jump to navigation

Κοιτάζοντας Ψηλά Νοέμβριος 29, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία , add a comment

Αισιόδοξο τραγούδι από τις Κατηχητικές Ομάδες του Ιερού Ναού Παναγίας Αλεξιωτίσσης Πατρών.

Το τραγούδι κέρδισε το 1ο βραβείο στο διαγωνισμό της Εκκλησίας της Ελλάδος με θέμα «Τόπος από Φως και Θάλασσα» το 2011.

Στίχοι

Ο χρόνος κυλάει η ζωή μας περνά,
και γύρω όλα μοιάζουν πιο σκοτεινά.
Τον κόσμο κυριεύει θλίψη και μοναξιά,
που πήγαν τα όνειρά μας τα παιδικά;

Κοιτάζω ψηλά και σήμερα συννεφιά,
γιατί έφυγ’ η αγάπη απ’ την καρδιά.
Μα η ελπίδα υπάρχει δεν θα σβήσει ποτέ,
σα φάρος θα φέγγει η ελπίδα, αδελφέ.

Γεμάτος πάντα απ’ το φως, θα ‘ναι ο τόπος αυτός,
ευλογημένη η γη, θάλασσα κι ουρανός.
Κι αν έρθουν μπόρες, φουρτούνες, καταιγίδες, σεισμοί,
με το Σταυρό στη σημαία μας θα πλέουμε πιστοί.

Τα λόγια που ακούω είναι τώρα πικρά,
μονάχα αφορούν της γης τα μάταια.
Την ψυχή την αφήσαμε για τα κοσμικά,
γι’ αυτά που σκλαβώνουν μυαλό και καρδιά.

Κοιτάζω ψηλά στην κορυφή η Εκκλησιά,
καντήλια αναμμένα στις εικόνες μπροστά.
Λόγια προσευχής μου έρχονται ταπεινά,
ειρήνη, αγάπη χάρισε ημάς.

Γεμάτος πάντα απ’ το φως…

Το Φτωχό Ορφανό που έγινε Πατέρας 400 παιδιών Νοέμβριος 2, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί , 1 comment so far

Επίσκοπος Λογγίνος-Πατέρας 400 παιδιών! Μία συνέντευξη που αγγίζει την ψυχή!

episkopos-logginos
 Δεν είναι ακαδημαικός,ούτε εφευρέτης,ούτε εξωγήινος. Είναι εθνικός ήρωας στην Ουκρανία παρότι είναι Ρουμάνος. Γιατί; Επειδή είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
 Είναι 50 ετών και έχει 400 παιδιά. Τα 33 από αυτά τα έχει υιοθετήσει, ενώ έχει την κηδεμονία των υπόλοιπων. Τα μεγαλώνει σε δύο μοναστήρια. Στο Μπαντσένι και στο Μποιάν.
Πρόκειται για τον επίσκοπο Λογγίνο. Τον γνωρίσατε πρώτη φορά μέσα από την ταινία «ΤΟ ΦΡΟΥΡΙΟ». Όταν γυρίστηκε η ταινία ήταν ο ιερομόναχος Μιχαήλ (Ζαρ).
Ξέρω ότι αυτή η ταινία άγγιξε πολλές ψυχές. Ξέρω πως άγγιξε τις ευαίσθητες χορδές πολλών. Είναι μία ταινία για αγγέλους και αγίους ή αλλιώς για αγάπη και χριστιανική ομολογία. Είναι για την ψυχή μία δοκιμασία. Η παρουσία του Θεού σε αυτό το μοναστήρι είναι έντονη, τα θαύματα καθημερινά.

Σας παρουσιάζω λοιπόν μία συνέντευξη του επίσκοπου Λογγίνου,εξίσου συγκινητική που ίσως βοηθήσει να αναθεωρήσουμε πολλά.
-Δοκίμασα πολλά στη ζωή μου αλλά όλοι οι δρόμοι με οδήγησαν στην εκκλησία, στην πίστη, στον Θεό. Εαν θα μου έλεγε κάποιος όταν έμεινα ορφανός και μόνος σε αυτόν τον κόσμο, πήγαινε στο μοναστήρι να γίνεις μοναχός, να υπηρετήσεις τον Κύριο, θα πήγαινα. Ο Θεός όμως μου έδωσε άλλον σταυρό, άλλον δρόμο,για να περάσω από πολλά βάσανα και θλίψεις και να φτάσω εκεί που βρίσκομαι σήμερα .Επειδή όταν έμεινα μόνος μου σε αυτόν τον κόσμο…
-Σε ποιά ηλικία;
-Στα δεκαέξι μου. Ήμουν μικρός και φιλάσθενος. Εργαζόμουν πολύ. Μία μέρα πήγαινα σχολείο και μία μέρα άρμεγα τις αγελάδες στην φάρμα για να μπορώ να ζήσω.. Την νύχτα φύλαγα τις αγελάδες στην φάρμα, καθάριζα, και το πρωί πήγαινα στο σχολείο. Όλα τα παιδιά έφευγαν από κοντά μου επειδή μύριζα κοπριά, εγώ όμως είχα μέσα μου ειρήνη… Και έτσι άρχισε η ζωή μου. Θυμάμαι όμως τον μεγαλύτερο πόνο μου…
 Βγαίνοντας στο κατώφλι του σπιτιού μου και βλέποντας να βγαίνει ο καπνός από τις καμινάδες των γειτόνων, ρωτούσα τον Θεό:
«Θεέ μου, γιατί δεν έχω και εγώ ξύλα για να ανάψω φωτιά; Και πήγαινα, έβαζα όλα τα μαξιλάρια όπως τότε που κοιμόμουν με την μητέρα-η μητέρα ήταν άρρωστη και ήταν πολύ δύσκολα- και έβαζα τα μαξιλάρια πάνω στην σόμπα, ντυνόμουν, σκεπάζομουν με το πουπουλένιο πάπλωμα και ήμουν πολύ ευτυχισμένος εκεί κοντά στην μητέρα μου.
 Έτσι συνέχισα και όταν δεν την είχα. Μόνο που μου έλειπε η μητέρα και κοιμόμουν αγκαλιά με τα ρούχα της και την φωτογραφία της. Έτσι κοιμήθηκα πολλά χρόνια, η ψυχή μου όμως σχιζόνταν από την νοσταλγία της μητέρας μου. Επειδή σαν εκείνην δεν είχα κανέναν.
 Και όταν πεινούσα, πάλι ρωτούσα τον Θεό:
«Κύριε,γιατί δεν έχω τουλάχιστον ένα κομμάτι ψωμί;» Αφού δεν έχω ξύλα, τουλάχιστον να έχω ψωμί! Αφού μου πήρες την μανούλα, Κύριε,τουλάχιστον δώσε μου κάτι απ’ όλα αυτά!»
Αλλά ο Θεός δεν μου απαντούσε τότε, επειδή δεν ήταν η στιγμή να μου απαντήσει, αλλά μου απαντάει σήμερα. Εαν είχα τότε απ’όλα,δεν θα είχαν αυτά τα τετρακόσια παιδιά σήμερα, αυτά που έχουν.

(περισσότερα…)

Ορθόδοξη Πνευματική ζωή και Κοινωνικά Δίκτυα Οκτώβριος 21, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί , add a comment
πρεσβύτερος υιός άσωτος παραβολή υποκρισία φαρισαίος
eyxh.gr

Όλοι γνωρίζουμε το facebook, και ως φατσοβιβλίο. Πλέον έχει μπει στην ζωή μας και πάει να αντικαταστήσει ακόμα και τον αριθμό του τηλεφώνου. Ένας χώρος παγίδα και κατάρα αλλά συνάμα κι ευλογία, ανάλογα πως θα το χρησιμοποιήσει κανείς.Δυστυχώς οι περισσότεροι τοποθετούν τις ζωές στους στο facebοοk με τη θέλησή τους. Πριν κάποια χρόνια για να δώσεις τον αριθμό του προσωπικού σου τηλεφώνου έπρεπε τον άλλον να τον ξέρεις πολύ καλά. Τώρα δίνουμε φωτογραφίες από παιδιά, σπίτι, διακοπές, προσωπικές στιγμές, χωρίς φόβο αλλά με πάθος και υπερηφάνεια. Ιδιαίτερα για το θέμα των παιδιών ο Διευθυντής της δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος κ.Σφακιανάκης είναι σαφής : «Καμία φωτογραφία παιδιού στο διαδίκτυο». Οι κίνδυνοι βέβαια είναι τεράστιοι και για τα παιδιά και για τους μεγάλους. Πολλοί τοποθετούν στίγμα που βρίσκονται «Είμαι για καφέ εκεί…», «Πάω διακοπές 10 μέρες στο τάδε νησί» και φυσικά έχουν γίνει κλοπές διότι μόνοι μας εκθέτουμε τη ζωή μας….

Ορθόδοξη Πνευματική ζωή και Facebook

Όλοι στο Faceboοκ παρουσιάζονται τέλειοι, οι περισσότεροι σαλιαρίζουν, βάζουν ρητά, λέξεις και από κάτω οι φιλοφρονήσεις έρχονται και φεύγουν «Αχ , τι όμορφο», «Αχ τι γλυκό, έτσι είναι η ζωή»,  «Πως θα διώξουμε τον φόβο , την κακία»,  «Είσαι τέλεια, κούκλα», «Μπράβο κ.Παντελή φοβερά ρητά». Ο ναρκισσισμός σε όλο το μεγαλείο. Οι φιλοφρονήσεις δίνουν και παίρνουν σε σημείο που λες «Γιατί τελικά υπάρχει κακία και πόλεμοι στον κόσμο εδώ όλα είναι όμορφα». Φυσικά πίσω από την οθόνη όλα πλάθονται σύμφωνα με τον εγωϊσμό μας. Θα πούμε «αχ, τι ωραίο ρητό» επειδή το ρητό μας συμφέρει. Καλύτερα να κάτσουμε να διαβάσουμε την Αγία Γραφή και τους Αγίους Πατέρες παρά να χάνεται η ψυχή μας σε αοριστολογήματα. Λίγα προφιλ ασχολούνται με τους Πατέρες της Εκκλησίας, τα περισσότερα θα έχουν στον τοίχο τους φιλοσοφίες, συναισθηματισμούς, ρητά κάποιων φιλοσόφων ακόμα και αιρετικών. Φυσικά γιατί μας συμφέρει εφόσον οι φιλόσοφοι έλεγαν αοριστολογίες μέσα από τα πάθη τους και τη φιλοσοφία της ζωής. Οι πατέρες της Εκκλησίας αυτό που λένε είναι βίωμα και εμπειρία ζωής εν Αγίω Πνεύματι οπότε βρείτε τις διαφορές.

Μην παρεξηγηθούμε δεν θέλουμε εδώ στην euxh.gr να ακυρώσουμε κανέναν. Αλλά δεν μπορεί κάποιος που λέει ότι βαδίζει τον Ορθόδοξο δρόμο να ασπάζεται σοφίες του Ινδουϊσμού και να ακυρώνει τους Πατέρες της Εκκλησίας.

Όλα για το χρήμα στην ζωή, Όλα για τα Likes στο facebook

jesus-facebookaholic

Τα likes  είναι η μεγαλύτερη παγίδα. Όσα περισσότερα Likes τόσο σημαντικός/η νιώθω και αισθάνομαι. Το κυνήγι της υπερηφάνειας μέσα από τα likeκαι τα γλυκόλογα νιώθω σπουδαίος. Δεν έχω ζωή , δεν έχω κάτι άλλο να δώσω στην πραγματικότητα  ή αυτό που δίνω είναι κενό, οπότε μέσα από το Φατσοβιβλίο θα δείξω ότι υπάρχω , και υπάρχω με συγκεκριμένο τρόπο να είμαι ο τέλειος ψυχή και σώματι, να το παίζω καθηγητής και διδάσκαλος ενώ μπορεί στην ζωή μου να τα έχω κάνει μαντάρα. Αλλά αυτό δεν βγαίνει προς τα έξω. Στους άλλους όλα βγαίνουν τέλεια σε σημείο που πολλοί στα προφίλ πρέπει να έχουν φωτοστέφανα με αυτά που λένε. Όλοι έχουν τέλειες οικογένειες, παιδιά, συζύγους, εγγόνια, δουλειές. Αυτογνωσία πουθενά και μετά το μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως γίνεται ένας εμπαιγμός και μια αυτοδικαίωση. Όλοι οι άλλοι φταίνε, εγώ δεν φταίω πουθενά στην ζωή μου είμαι τέλειος/α. []

Σχετικά με τους Κοινωνικούς Επαναστάτες και τον Κομμουνισμό Οκτώβριος 15, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Πολιτική , 1 comment so far
revolution-flowers
Οι Επαναστάτες αρέσουν στους ανθρώπους γιατί η αλλαγή που προτείνουν δεν είναι μετάνοια. Δεν μας καλούν να αλλάξουμε εμείς μέσα μας, να γκρεμίσουμε τον τρόπο σκέψη μας και να χτίσουμε έναν άλλον (και μάλιστα ταπεινό-το μεγαλύτερο σκάνδαλο), αλλά καλούν σε μια αλλαγή εξωτερικών δομών απρόσωπα κοινωνικών πιστεύοντας αυτόματα ότι θα προκαλέσει βελτίωση της ζωής μας. Προσπαθούν να χτίσουν έναν άλλο κόσμο και όχι έναν άλλον άνθρωπο. Ένα δεύτερο στοιχείο τους είναι ότι επιθυμούν να εξαναγκάσουν τον κόσμο να αλλάξει ενώ οι Άγιοι καλούν –δεν αναγκάζουν- τον άνθρωπο να αλλάξει. Αυτή η βία με το εκρηκτικό στοιχείο της εκδίκησης («δικαιοσύνη» είναι το όνομα της), επίσης γλυκαίνει τους ανθρώπους αλλά δεν είναι παρά μια άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Για αυτό και οι επαναστάσεις ακόμη και αν επικρατήσουν κατά κανόνα καταλήγουν σε λουτρό αίματος και καθιδρύουν ένα σκληρό καθεστώς.

Θεόδωρος Ρηγινιώτης από το βιβλίο «Εναντίον του Θεού» εκδόσεις Όμορφος Κόσμος.

Η Ορθοδοξία δεν είναι θρησκεία. Διότι θρησκεία ίσον δεισιδαιμονία. Ο θρησκευόμενος είναι ένας δεισιδαίμων, ο οποίος έχει ορισμένες φαντασιοπληξίες περί Θεού και ο οποίος δεισιδαιμονικά καταφεύγει στην θρησκεία είτε για βοήθεια , για να μπορέσει δηλαδή μα ανταπεξέλθει στις δυσκολίες του στον κόσμο αυτόν , είτε από φόβο του θανάτου , είτε από φτώχεια , είτε από ψυχολογική ανασφάλεια. Για αυτό βλέπει κανείς και πλούσιους να θρησκεύουν. Δεν είναι μονοπώλιο των φτωχών η θρησκεία.  Αυτό οι Μαρξιστές βέβαια δεν μπορούν να το καταλάβουν , αφού νομίζουν ότι , άμα εξαλειφθή η φτώχεια και ελευθερωθεί ο άνθρωπος από τον φόβο του να πεθάνει από την πείνα, μετά δεν θα χρειάζεται να θρησκεύει θα του είναι άχρηστη η θρησκεία. Ο Κομμουνισμός τώρα υπόσχεται «λαγούς με πετραχήλια», αρκεί να επικρατήσει ως πολιτικό καθεστώς. Ως ιδέα βέβαια είναι ωραίος ο Κομμουνισμός , ως κοινωνία ισότητος. Στην πράξη δεν μπορεί να συμβεί έτσι. Για να υπάρξει πραγματική ισότης πρέπει να προηγηθεί η θεραπεία της ανθρώπινης προσωπικότητος, Αν αυτή δεν θεραπευθεί , οποιοδήποτε ιδεολογικό ή πολιτικό σύστημα , όσο τέλειο και αν είναι , δεν μπορεί να εφαρμοσθή. Διότι πάντα θα υπάρχουν μέσα σ’αυτό άνθρωποι συμφεροντολόγοι και όχι πραγματικοί ιδεολόγοι, οι οποίοι θα διαβρώνουν το σύστημα.

π. Ιωάννης Ρωμανίδης Απόσπασμα από το Βιβλίο «Πατερική Θεολογία»

 

Πηγή: eyxh.gr

H ευκολία της …διαγραφής Οκτώβριος 4, 2016

Posted by Αργυρώ Σταθερού in : Αταξινόμητα, Κοινωνία, Οικογένεια / Παιδί, Προσωπικά / Σκέψεις, Σχέσεις, Τεχνολογία / Διαδίκτυο , add a comment

cut-fold-road

Της Αργυρώς Σταθερού

Το να διαγράψει κάποιος ένα φίλο στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, το facebook ή το twitter είναι ό,τι πιο εύκολο. Πατάει δύο – τρία κλικ και όπως συνηθίζουν να λένε οι νέοι, «άντε γειά…»! Αναρωτιέται, όμως, κανείς αν αυτή η διαγραφή περιορίζεται στις επικοινωνίες με διαδικτυακές επαφές, ή επεκτείνεται στο νέο, σύγχρονο τρόπο γίγνεσθαι. Μήπως με την ίδια ταχύτητα και ευκολία που πιέζει κάποιος τα κλικ στο ποντίκι, «ξεπετάει» και τις σχέσεις του με τους ανθρώπους; Οι εμπειρίες της ζωής δείχνουν πως όσο δύσκολα κτίζονται οι ανθρώπινες φιλίες και σχέσεις, τόσο εύκολα γκρεμίζονται. Η εμπιστοσύνη και ο σεβασμός απαιτούν κόπο σε βάθος χρόνου για να εδραιωθούν και ένας κακός χειρισμός μπορεί να τα καταστρέψει όλα, κυριολεκτικά, σε μια στιγμή. Δεν παίρνει πολύ χρόνο στο σύγχρονο άνθρωπο, που κατά κόρον λειτουργεί σε ταχύτητες που συμβαδίζουν με αυτές της προηγμένης τεχνολογίας, να κόψει μια …σύνδεση. Μόνο που πίσω από ένα ηλεκτρονικό προφίλ κρύβεται ένας άλλος άνθρωπος και όχι ένας, ακόμα, λογαριασμός! Μία οντότητα με αισθήματα, παρελθόν, παρόν και μέλλον. Η διαγραφή μιας επαφής «ελαφριά τη καρδία» σημαίνει απόρριψη ενός προσώπου με διαδικασία «ψεκάστε – σκουπίστε – τελειώσατε» από το οπτικό μας πεδίο και εν κατακλείδι από το μυαλό μας. Ή τουλάχιστον, έτσι νομίζουν μερικοί, πως διαγράφοντας κάποιον από τη λίστα των φίλων τους θα διαγραφεί από το μυαλό και τη ζωή τους. Η καρδιά, όμως, όσο πληγωμένη, διεφθαρμένη κι αν είναι, σκουντάει το νου και αυτός θυμάται.

Τα παλιά χρόνια, όταν δεν υπήρχε η «προηγμένη», ηλεκτρονικού τύπου ενημέρωση μέσω του ίντερνετ, οι άνθρωποι και πάλι μάλωναν, χώριζαν και διέκοπταν φιλίες μακροχρόνιες. Αυτά, όμως, γίνονταν με σχετική ανωνυμία, κάποτε αθόρυβα και χωρίς οι εμπλεκόμενοι να «γίνονταν βούκινο» κοινοποιώντας και εκθέτοντας δημόσια τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους. Ίσως το πολύ – πολύ το μάθαινε η οικογένεια, η γειτονιά και ο μικρός, κοινωνικός περίγυρος που εμπλέκονταν αποκλειστικά μαζί τους. Ακόμα και τα δημόσια πρόσωπα μπορούσαν να έχουν μία ιδιωτική, προφυλαγμένη κατά κάποιο τρόπο ζωή, χωρίς τα φώτα της δημοσιότητας σε κάθε τους βήμα. Αυτό, πλέον, δεν ισχύει ούτε για τους διάσημους, ούτε για τους άσημους, ούτε για κανέναν, καθώς έγινε απόλυτα συνηθισμένη η δημόσια προβολή των πάντων.

Κάποτε κυκλοφορούσαν χαρακτηρισμένες «κουτσομπολίστικες» φυλλάδες (βάση περιεχομένου και κυρίως κοινωνικού ρεπορτάζ) και τώρα όλα τα ενημερωτικά μέσα αδιακρίτως, ακόμα και τα οικονομικά site, μάς τροφοδοτούν με όλων των ειδών, απόλυτα προσωπικές πληροφορίες, εικόνες και αφιερώματα που ξεπερνούν κάθε όριο ιδιωτικότητας, αηδιαστικού ή χυδαίου. Τα πρόσωπα εξευτελίζονται, οι συνήθειές τους, το σώμα τους, οι σχέσεις τους, τα λεγόμενα ή γραφόμενά τους προς τέρψη και διασκέδαση της μάζας που πρέπει να τα ξέρει όλα για όλους και ποτέ δεν ικανοποιείται, ούτε της κάνει εντύπωση πλέον και η πιο «κουφή» και ακραία είδηση, καθώς τα έχει δει και διαβάσει όλα! Ζούμε στην εποχή του απόλυτου ηθικού ξεπεσμού που προβάλλεται ως φυσιολογικός στην κάθε διαστροφή του, γιατί μας γίνεται τόση πλύση εγκεφάλου με περιττή υπερ-πληροφόρηση που, πλέον, σε τίποτα δεν αντιδράμε. (περισσότερα…)

Η Αξία του Δώρου Αύγουστος 7, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία , 1 comment so far

Ένα κοριτσάκι βλέπει ένα όμορφο κολιέ σε μια βιτρίνα κι αποφασίζει να το κάνει δώρο στη μεγαλύτερη αδελφή της… Όμορφη ταινία μικρού μήκους από τη Ρωσία.

Η Επιλογή της Ευτυχίας… Αύγουστος 4, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Γενικά, Κοινωνία , 2Σχόλια

yiayia2-edited

Ήταν κάποτε μια γριούλα που αφού γέρασε αρκετά αποφάσισε πως καλύτερα θα ήταν για την ίδια, να μπει σε κέντρο φροντίδας ηλικιωμένων ατόμων. Έτσι ετοίμασε μια μικρή βαλίτσα και με ένα ταξί πήγε. Η νοσοκόμα που γνώριζε για την άφιξη της, την πλησίασε και της είπε:

-Ελάτε παρακαλώ να σας δείξω το δωμάτιο σας πριν το ετοιμάσουμε.

-Μα δεν χρειάζεται να το δω. Ετοιμάστε το, απάντησε η γριούλα.

-Μα έχετε επιλογή ανάμεσα σε 3 είδη αν θέλετε να τα δείτε και να διαλέξετε πιο από όλα σας αρέσει πιο πολύ.

-Δεν χρειάζεται καλή μου, επανάλαβε η γριούλα. Δεν χρειάζεται να το δω, μου αρέσει ήδη.

-Μα πως; Ξαναρώτησε η νοσοκόμα. Αφού δεν το είδατε.

-Δεν χρειάζεται να το δω. Έχω ήδη αποφασίσει ότι μου αρέσει, απάντησε με ένα ζεστό χαμόγελο ζωγραφισμένο στο γλυκό αλλά γερασμένο προσωπάκι της.

Τότε η νοσοκόμα της έδειξε το ένα απ τα 3 δωμάτια και την συνόδεψε μέχρι εκεί. Η γριούλα την ευχαρίστησε και η νοσοκόμα την ρώτησε ξανά με κάποιο δισταγμό.

-Είστε σίγουρα εντάξει; Τώρα που το είδατε συνεχίζετε να πιστεύετε ότι αυτό σας αρέσει; Χωρίς να δείτε και τις άλλες δύο επιλογές;

-Μα φυσικά. Πολλά πράγματα στη ζωή κορίτσι μου, της απάντησε η γριούλα, δεν θέλουν πολύ σκέψη. Είναι θέμα απόφασης και αγάπης. Αποφάσισα ότι θα το αγαπώ χωρίς να μπω στην διαδικασία να διαλέξω ανάμεσα σε άλλα. Σάμπως μια γυναίκα άμα γεννήσει το παιδί της, όσο άσχημο και αν είναι δεν θα το αγαπάει? Άσε που δεν θα το δει ποτέ άσχημο. Είναι θέμα απόφασης και αγάπης.

Ας μην γελιόμαστε: τίποτα δεν είναι εύκολο και όλα είναι στο χέρι μας. Μα κυρίως, όλα είναι θέμα νου. Ο νους που αποφασίζει -και πρέπει να αποφασίζει- να ευτυχήσει, αντί να επιλέξει τον εύκολο δρόμο του παράπονου και της εγκατάλειψης.

Μην εγκαταλείπετε την ελπίδα, την προσπάθεια, την αισιοδοξία και την απλότητα. Διότι τελικά, αυτή η παραγκωνισμένη απλότητα, στην σκέψη και στις επιλογές, είναι η χαμένη δίδυμη αδελφή της ΕΥΤΥΧΙΑΣ.

Πηγή: agiameteora.net | Εικονογραφίες

Το Άλλο Παπούτσι (The Other Pair) Ιούλιος 16, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία , 2Σχόλια

Το άλλο παπούτσι (the other pair) είναι μια μικρού μήκους αιγυπτιακή ταινία, διάρκειας έξι λεπτών, της οποίας το θέμα είναι πολύ συγκινητικό. Βασίζεται σε μια πραγματική ιστορία από τη ζωή του Μαχάτμα Γκάντι.

Την ταινία σκηνοθέτησε η μόλις 20 ετών Sarah Rozik και κέρδισε βραβείο στο Φεστιβάλ του Luxor το 2014.

Σκηνοθεσία: Sarah Rozik

Σενάριο: Mohammed Maher

Επιμέλεια: Eman Samir

Ηθοποιοί: Ali Rozik & Omar Rozik

Πηγή: Χειροποίητο

Ευχαριστίες στην Ιωάννα Ι.

 

Ό,τι κάνεις, γυρίζει… Ιούλιος 13, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία , add a comment

xeira-bohtheias

Κάποια μέρα ένας άνδρας είδε μια γριά γυναίκα που καθόταν στην άκρη του δρόμου, αλλά ακόμη και στο λιγοστό φως της ημέρας, μπορούσε να διακρίνει ότι χρειαζόταν βοήθεια…

Έτσι παρκάρισε το παλιό του αυτοκίνητο μπροστά στην Μερσεντές της και βγήκε από το αμάξι. Εδώ και αρκετές ώρες κανείς δεν είχε σταματήσει να την βοηθήσει. Θα της έκανε κακό; Δεν φαινόταν από τους καλούς τύπους, φαινόταν πεινασμένος και φτωχός. Εκείνος διέκρινε ότι ήταν φοβισμένη, καθώς καθόταν εκεί έξω μέσα στο κρύο.
Κατάλαβε αμέσως πως αισθανόταν η γυναίκα. Εκείνος είπε: “ Είμαι εδώ για να σε βοηθήσω. Γιατί δεν κάθεσαι να περιμένεις μέσα στο αυτοκίνητο που είναι πιο ζεστά;. Ονομάζομαι Κώστας Ιωάννου.”

Το μόνο πρόβλημα είναι ότι είχε ένα σκασμένο λάστιχο, αλλά για την ηλικιωμένη, αυτό ήταν ένα μεγάλο πρόβλημα. Ο Κώστας έσκυψε κάτω από το αμάξι και έβαλε τον γρύλο τραυματίζοντας τους αγκώνες του. Σύντομα άλλαξε το λάστιχο. Αλλά είχε λερωθεί και τραυματιστεί.

Καθώς έσφιγγε τα μπουλόνια, η γυναίκα κατέβασε το παράθυρο και άρχισε να του μιλά.

Του είπε ότι είναι από τον Άγιο Στέφανο και απλά περνούσε από την περιοχή. Δεν ήξερε πώς να τον ευχαριστήσει για την βοήθεια του.
Ο Γιάννης απλά χαμογέλασε κλείνοντας το πόρτ μπαγκάζ. Η γυναίκα τον ρώτησε τι του οφείλει. “ Δώστε μου ότι θέλετε,” απάντησε ο Κώστας. Η γυναίκα είχε σκεφθεί τι θα μπορούσε να της είχε συμβεί αν δεν σταματούσε ο περαστικός. Ο Κώστας το ξανασκέφτηκε για το αν θα έπρεπε να πληρωθεί. Αυτή δεν ήταν η δουλειά του. Αυτή ήταν μια βοήθεια σε κάποιον που είχε ανάγκη και θυμήθηκε πόσοι τον είχαν βοηθήσει κατά το παρελθόν. Είχε περάσει όλα του τα χρόνια έτσι και του φαινόταν παράξενο να κάνει κάτι διαφορετικό.

Της είπε ότι αν ήθελε να τον ξεπληρώσει, την επόμενη φορά που θα έβλεπε κάποιον που χρειαζόταν βοήθεια θα μπορούσε να τον βοηθήσει σε ότι χρειαζόταν συμπληρώνοντας, “ Να θυμάστε εμένα.”

Περίμενε μέχρι να βάλει μπρος την μηχανή και να φύγει. Ήταν μια κρύα και καταθλιπτική μέρα, αλλά αισθανόταν πολύ καλά καθώς οδηγούσε προς το σπίτι.
Μερικά χιλιόμετρα παρακάτω η γυναίκα είδε μια μικρή καφετέρια. Σταμάτησε για να πάρει κάτι να φάει αλλά και να ξεμουδιάσει τα πόδια της. Ήταν ένα πολύ φιλόξενο στέκι. Εξωτερικά υπήρχαν δύο παλιές αντλίες βενζίνης. Το όλο σκηνικό ήταν πολύ διαφορετικό. Η γκαρσόνα την πλησίασε με μια καθαρή πετσέτα για να σκουπίσει τα βρεγμένα της μαλλιά. Είχε ένα πολύ γλυκό χαμόγελο, παρά την κούραση που είχε από την ολοήμερη εργασία. Η γυναίκα διαπίστωσε ότι η γκαρσόνα ήταν οκτώ μηνών έγκυος αλλά δεν επέτρεπε να φανούν οι δυσκολίες της κατάστασής της. Η γριά γυναίκα αναρωτήθηκε πως κάποιος που έχει τόσο λίγα δίνει τόσο πολλά σε ένα άγνωστο. Τότε θυμήθηκε τον Κώστα.

Μόλις ολοκλήρωσε το γεύμα πλήρωσε με εκατό Ευρώ. Η γκαρσόνα πήγε να φέρει τα ρέστα, αλλά η ηλικιωμένη είχε ήδη βγει από την πόρτα. Είχε απομακρυνθεί αρκετά. Η γκαρσόνα αναρωτήθηκε που μπορεί να έχει πάει. Μετά είδε κάτι γραμμένο επάνω σε μια χαρτοπετσέτα: “ Δεν μου οφείλεις τίποτα. Έχω βρεθεί και εγώ σε αυτή την κατάσταση. Κάποιος κάποτε με βοήθησε, με τον τρόπο που σε βοηθώ τώρα και εγώ. Αν πραγματικά θέλεις να μου επιστρέψεις τα ρέστα, να τι θα κάνεις, μην επιτρέψεις την αλυσίδα της αγάπης να κλείσει.” Κάτω από την χαρτοπετσέτα βρήκε άλλα 500 Ευρώ.

Δάκρυα κύλισαν από τα μάτια της καθώς το διάβασε.

Υπήρχαν τραπέζια που ήθελαν καθάρισμα, βαζάκια ζάχαρης να γεμίσει και άλλοι πελάτες να εξυπηρετήσει, αλλά η γκαρσόνα τα κατάφερε μια χαρά μέχρι το τέλος της ημέρας. Το βράδυ που έπεσε να ξαπλώσει, σκεφτόταν τα χρήματα που της είχε δώσει η γυναίκα αλλά και αυτά που της είχε γράψει. Πώς να γνώριζε άραγε η ηλικιωμένη γυναίκα πόσο πολύ αυτή και ο άνδρας της χρειαζόταν τόσο πολύ τα χρήματα;. Με το μωρό να έρχεται τον επόμενο μήνα, θα ήταν δύσκολα… Ήξερε πόσο προβληματισμένος ήταν ο άντρας της, καθώς κοιμόταν δίπλα της. Έσκυψε και του έδωσε ένα τρυφερό φιλί και του ψιθύρισε, “ ; Όλα θα πάνε καλά. Σ’αγαπώ Κώστα Ιωάννου.

Υπάρχει μια παλιά φράση που λέει “ Ό,τι κάνεις, γυρίζει.”

Πηγή: Αγιορείτικες Διαδρομές

Ευχαριστίες στην Ιωάννα Ι.

Ἐπιστολή πρός τούς ἀσθενεῖς Ιούλιος 10, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία , 2Σχόλια
Ἀσθενεῖς μου, συμπαθεστάτη ὁμάδα τῶν ἀνθρώπων,
xeria-470
        Ἀπευθύνομαι σέ σᾶς. Σᾶς καταλαβαίνω ἀπόλυτα ὅσο κανείς ἄλλος, γιατί εἶμαι καί ἐγώ ἀσθενής. Νομίζω πάντα ὅτι ὁ φτωχός καταλαβαίνει τόν φτωχό, ὁ πονεμένος τόν πονεμένο, ὁ δυστυχής τόν δυστυχή καί ὁ ἄρρωστος τόν ἄρρωστο.
        Σκέφθηκα λοιπόν νά σᾶς ἀπευθύνω τήν παροῦσα ἐπιστολή μήπως μπορέσω νά ἀνακουφίσω λίγο τόν πόνο καί τήν μοναξιά σας.
        Σᾶς φωνάζω, λοιπόν, δυνατά μέ ὅλη τή δύνμαη τῆς φωῆς καί τῆς ψυχῆς μου: «Μήν ἀπελπίζεσθε. Πίσω ἀπό τήν φουρτούνα δέν εἶναι ἡ γαλήνη; Πίσω ἀπό τήν καταιγίδα δέν εἶναι ἡ λιακάδα; Μετά τήν βαρχειμωνιά δέν ἔρχεται πάντοτε ἡ ἄνοιξη; Μετά τήν δύση δέν εἶναι ἡ ἀνατολή; Δόξα Σοι Κύριε!».

        Ὁ Ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ βεβαιώνει:
«Ὅποιος ὑποφέρει τήν ἀσθένειά του μέ ὐπομονή καί εὐγνωμοσύνη στόν Θεό, στεφανώνεται σάν μάρτυρας».
Ἀγαπητοί μου ἀσθενεῖς!
        Ὑποφέρετε, ὑποφέρω· πονᾶτε πονῶ· νοιώθετε μοναξιά· τήν νοιώθω καί ἐγώ. Ὅλα ὅμως πρέπει νά τά ἀντιμετωπίζουμε μέ ὑπομονή, μέ πίστη, ἐλπίδα καί αἰσιοδοξία.
        Σ’ αὐτό θά μᾶς βοηθήσει ἡ πίστη στόν Θεό.
        Σ’ αὐτό θά μᾶς θεραπεύσουν τά φάρμακα τῆς Ἐκκλησίας πού δέν τά βρίσκουμε στά Φαρμακεῖα.
        Μή ξεχνᾶτε ὅτι δέν εἴμαστε ἄρρωστοι μόνο στό σῶμα. Αὐτό εἶναι μεγάλο λάθος, καί ἡ ψυχή μας εἶναι ἄρρωστη, ἴσως περισσότερο. Ἐδῶ κάνει μία φοβερή διαπίστωση ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος:
        «Ἡ πολυχρόνια ὑπομονή ὁδηγεῖ στήν ταπείνωση. Ἡ ταπείνωση ὁδηγεῖ στήν ὑγεία τῆς ψυχῆς. Ἡ ὑγεία τῆς ψυχῆς στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Καί τέλος ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ στή χαρά τοῦ Θεοῦ, τή γλυκότερη ὅλων».

(περισσότερα…)