νοικοκυρά σε κάθε σπίτι, είχαν πάντα τη Μεγαλόχαρη. Σε κάθε συμφορά, την Παναγιά καλούσαν πρώτη-πρώτη να συνδράμει. Δεν ήταν γάμος και χαρά, που να μη ζητήσουν με τα όμορφα τραγούδια τους να παρευρεθεί κι εκείνη στη χαρούμενη συντροφιά τους.

– Έλα Θεέ και Παναγιά με τον Μονογενή σου,
κι ευλόγα μας τούτ’ την δουλειάν, που ’ναι ’πο την βουλήν σου…

Δεν ήταν πόνος και καημός, που δεν θα τον ακουμπούσαν στα πόδια της πιο πονεμένης μάνας του κόσμου. Τα δάκρυα της Παναγιάς για τον μο-ναχογιό της, γίνονταν βάλσαμο και παρηγοριά, ένα με τα δικά τους δάκρυα. Έσμιγε το πικρό μοιρολόι τους με τον θρήνο της Μεγάλης Μάνας τους.

– Άρχοντες, αφουγκράστε μου της Δέσποινας τον θρήνον,
πώς κλαίει τον Μονογενή εις τον Σταυρόν εκείνον…

Δεν έβαζαν ψωμί στο στόμα τους, αν δεν καλούσαν Χριστό και Παναγιά συντροφιά στο τραπέζι τους, αχώριστους συνδαιτυμόνες τους.

– Σε τουτ’ την τάβλα που ’μαστε, σε τούτο το τραπέζι,
τον Άγγελο φιλεύουμε και το Χριστό κερνάμε
και την Παρθένα Δέσποινα διπλά την προσκυνάμε,
να μας χαρίσει τα κλειδιά, κλειδιά του Παραδείσου,
ν’ ανοίξω τον Παράδεισο, να μπω να σεργιανίσω,
να δω τους πλούσιους πώς περνούν και τους φτωχούς τί κάνουν…

Και η Παναγιά; Να μη συντρέχει, όταν τ’ αγαπημένα της παιδιά την προσκαλούν; Να μη σκοτώνεται να τα σκεπάσει, όταν απελπισμένα τη φωνάζουν; Σχέση αγάπης, βλέπεις, είναι αυτή, αμφίδρομη, πώς να φανεί αδιάφορη; Αισθάνεται μάνα κι αυτή για όσους αισθάνονται παιδιά της. Ξεχειλίζει ο μητρικός της πόθος για μας.

Εμείς όμως; Σήμερα που δεν μας νοιάζει ο γείτονας και τον Θεό δεν τον ντρεπόμαστε μήτε τον θέλουμε, που νοιώθουμε τάχα δυνατοί και άτρωτοι στον, παρά ταύτα, ετοιμόρροπο τενεκεδένιο μας παράδεισο, θα παραμείνουμε αδιάφοροι σε μια τέτοια μητέρα; Που καταδέχεται να μας θεωρεί, όχι κάποιους μακρινούς, αλλά καταδικούς της οικείους, λατρεμένους της συγγενείς; Πού θα ξαναβρούμε μια τέτοια αγάπη;
«Συγγενούς οικειότητος μη επιλάθη, Δέσποινα…»

Εορτή Κοιμήσεως Θεοτόκου
Αύγουστος 2018

Πηγή: Α ν τ ι ύ λ η, Ι. Ναός Αγ. Βασιλείου, 481 00 Πρέβεζα

Οι Πολλοί για Έναν: Δωρεάν Σπίτια σε Πολύτεκνες Οικογένειες από την Εκκλησία στην Περιφέρεια Ιούλιος 26, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί , add a comment

Σπίτια σε πολυτέκνους προσφέρει ο Σιατίστης!

Να μη μείνει κανένας συνάνθρωπός μας δίχως τα βασικά, χωρίς στέγη και εργασία, είναι το όνειρο του Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλου, ο οποίος με το πρόγραμμα «Οι πολλοί για έναν» επιδιώκει να συμμετάσχουν όλο και περισσότεροι στη στήριξη ανθρώπων που έχουν ανάγκη. Με επιμονή, προσπάθεια και, πάνω απ’ όλα, σιωπηλά και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, σε διάστημα ενός έτους κατόρθωσε να συγκεντρώσει τα χρήματα για την αγορά σπιτιών σε χωριά του Δήμου Βοΐου, τα οποία παραχωρεί σε πολύτεκνες οικογένειες που ζουν στην Αθήνα και μένουν στον δρόμο ή σε ελάχιστα τετραγωνικά μέτρα!

Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία άρχισε ακριβώς πριν από έναν χρόνο, ανήμερα την εορτή της Παναγίας, και εξαγγέλθηκε κατά τη θεία λειτουργία στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Μικροκάστρου. «Θέλουμε να καλλιεργήσουμε τη συμμετοχή των πολλών στη βοήθεια και τη συμπαράσταση των συνανθρώπων μας που έχουν ανάγκη» δηλώνει στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» ο Μητροπολίτης Σισανίου και εξηγεί: «Σε σύμπραξη με τον Φιλανθρωπικό Οργανισμό “Θεόφιλος”, είχαμε μια επικοινωνία και συνεργασία για τις οικογένειες οι οποίες θα δέχονταν να φύγουν από την Αθήνα. Αγκαλιάσαμε αυτή την πρόθεση, επειδή μας ενδιαφέρει και η επιβίωση των χωριών μας, τα οποία είναι πραγματικά υπέροχα και όμορφα».

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ

Ο Μητροπολίτης Σισανίου κ. Παύλος κάνει γνωστό ότι αρχικά είχε ζητηθεί η εισφορά των πιστών, ώστε να συγκεντρωθεί το ποσό των 20.000 ευρώ για την αγορά ενός σπιτιού με κτήμα 32 στρεμμάτων. «Επρεπε άμεσα να βρεθεί λύση για μια πολύτεκνη οικογένεια» υπογραμμίζει ο Μητροπολίτης και συμπληρώνει: «Απευθύνθηκα στον λαό. Του είπα ότι είναι πάρα πολλά χρήματα για έναν άνθρωπο. Είναι όμως πάρα πολύ λίγα για πολλούς. Αν 2.000 άνθρωποι προσφέρουν από 10 ευρώ, θα αγοράσουμε το σπίτι». Ο Μητροπολίτης, συγκινημένος, αναφέρει στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» ότι η ανταπόκριση ήταν άμεση. Δεν χρειάστηκαν 2.000 πιστοί. Το σπίτι αγοράστηκε με τη βοήθεια μόνο τριών ανθρώπων.

Κατόπιν δρομολογήθηκαν κάποιες απαραίτητες εργασίες συντήρησης. Σε λίγο καιρό θα είναι έτοιμο να στεγάσει τα χαμόγελα μιας πολύτεκνης οικογένειας. Η τοπική Εκκλησία όμως δεν εφησυχάζει. Συνεχίζει τον αγώνα της. Επιπροσθέτως, ο Ιεράρχης διευκρινίζει: «Η πρώτη πολύτεκνη οικογένεια θα εγκατασταθεί στο νέο της σπίτι έως τον Αύγουστο. Πρόκειται για οικογένεια με οκτώ παιδιά, η οποία έμενε στην Αθήνα, σε ένα διαμέρισμα ελάχιστων τετραγωνικών. Σε λίγο καιρό θα είμαστε έτοιμοι να υποδεχθούμε ακόμα μία οικογένεια με πέντε παιδιά, ενώ, μόλις ολοκληρωθούν οι εργασίες στο τρίτο σπίτι που ετοιμάζουμε, θα υποδεχθούμε άλλη μία οικογένεια, με τέσσερα παιδιά».

Ο Μητροπολίτης Σισανίου αναφέρει ότι οι οικογένειες που διεκδικούν ένα σπίτι δεν απαιτείται να έχουν καταγωγή από την περιοχή, αρκεί να έχουν τη διάθεση να φύγουν από την πόλη τους και να εργαστούν, διευκρινίζοντας, βέβαια, πως τα σπίτια αρχικά ανήκουν στην τοπική Εκκλησία, αλλά θα παραχωρηθούν στις οικογένειες όταν οι ίδιες αποφασίσουν με ωριμότητα ότι θέλουν να μετεγκατασταθούν στην πόλη, διεκδικώντας μια καλύτερη ζωή για τα μέλη τους.
ΝΕΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Ο ποιμενάρχης έχει ήδη συναντηθεί με τις πρώτες οικογένειες και μας μετέφερε τον ενθουσιασμό γονιών και παιδιών για το νέο αυτό ξεκίνημα, ενώ μας κάνει κοινωνούς της αμέριστης βοήθειας των ομογενών.
Μάλιστα, σε ένα πρόσφατο ταξίδι του στην Αυστραλία δεν ήταν λίγοι εκείνοι που τον πλησίασαν προκειμένου να ζητήσουν περισσότερες πληροφορίες για το εν λόγω πρόγραμμα και να δηλώσουν πως είναι στο πλευρό του σε αυτή την προσπάθεια. «Το καλοκαίρι θα έρθει κάποιος να μας προσφέρει ακόμα ένα σπίτι, ώστε να το διαθέσουμε σε κάποια πολύτεκνη οικογένεια» αποκαλύπτει ο κ. Παύλος, τονίζοντας ότι αρκετοί πιστοί από όλη τη Μακεδονία διαθέτουν τον εαυτό τους για τη στήριξη αυτής της ιδέας.

«ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΝΑΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΘΑΥΜΑΤΑ»

Ο Μητροπολίτης Σισανίου μάς ενημερώνει, επίσης, ότι γενικότερα υπάρχουν αρκετές προσφορές σπιτιών και από άλλα χωριά, ενώ κάνει έκκληση μέσω της εφημερίδας να στηριχθεί αυτή η προσπάθεια. «Αν καθένας δώσει 10 ευρώ και γίνει αυτό που λέμε “οι πολλοί για τον έναν”, μπορούμε να κάνουμε θαύματα. Θα είναι μια μικρή επανάσταση για την πατρίδα μας, για τα χωριά μας. Οι άνθρωποι θα ζουν με αξιοπρέπεια» επισημαίνει και προσθέτει πως οι οικογένειες που θα μετεγκατασταθούν στην περιοχή θα έχουν την αμέριστη συμπαράσταση όχι μόνο της Μητροπόλεως αλλά και των Αρχών του τόπου. Το θεάρεστο αυτό έργο του Μητροπολίτη όμως δεν σταματά εδώ. Ο ίδιος μεριμνά ώστε οι γονείς να βρουν εργασία, για να μπορούν να συντηρήσουν την οικογένειά τους. Υπάρχει, άλλωστε, μεγάλη προσφορά εργασίας στις αγροτικές καλλιέργειες, ενώ ο ίδιος σημειώνει πως και τα σχολεία της περιοχής είναι εξαιρετικά, κάτι που αποδεικνύεται από την εισαγωγή του 80% των μαθητών στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας.

Πηγή: Εφημερίδα Δημοκρατία | Ορθόδοξη Αλήθεια

Μεσόγειος – ένα ξεχωριστό τραγούδι για την ελπίδα των παιδιών που γλίτωσαν απ’ τους πολέμους Ιούλιος 16, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ευρώπη, Κοινωνία, Οικογένεια / Παιδί, Πολιτική , add a comment

Η Μεσόγειος είναι ένα θαυμάσιο τραγούδι, με ένα υπέροχο βίντεο. Είναι, επίσης, η ιστορία ενός πατέρα που «στ’ ανοιχτά ταξιδεύει για να μείνουμε παιδιά». Στο τραγούδι «Μεσόγειος» (youtube) με την ιδιαίτερη μελωδία παρουσιάζεται η αγωνία, η προσπάθεια, η δύναμη και η ελπίδα των γονιών και κυρίως των παιδιών που χτυπήθηκαν από τους πολέμους.

Η ερμηνεία είναι του Στέλιου Βραχιόλογλου και της μικρής Κυριακής Μαστοροπούλου (8 ετών), σε μουσική του Στέλιου Βραχιόλογλου και στίχους του Διονύση Μαστορόπουλου.

Μέσα από το τραγούδι επιχειρείται η ευαισθητοποίηση του κόσμου που απλά παρακολουθεί τις καταστροφές και τους κυνηγημένους από τους πολέμους γονείς με τα παιδιά τους.

Πηγές: Lifo | in2life

Ευχαριστίες στην Ε.Τ.

Μη βιαστείς να κρίνεις… Ιούλιος 14, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία , add a comment

Τα φαινόμενα απατούν μερικές φορές…

Πηγή: Συνοδοιπορία

Οι Πραγματικές Αιτίες πίσω από τη Χρεοκοπία της Ελλάδας (Μία Άποψη) Ιούλιος 8, 2018

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Κοινωνία, Πολιτική , add a comment

[] Η Μεταπολίτευση αντικειμενικά διασφάλισε πρωτόγνωρες ελευθερίες για τον Ελληνα πολίτη αλλά και καλλιέργησε ένα μοντέλο τρόπου ζωής καταστροφικό για τη χώρα, με τα κόμματα να ζητούν μεγάλο δημόσιο τομέα για να αποκτούν μαζικότητα μέσω της νομής της εξουσίας, με διορισμούς των ανεπάγγελτων γόνων της «νομενκλατούρας» στη διοίκηση δημόσιων οργανισμών αλλά και των απλών πολιτών-οπαδών ως υπαλλήλων στο Δημόσιο, με αποτέλεσμα γιγάντωση, αναξιοκρατική στελέχωση αλλά και αναποτελεσματικότητα αυτού. Το χειρότερο είναι ότι παράλληλα με όλα αυτά, στο πλαίσιο προσέλκυσης εκλογικής πελατείας, φτάσαμε στο σημείο να συνταξιοδοτούνται (και με υψηλές συντάξεις μάλιστα) στον ευρύτερο δημόσιο τομέα άτομα ηλικίας 45 και 50 ετών. Αυτή την εποχή τα πολιτικά κόμματά μας «ποδοσφαιροποίησαν» την πολιτική ζωή καλλιεργώντας το μοντέλο του «πολίτη-οπαδού» που οφείλει να μη μιλά για τις παρανομίες του κόμματός του και η αφοσίωση να ανταμείβεται με κάποια συμμετοχή στη νομή της εξουσίας, δηλαδή με «ρουσφέτι». Κάποιοι έντιμοι, με θάρρος, που τολμούσαν να κάνουν καταγγελίες, «περιθωριοποιούνταν» από το σύστημα ως «απροσάρμοστοι» και, όπως έγραφε ο Β. Φίλιας στο βιβλίο του «Τα αξέχαστα και τα λησμονημένα» (εκδ. Παπαζήση, σελ. 405), «ποτέ στο παρελθόν (με εξαίρεση ίσως την περίοδο Βούλγαρη, του επιλεγόμενου Τσουμπέ), τον περασμένο αιώνα, η ζωή του τόπου δεν έχει φτάσει σ’ αυτό το σημείο κατάπτωσης. Κατάπτωσης και κατάρρευσης όλων των διαχρονικών αξιών, που δίνουν το υπόβαθρο σε μια κοινωνία να λειτουργεί συγκροτημένα και να μην αποσυντίθεται». []

Του Δημήτρη Γαρούφα

Πλήρες άρθρο: Εφημερίδα Δημοκρατία