jump to navigation

Η φιλόσοφος που είπε «Η ζωή χωρίς θυσία δεν έχει νόημα» πέθανε προσπαθώντας να σώσει δυο παιδιά που κινδύνευαν Ιούλιος 31, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία , add a comment

«Εάν θέλεις να ρισκάρεις, αυτό σημαίνει ότι θα βάλεις σε κίνδυνο τη ζωή σου» είχε δηλώσει το 2011 σε πανεπιστημιακή αίθουσα η γαλλίδα φιλόσοφος Αν Ντιφουρμαντέλ. Λίγες ώρες αφότου έγινε γνωστός ο θάνατός της, στην προσπάθειά της να σώσει δύο μικρά παιδιά από πνιγμό σε παραλία κοντά στο Σαιν-Τροπέ, ήρθαν στην επιφάνεια φράσεις και έργα της που αποδεικνύουν ότι η σχέση της με το ρίσκο ήταν στενή και πολυετής.

Το αντικείμενο στο οποίο είχε επικεντρωθεί η γαλλίδα φιλόσοφος αφορούσε στο ρίσκο και στο πώς το αντιλαμβάνεται ο σύγχρονος άνθρωπος.

Η φιλόσοφος, ψυχαναλύτρια και αρθρογράφος, με πιστούς αναγνώστες, που προσπάθησε να κολυμπήσει ως το σημείο που βρίσκονταν τα παιδιά αλλά παρασύρθηκε από ένα ισχυρό ρεύμα και έχασε τις αισθήσεις της, είχε γράψει βιβλίο για τη σημασία του ρίσκου στην ανθρώπινη ζωή με τίτλο Praise of Risk (Ωδή στο ρίσκο).

Οι θέσεις και το έργο της έγιναν γνωστά και στο ελληνικό κοινό μέσα από το βιβλίο Τόνι Νέγκρι, Η ζωή μου από το Άλφα ως το Ωμέγα.

Σε συνέντευξή της στη Liberation, πριν από δύο χρόνια, η Ντιφουρμαντέλ είχε τονίσει πως όταν υπάρχει «πραγματικά ένας κίνδυνος που πρέπει να αντιμετωπίσει κανείς για να επιβιώσει, έχουμε ένα ισχυρό κίνητρο για να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας».

Προφητική αποδείχθηκε και η απάντηση που είχε δώσει σε τηλεοπτική της συνέντευξη στο ερώτημα δημοσιογράφου «για ποιον λόγο να δώσει κάποιος τη ζωή του σήμερα».

»Η θυσία κάνει ένα άτομο να θεωρείται ζωντανό. Η ζωή χωρίς αυτό που αποκαλείται θυσία δεν έχει νόημα» είχε απαντήσει η Ντιφουρμαντέλ.

Είχε γράψει δεκάδες βιβλία, σχεδόν 30, βασισμένα στην έννοια ρίσκου. Η πτυχιακή της εργασία αφορούσε, δε, σε συμπεριφορές που προδίδουν φόβο απέναντι στο ρίσκο και τείνουν να πληθαίνουν στη σύγχρονη εποχή.

Εκφράζοντας τα συλλυπητήριά της για τον θάνατο τής Ντιφουρμαντέλ, η υπουργός Πολιτισμού της Γαλλίας, Φρανσουά Νισέν, έγραψε στο Twitter ότι υπήρξε σπουδαία φιλόσοφος «που μας βοήθησε να ζήσουμε και να προβληματιστούμε για την εποχή μας».

Η φιλόσοφος, που έχασε τη μάχη με τη ζωή προσπαθώντας να μην τη στερηθούν τα δύο μικρά παιδιά, υπήρξε φίλη με τον σπουδαίο γάλλο φιλόσοφο Ζακ Ντεριντά.

Πηγή: in.grPronews

Ευχαριστίες στην Ε.Π.Κ.

Η Ανταπόδωση της Καλοσύνης Ιούλιος 26, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία , 2Σχόλια

Κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό. Τελικά όμως, ό,τι δίνεις, παίρνεις! Όμορφη ταινία μικρού μήκους.

Ευχαριστίες στον Σπ.Γκ.

Το Καλοκαίρι και η «Βία της Ευτυχίας» Ιούλιος 20, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία , 1 comment so far

[] Πάντα με ρωτούσαν μα γιατί δεν πας διακοπές ή που θα πας; Όχι δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη σώνει και καλά επειδή είναι καλοκαίρι να πάω διακοπές. Το θεωρώ ωραίο αλλά όχι επιβεβλημένο. Και γενικά δεν μπορώ αυτό το άγχος του πρέπει, του σωστού, του μαζικού, την ομαδική χαρά «αυτό είναι το σωστό». Για σένα ίσως, για σας ναι, για μένα όχι. Λέει λοιπόν η Κατερίνα Τζάβαλου πάνω στο ίδιο θέμα, «Σε πειράζει που εφέτος δεν θα κάνεις διακοπές λόγω θεάτρου; «Καθόλου! Ποτέ δεν με ένοιαζε πού θα πάω διακοπές, όλο αυτό το μαζικό άγχος, ότι πρέπει οπωσδήποτε να πας κάπου και να περάσεις καλά το καλοκαίρι, δεν με εκφράζει. Κι αυτό ψυχαναγκαστικό είναι και εμείς οι Έλληνες το έχουμε σε τεράστιο βαθμό. Έχω μείνει πάρα πολλά καλοκαίρια στην Αθήνα κι έχω περάσει τέλεια…»

Συμφωνώ απόλυτα μαζί της. Καθε τι που εχει μέσα την φράση «πρέπει» εμένα με αποδυναμώνει μονο στο άκουσμα του. Δεν θέλω να «πρέπει να ειμαι χαρούμενος», να «πρέπει» να περνάω καλά, να πρέπει να παω κάπου. 

Ζητώ αυτη την ελευθερία της τεμπελιάς, την αναρχία της βαρεμάρας, του να εχω την δυνατότητα να μην κάνω τιποτα ή να τα κάνω όλα, αλλα ωστόσο να αποφασίζω εγώ. Θέλω να επιτρέπω στο ευατό μου να ζει αυτο που αισθάνεται. Εαν θελει να γελάσει να το πράξει εαν θελει να κλάψει επίσης. Εν νιώθει οτι θέλει διακοπές να τις κάνει εαν όμως θελει να μεινει στην Αθήνα ή Θεσσαλονίκη ή οπου αλλού μένει ο καθένας και να περάσει εκεί καλα με φιλους και αδέσποτα ας το κανει. 

Πρέπει να αντισταθούμε σε αυτη την βία της «ευτυχίας». Για να είμαι καλά χρειάζεται να επιτρέπω στο ευατό μου ενίοτε να μην είναι καλά, για να γελάσω με την καρδια μου, πρέπει να σεβαστό οτι κάποιες στιγμές εχω την ανάγκη να κλάψω και για να κερδίσω οτιδήποτε στην ζωή αυτή, βασική προϋπόθεση είναι οτι θα πρέπει να μάθω να χάνω. Ισως τις περισσότερες φορες. Μα έτσι θα είμαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος, μακριά απο την εμμονη και το άγχος του «πρέπει» και του «σωστου», εκείνου που κάνουν ή λένε οι πολλοί. Ο πιο μεγάλος αγώνας στου κόσμου την συνάφεια ειναι να μην χάσεις το κέντρο σου, δηλαδή την μοναδική δικιά σου αλήθεια. Το «θέλω» και «μπορώ» να ειναι δικο σου και οχι δανεισμένο απο καρδιές ξένες…

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος – Λίβυος (FB)

Η μοναχή με τα 100 εγγόνια και 40 δισέγγονα Ιούνιος 15, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Η Αννα Τσεκούρα είχε αφιερώσει τη ζωή της και  πρόσφερε την περιουσία της για να φροντίσει  τα παιδιά. Ηταν η «ψυχή» του Ιδρύματος «Αγία Ταβιθά» στη Λιβαδειά, εργάστηκε ως μοδίστρα και για 50 χρόνια στήριξε ανήμπορα κορίτσια.

Ηταν τόσο σεμνή και απλός άνθρωπος η γερόντισσα Αννα! Δεν ήθελε να προβάλλει το έργο της και να μιλά για τον εαυτό της. Αφηνε τις πράξεις να μιλούν από μόνες τους». Tα λόγια αυτά της Θεμιστοκλείας Παπαγεωργίου, διευθύντριας του Ορφανοτροφείου «Η Αγία Ταβιθά», έτσι όπως αντήχησαν από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, σχημάτισαν έστω και στιγμιαία το φωτεινό περίγραμμα μιας σπουδαίας προσωπικότητας.

Η γερόντισσα Αννα Τσεκούρα, η «Μανούλα», όπως όλοι, μεγάλοι και μικροί, με τρυφερότητα, αγάπη και ευγνωμοσύνη την αποκαλούσαν, υπήρξε από τα πρώτα βήματα της Ορφανικής Στέγης «Αγία Ταβιθά» στη Λιβαδειά η «ψυχή» και το στήριγμα του ιδρύματος αυτού, το οποίο συγχρόνως ανέπτυξε και μια σειρά από άλλες δραστηριότητες, όπως ομάδες κατηχητικών, κατασκηνώσεις κ.ά.

Από το 1963, όταν άρχισε η λειτουργία αυτού του ιδρύματος και με τη βοήθεια του τότε αρχιμανδρίτη Θηβών και Λεβαδείας Κωνσταντίνου Σακελλαρόπουλου, η «Μανούλα» αφιέρωσε τη ζωή της και πρόσφερε την περιουσία της για την αγάπη του Θεού και των παιδιών. «Ηταν μια γυναίκα της προσευχής, της νηστείας, αφιερωμένη ολοκληρωτικά στον Θεό και τον συνάνθρωπο. Δεν υπολόγιζε κούραση.

Εργαζόταν νύχτα και ημέρα. Και δεν ήταν μόνο τα παιδιά που φρόντιζε. Ανησυχούσε για όλη την κοινωνία και ήταν πρόθυμη να βοηθήσει τους πάντες. Είχε ιδρύσει, επίσης, κύκλους νέων μητέρων, ενώ δραστηριοποιούνταν και στη διοργάνωση συνεδρίων αλλά και άλλων εκδηλώσεων» επισημαίνει η κ. Παπαγεωργίου αναφερόμενη στη γερόντισσα Αννα.

ΦΩΤΕΙΝΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

Γεννήθηκε στη Λιβαδειά και από τους γονείς της Γεώργιο και Ασημίνα η μακαριστή γερόντισσα έλαβε τις αρχές που αποτέλεσαν τις βάσεις και τα θεμέλια της μετέπειτα πνευματικής πορείας της. Συνδέθηκε από μικρή ηλικία με τον μακαριστό Αγιορείτη γέροντα Γρηγέντιο, ο οποίος με το φωτεινό παράδειγμά του γέννησε σε πολλές ψυχές στην επαρχία -όπως και στη μακαριστή γερόντισσα- τον πόθο για τη ζωή της ολοκληρωτικής προς τον Θεό αφιερώσεως.

Ηταν αρχές της δεκαετίας του ’60, στα δύσκολα εκείνα χρόνια, όταν η 27χρονη τότε Αννα Τσεκούρα συνέλαβε ένα τολμηρό για τα δεδομένα εκείνης της εποχής σχέδιο: την ίδρυση ενός Σπιτιού Αγάπης για κορίτσια που είχαν ανάγκη προστασίας.
Η νεαρή τότε Αννα δεν μπορούσε εύκολα να αποφασίσει. Ο πνευματικός της, μακαριστός Κωνσταντίνος, δεν σταματούσε να την παροτρύνει να αποδεχθεί αυτή την τόσο σημαντική ευθύνη. Αφού προσευχήθηκε αρκετά, ένιωσε μέσα της ότι ήταν πλέον έτοιμη να αναλάβει τη φροντίδα, τη διαπαιδαγώγηση και την καθοδήγηση των κοριτσιών που ο Θεός θα πρόσφερε στα δικά της, ικανά χέρια.

Με τη συμπαράσταση της κυρίας Νίκας -την οποία τα παιδιά αποκαλούσαν «γιαγιά»- αλλά και της αδελφότητας που σε σύντομο χρονικό διάστημα δημιουργήθηκε κοντά της, η γερόντισσα πρόσφερε φροντίδα σε πολλές ψυχές. Εκατοντάδες κορίτσια μεγάλωσαν με την αγάπη και τις συμβουλές της. (περισσότερα…)

Ο «2-2» Ιεραπόστολος των Ρομά Ιούνιος 4, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

Υπάρχει η εντύπωση, πως για να συναντήσεις ιεραπόστολους που εκτελούν σημαντικό έργο και τους αποκαλούν ακόμα και «αγίους» πρέπει να ταξιδέψεις στην «Μαύρη Ήπειρο» ή σε κάποιο απόμακρο μοναστήρι. Μια εντύπωση λανθασμένη, καθώς δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις πολύ μακριά και να συναντήσεις ένα τέτοιον άνθρωπο. Αρκεί μια βόλτα στην άκρη της Θεσσαλονίκης και στο γκέτο του Δενδροποτάμου!

 

Στον Θεολόγο Ηλιού 

Ήταν λίγο μετά το μεσημέρι, όταν ο «Φάρος του Κόσμου» μου άνοιξε την πόρτα και με φιλοξένησε με τον καλύτερο τρόπο. Ένα κλίμα οικείο και ένας χώρος που μέσα σε 70 τετραγωνικά μέτρα ζουν αρμονικά 12 παιδιά, με την βοήθεια της αγάπης που υπάρχει μεταξύ τους.  Καθίσαμε στο μεγάλο τραπέζι όλοι μαζί. Οι εθελόντριες, που είναι το στήριγμα του σπιτιού, Ελένη Πασχαλίδου και Ελένη Τρανού, η Κλέα, που είναι φοιτήτρια του τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ και ενώ τέλειωσε η πρακτική της στον «Φάρο του Κόσμου», αυτή συνεχίζει να πηγαίνει γιατί αγάπησε όλα τα παιδιά. Στο τραπέζι κάθισαν μαζί μας  και μερικοί από τους «σπιτονοικοκύρηδες» του «Φάρου», περιμένοντας όλοι μαζί να αρχίσει η συνέντευξη με τον πάτερα Αθηναγόρα.

«Παπάζο» φωνάζουν τα παιδιά του Φάρου –καθώς έτσι λένε τον παπά οι τσιγγάνοι- τον πάτερα Αθηναγόρα. Ως ιερέας πάτησε στον Δενδροπόταμο περίπου πριν 12 χρόνια και άλλαξε το μέλλον πολλών παιδιών της γειτονιάς αυτής. Όνειρο του ήταν να γίνει ιεραπόστολος στην Αφρική, ωστόσο μετά από προτροπές, ανέλαβε να προσαρμόσει το όνειρο του στην πιο περιθωριοποιημένη περιοχή της Θεσσαλονίκης, στον Δενδροπόταμο. «Τράβηξε» τα παιδιά στο σχολείο, έφτιαξε δομές σίτισης και στέγασης και προσφέρει αγαθά και βοήθεια σε όποιον χρειαστεί.

 Ένας «άγιος» 2,02 στη Θεσσαλονίκη

paterasthinagoras

Το ανάστημα του πατέρα Αθηναγόρα, είναι επιβλητικό, καθώς το ύψος του είναι 2 μέτρα και 2 εκατοστά. Για αυτό τον λόγο, είναι γνωστός στης πόλη ως και ο «2-2». Όμως γνωστός πια και παγκοσμίως, είναι για το έργο του. Σε ταξίδι του στην Αμερική, για την συμμετοχή της ομάδας των Ρομά, στο παγκόσμιο διαγωνισμό ρομποτικής, τον κράτησαν επιπλέον 16 ημέρες για να μεταδώσει τεχνογνωσία σε κέντρα για ευπαθείς ομάδες. Οι Αμερικανοί εξεπλάγησαν με τον τρόπο που ο Αρχιμανδρίτης προσέγγισε τους τσιγγάνους και με τις τεχνικές που τους βοήθησε να εξελιχθούν στο τομέα της Παιδείας.

(περισσότερα…)

Η Κατάθλιψη μας είναι η Αξόδευτη Αγάπη μας Απρίλιος 11, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Σχέσεις , 1 comment so far

Είναι κάτι καρδιές που έχουνε τόση αξόδευτη αγάπη και δεν ξέρουνε πώς να την ξοδέψουν και γι’αυτό βασανίζονται. Βασανίζονται όχι γιατί αγαπούν, αλλά γιατί αγαπούν πολύ κι όμως φοβούνται να το εκφράσουν, να το δείξουν.

Μην φοβάσαι μη παρεξηγηθείς, μην φοβάσαι εάν φέρεις τους άλλους σε «δύσκολη θέση». Συνήθως η αγάπη κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν άβολα, γιατί μάθανε να μένουνε στους τύπους και στον καθωσπρεπισμό· μια γνήσια αγκαλιά και ένα φιλί συνήθως ξαφνιάζει τους ανθρώπους που συνθηκολόγησαν με τις τυπικές χειραψίες και τα αδιάφορα νεύματα «ενδιαφέροντος».

Ξόδεψε λοιπόν την αγάπη σου δείχνοντάς την. Ξόδεξέ την γιατί αλλιώς μπορεί να γίνει ιδιοτροπία, απομόνωση, σκληρότητα ακόμα και κατάθλιψη.

Όπως πολύ σωστά είπε ένας πάτερ: «Η κατάθλιψη μας είναι η αξόδευτη αγάπη μας»

π. Παύλος Παπαδόπουλος (FB)

Μια διαφορετική Άποψη για τη Σύγκρουση Πίστης και Αθεΐας (6/6) Απρίλιος 5, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία , 1 comment so far

Μέρος 60  « Πίστη και Αθεΐα στη ζωή μας»

Μέχρι τώρα συζητήσαμε για τις δύο κοσμοθεωρίες σε φιλοσοφικό επίπεδο. Το ερώτημα επομένως που τίθεται είναι: Πώς και πόσο επηρεάζουν οι δύο αυτές θεωρίες τη ζωή μας και τη λειτουργία μας στην κοινωνία;

Ομιλώντας για την Ελληνική κοινωνία μπορούμε να πούμε ότι αυτή έχει τους δικούς της ηθικούς νόμους οι οποίοι σχεδόν συμπίπτουν (ακόμη!!!) με τις αρχές  της θρησκείας μας. Αυτό είναι αποτέλεσμα ζύμωσης επί είκοσι αιώνες της ελληνικής κοινωνίας με τη χριστιανική μας παράδοση. Η θρησκεία απλώς δημιουργεί τα ισχυρά πνευματικά ερείσματα σε αυτούς που την ακολουθούν ώστε η εφαρμογή των κοινωνικών νόμων και ηθών να λαμβάνεται πιο σοβαρά υπόψη (πάντα στατιστικά) συγκριτικά με αυτούς που έχουν διακόψει κάθε δεσμό με τη Θρησκεία. Άλλωστε ο ίδιος ο Δαρβίνος έγραφε «Η θρησκεία αποτελεί στρατηγική επιβίωση μιας φυλής». Επίσης έχει παρεξηγηθεί   η φράση του Karl Marx ότι «Η θρησκεία είναι το όπιον του λαού». Το όπιο τα χρόνια του Μαρξ δεν ήταν ναρκωτικό. Ήταν  νόμιμα  διακινούμενη ουσία που χρησιμοποιούνταν ως αναλγητικό αλλά και ως φάρμακό εναντίον της χολέρας. Ήταν φάρμακο για τη θεραπεία ασθενειών.  Το εδάφιο του Μαρξ λοιπόν, ηχεί ως ύμνος στο μεγαλείο  της ανθρώπινης ψυχής  και του θρησκευτικού συναισθήματος.

Το κλείσιμο της  πραγματείας αυτής ας μη γίνει με δικές μας σκέψεις αλλά με σκέψεις του γιατρού Carrel μέσα από το Βιβλίο του περί προσευχής (Βλέπε 40 Μέρος). «Από πικρή πείρα μάθαμε πως η εξαφάνιση του ηθικού και θρησκευτικού αισθητηρίου από την πλειονότητα των δημιουργικών στοιχείων ενός έθνους φέρνει στο έθνος αυτό την παρακμή και την υποδούλωσή του στους ξένους. Πριν από τον ξεπεσμό της αρχαίας Ελλάδος  προηγήθηκε ένα ανάλογο φαινόμενο αθρησκίας και ανηθικότητας. Είναι ολοφάνερο πως η επιτυχία στη ζωή είναι ασυμβίβαστη με την κατάργηση των ψυχικών λειτουργιών που δόθηκε από τη φύση. Στην πράξη παρατηρείται πως οι ηθικές λειτουργίες είναι ενωμένες με τις θρησκευτικές. Λίγο μετά το αισθητήριο του Ιερού ξεψυχά και το ηθικό αισθητήριο. Ο άνθρωπος δεν πέτυχε να χτίσει, όπως θέλησε ο Σωκράτης, ένα σύστημα ηθικής ανεξάρτητο από κάθε θρησκευτική δοξασία. Οι κοινωνίες όπου εξαφανίζεται η ανάγκη της θρησκευτικότητας δεν απέχουν πολύ κυριολεκτικώς από τον εκφυλισμό».

Μήπως το κείμενο αυτό θυμίζει το δυτικό κόσμο αλλά και τη σημερινή μας Ελλάδα;

Π.Π

Χριστοκεντρική Εκπαίδευση Κατ’ Οίκον στην Ελλάδα του 21ου αιώνα Φεβρουάριος 23, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί , 3Σχόλια

Μια ελληνική οικογένεια αποφάσισε να μη στείλει τα 4 παιδιά της στο σχολείο. Τι έγινε μετά;

Ο Χρήστος Καραλιάς κατέγραψε στο ντοκιμαντέρ ΙΧΘΥΣ την ιστορία μίας εντελώς αντισυμβατικής οικογένειας που δεν είχε καμιά εμπιστοσύνη στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και προτίμησε την κατ’ οίκον εκπαίδευση. Η ταινία θα παρουσιαστεί στη Θεσσαλονίκη στις 9 & 10/3/2017. Επάνω μπορείτε να δείτε το trailer της ταινίας.
«Το ντοκιμαντέρ ΙΧΘΥΣ ξεκίνησε ως ένα σπουδαστικό πρότζεκτ, []  και ήρθα σε επαφή με αυτή την οικογένεια εντελώς τυχαία» λέει ο Χρήστος Καραλιάς, σκηνοθέτης της ταινίας και ένας εκ των δύο δημιουργών της (την έφτιαξε μαζί με τον Παναγιώτη Ποντικίδη, που έκανε την παραγωγή). «Είχαμε πάει αρχικά για τον μεγαλύτερο γιο της οικογένειας, τον Αθανάσιο, ο οποίος το 2014 είχε κερδίσει το διαγωνισμό cosplay στο Comic Con, εδώ, στην Αθήνα. [] είχαμε πάει να του πάρουμε συνέντευξη για να κάνουμε ντοκιμαντέρ αυτό το θέμα. Αυτός μας κάλεσε στο σπίτι του για τη συνέντευξη [] και όταν πήγαμε εκεί και είδαμε την κατάσταση στο σπίτι, τον τρόπο που οι γονείς έχουν διαχειριστεί τη ζωή των παιδιών τους, αποφασίσαμε ότι θέλουμε να ασχοληθούμε με αυτό το πράγμα. Τους το είπαμε και μας είπαν «κάντε ό,τι σας φωτίσει ο θεός». Είναι μία εξαμελής οικογένεια, ο πατέρας είναι γιατρός σε μεγάλο νοσοκομείο και η μητέρα πριν έρθουν στην Ελλάδα δούλευε ως δασκάλα. Έχουν έρθει από την Αμερική, ο πατέρας είναι ελληνικής καταγωγής, η μητέρα κατάγεται από τη Σερβία, αλλά τα παιδιά έχουν γεννηθεί όλα στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια οικογένεια αρκετά θρησκευόμενη με τέσσερα παιδιά: τον Αθανάσιο, τον Αρσένιο, τον Αλέξιο και την Αγάπη.
Ακολουθούν αποσπάσματα συνέντευξης με τον σκηνοθέτη της ταινίας ΙΧΘΥΣ.
[] Η δική μου άποψη είναι ότι τα παιδιά αυτά είναι πάρα πολύ επιδέξια, πάρα πολύ έξυπνα και πολύ χαρούμενα επίσης. Οι ανάγκες που μπορεί να έχουν από την πλευρά της κοινωνικοποίησης καλύπτονται. Είναι τέσσερα αδέρφια έτσι κι αλλιώς, έχουν σχέση με τους γείτονες που έχουν και αυτοί πολλά παιδιά, είναι νορμάλ παιδιά με φίλους… Το πολύ βασικό είναι ότι μπαίνεις στο χώρο τους και βλέπεις ένα χαρούμενο σπίτι που είναι πολύ δύσκολο να το δεις γενικά. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν μια αντισυμβατικότητα πολύ περίεργη, η οποία δεν είναι απαραίτητα καλή ή κακή. Σίγουρα, όμως, είναι μακριά από την νεοελληνική αντίληψη του πώς μεγαλώνεις παιδιά.
[] Είναι χριστιανοί ορθόδοξοι και οι δύο γονείς. Ο πατέρας της μαμάς, μάλιστα, ήταν παπάς ορθόδοξος στη Σερβία.   — Θρησκευόμενοι, που ζουν απομονωμένοι, το πρώτο πράγμα που μου φέρνουν στο μυαλό είναι οι Άμις. Δεν είναι, καμία σχέση. [] Απλά έχουν μια πιο πρωτοχριστιανική ορθόδοξη αντίληψη για τη θρησκεία. [] Δεν υπάρχουν απαγορεύσεις. Τα παιδιά έχουν μεγαλώσει σε ένα σπίτι, όμως, που η πίστη στο Χριστό είναι πολύ έντονη. Το κέντρο της ζωής τους είναι η ενορία.
[] Εμείς που παρακολουθήσαμε για λίγο την όλη διαδικασία του home schooling ήταν εντυπωσιακή. Η μαμά μπορούσε να διδάσκει μαθηματικά φτιάχνοντας πίτα και βάζοντας να υπολογίσουν τα ml, τα κιλά και τα γραμμάρια. Με διαδραστικούς τρόπους. Φυσικά το home schooling δεν είναι κάτι που έχει πέσει από τον ουρανό, στην Αμερική και σε κάποιες αγγλοσαξονικές χώρες υπάρχουν πολλά παραδείγματα. [] Το έκαναν αυτό γιατί δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, γενικότερα στα εκπαιδευτικά συστήματα με τον τρόπο που είναι δομημένα, δηλαδή σου λένε σαν επιχείρημα ότι είναι αντιανθρώπινο να βάζεις όλα τα παιδιά να μαθαίνουν το ίδιο πράγμα στην ίδια χρονική στιγμή, απλά επειδή έτυχε να γεννηθούν τον ίδιο χρόνο. Η μητέρα μας περιγράφει πώς ήταν η εμπειρία να διδάσκει τα παιδιά της στο σπίτι και πόσο διαφορετικό είναι από την εμπειρία του σχολείου.
[] Εκτός από τα μαθήματα, τι άλλο κάνουν για να περάσουν την ημέρα τους; [] Υπάρχουν διάφορες δραστηριότητες, γυρνάνε ταινίες, φροντίζουν το σπίτι και το κτήμα, έχουν ζώα, κότες, κατσίκες, μποστάνι, παίζουν μουσική, διαβάζουν, ζουν σε ένα τεράστιο κτήμα. Είναι οι ιδανικές συνθήκες να μεγαλώνει ένα παιδί, πάρα από την πεπατημένη.
Διαβάστε όλη την συνέντευξη εδώ. Δείτε επίσης: Ιστοσελίδα ντοκιμαντέρ ΙΧΘΥΣ
Πηγή: Lifo
Ευχαριστίες στην Ε.Τ.

Κοιτάζοντας Ψηλά Νοέμβριος 29, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Κοινωνία , add a comment

Αισιόδοξο τραγούδι από τις Κατηχητικές Ομάδες του Ιερού Ναού Παναγίας Αλεξιωτίσσης Πατρών.

Το τραγούδι κέρδισε το 1ο βραβείο στο διαγωνισμό της Εκκλησίας της Ελλάδος με θέμα «Τόπος από Φως και Θάλασσα» το 2011.

Στίχοι

Ο χρόνος κυλάει η ζωή μας περνά,
και γύρω όλα μοιάζουν πιο σκοτεινά.
Τον κόσμο κυριεύει θλίψη και μοναξιά,
που πήγαν τα όνειρά μας τα παιδικά;

Κοιτάζω ψηλά και σήμερα συννεφιά,
γιατί έφυγ’ η αγάπη απ’ την καρδιά.
Μα η ελπίδα υπάρχει δεν θα σβήσει ποτέ,
σα φάρος θα φέγγει η ελπίδα, αδελφέ.

Γεμάτος πάντα απ’ το φως, θα ‘ναι ο τόπος αυτός,
ευλογημένη η γη, θάλασσα κι ουρανός.
Κι αν έρθουν μπόρες, φουρτούνες, καταιγίδες, σεισμοί,
με το Σταυρό στη σημαία μας θα πλέουμε πιστοί.

Τα λόγια που ακούω είναι τώρα πικρά,
μονάχα αφορούν της γης τα μάταια.
Την ψυχή την αφήσαμε για τα κοσμικά,
γι’ αυτά που σκλαβώνουν μυαλό και καρδιά.

Κοιτάζω ψηλά στην κορυφή η Εκκλησιά,
καντήλια αναμμένα στις εικόνες μπροστά.
Λόγια προσευχής μου έρχονται ταπεινά,
ειρήνη, αγάπη χάρισε ημάς.

Γεμάτος πάντα απ’ το φως…

Το Φτωχό Ορφανό που έγινε Πατέρας 400 παιδιών Νοέμβριος 2, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Οικογένεια / Παιδί , 1 comment so far

Επίσκοπος Λογγίνος-Πατέρας 400 παιδιών! Μία συνέντευξη που αγγίζει την ψυχή!

episkopos-logginos
 Δεν είναι ακαδημαικός,ούτε εφευρέτης,ούτε εξωγήινος. Είναι εθνικός ήρωας στην Ουκρανία παρότι είναι Ρουμάνος. Γιατί; Επειδή είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
 Είναι 50 ετών και έχει 400 παιδιά. Τα 33 από αυτά τα έχει υιοθετήσει, ενώ έχει την κηδεμονία των υπόλοιπων. Τα μεγαλώνει σε δύο μοναστήρια. Στο Μπαντσένι και στο Μποιάν.
Πρόκειται για τον επίσκοπο Λογγίνο. Τον γνωρίσατε πρώτη φορά μέσα από την ταινία «ΤΟ ΦΡΟΥΡΙΟ». Όταν γυρίστηκε η ταινία ήταν ο ιερομόναχος Μιχαήλ (Ζαρ).
Ξέρω ότι αυτή η ταινία άγγιξε πολλές ψυχές. Ξέρω πως άγγιξε τις ευαίσθητες χορδές πολλών. Είναι μία ταινία για αγγέλους και αγίους ή αλλιώς για αγάπη και χριστιανική ομολογία. Είναι για την ψυχή μία δοκιμασία. Η παρουσία του Θεού σε αυτό το μοναστήρι είναι έντονη, τα θαύματα καθημερινά.

Σας παρουσιάζω λοιπόν μία συνέντευξη του επίσκοπου Λογγίνου,εξίσου συγκινητική που ίσως βοηθήσει να αναθεωρήσουμε πολλά.
-Δοκίμασα πολλά στη ζωή μου αλλά όλοι οι δρόμοι με οδήγησαν στην εκκλησία, στην πίστη, στον Θεό. Εαν θα μου έλεγε κάποιος όταν έμεινα ορφανός και μόνος σε αυτόν τον κόσμο, πήγαινε στο μοναστήρι να γίνεις μοναχός, να υπηρετήσεις τον Κύριο, θα πήγαινα. Ο Θεός όμως μου έδωσε άλλον σταυρό, άλλον δρόμο,για να περάσω από πολλά βάσανα και θλίψεις και να φτάσω εκεί που βρίσκομαι σήμερα .Επειδή όταν έμεινα μόνος μου σε αυτόν τον κόσμο…
-Σε ποιά ηλικία;
-Στα δεκαέξι μου. Ήμουν μικρός και φιλάσθενος. Εργαζόμουν πολύ. Μία μέρα πήγαινα σχολείο και μία μέρα άρμεγα τις αγελάδες στην φάρμα για να μπορώ να ζήσω.. Την νύχτα φύλαγα τις αγελάδες στην φάρμα, καθάριζα, και το πρωί πήγαινα στο σχολείο. Όλα τα παιδιά έφευγαν από κοντά μου επειδή μύριζα κοπριά, εγώ όμως είχα μέσα μου ειρήνη… Και έτσι άρχισε η ζωή μου. Θυμάμαι όμως τον μεγαλύτερο πόνο μου…
 Βγαίνοντας στο κατώφλι του σπιτιού μου και βλέποντας να βγαίνει ο καπνός από τις καμινάδες των γειτόνων, ρωτούσα τον Θεό:
«Θεέ μου, γιατί δεν έχω και εγώ ξύλα για να ανάψω φωτιά; Και πήγαινα, έβαζα όλα τα μαξιλάρια όπως τότε που κοιμόμουν με την μητέρα-η μητέρα ήταν άρρωστη και ήταν πολύ δύσκολα- και έβαζα τα μαξιλάρια πάνω στην σόμπα, ντυνόμουν, σκεπάζομουν με το πουπουλένιο πάπλωμα και ήμουν πολύ ευτυχισμένος εκεί κοντά στην μητέρα μου.
 Έτσι συνέχισα και όταν δεν την είχα. Μόνο που μου έλειπε η μητέρα και κοιμόμουν αγκαλιά με τα ρούχα της και την φωτογραφία της. Έτσι κοιμήθηκα πολλά χρόνια, η ψυχή μου όμως σχιζόνταν από την νοσταλγία της μητέρας μου. Επειδή σαν εκείνην δεν είχα κανέναν.
 Και όταν πεινούσα, πάλι ρωτούσα τον Θεό:
«Κύριε,γιατί δεν έχω τουλάχιστον ένα κομμάτι ψωμί;» Αφού δεν έχω ξύλα, τουλάχιστον να έχω ψωμί! Αφού μου πήρες την μανούλα, Κύριε,τουλάχιστον δώσε μου κάτι απ’ όλα αυτά!»
Αλλά ο Θεός δεν μου απαντούσε τότε, επειδή δεν ήταν η στιγμή να μου απαντήσει, αλλά μου απαντάει σήμερα. Εαν είχα τότε απ’όλα,δεν θα είχαν αυτά τα τετρακόσια παιδιά σήμερα, αυτά που έχουν.

(περισσότερα…)