jump to navigation

Φοβάσαι τον Θάνατο; Φεβρουάριος 17, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 1 comment so far

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Στον ζαχαροπλάστη Σταύρο Ι.

Έχεις ακούσει για τον μακάριο διάκο Αββακούμ; Όταν τον οδηγούσαν οι Τούρκοι μέσω του Βελιγραδίου, στα δεσμά, για να τον καρφώσουν στον πάσσαλο, αυτός ο ιπποτικός Βόσνιος τραγουδούσε: «Ο Σέρβος είναι του Χριστού, χαίρεται, τον θάνατο»! Αυτά τα λόγια ακούγονται εντελώς σύμφωνα με το πνεύμα του απόστολου Παύλου ο όποιος γράφει στους Φιλιππησίους: «Συνέχομαι δε εκ των δύο, την επιθυμίαν έχων εις το αναλύσαι και συν Χριστώ είναι· πολλώ γαρ μάλλον κρείσσον· το δε επιμένειν εν τη σαρκί αναγκαιότερον δι’ υμάς» (Φιλιπ, 1,23-24). Ο απόστολος δεν μιλά καν περί του θανάτου αλλά μόνο περί της μετάβασης απ΄ αυτή τη ζωή στην άλλη ζωή. Και χαίρεται περισσότερο εκείνη τη ζωή παρά αυτήν.

Ρώτησα πρόσφατα έναν υγιή γέρο: «Τι θα επιθυμούσες από τον Θεό να σου δώσει περισσότερο στον κόσμο;» Έβαλε το χέρι στην καρδιά και απάντησε: «Τον θάνατο και μόνο τον θάνατο»! «Πιστεύεις στη ζωή μετά από τον θάνατο;» «Ακριβώς λόγω αυτής της πίστης επιθυμώ όσο πιο γρήγορα τον θάνατο», είπε ο γέρος.

Οι άπιστοι φοβούνται τον θάνατο, αφού θεωρούν ότι ο θάνατος είναι εξ ολοκλήρου καταστροφή της ζωής. Πολλοί άνθρωποι που πιστεύουν πάλι φοβούνται τον θάνατο επειδή νομίζουν, ότι δεν ολοκλήρωσαν το καθήκον τους σ’ αυτόν τον κόσμο: Δεν έβαλαν τα παιδιά στον ορθό δρόμο ακόμα, ή δεν ολοκλήρωσαν ό,τι άρχισαν. Ακόμα και κάποιοι άγιοι άνθρωποι είχαν φόβο την ώρα του θανάτου. Όταν κατέβηκαν οι άγγελοι να πάρουν τη ψυχή του αγίου Σίσογιε, αυτός ο αγγελικός άνθρωπος προσευχόταν, να τον αφήσουν ακόμα λίγο στη ζωή ένεκεν μετάνοιας και προετοιμασίας για την άλλη ζωή. Οι άγιοι, λοιπόν, δεν φοβόντουσαν τον θάνατο αλλά την κρίση του Θεού μετά τον θάνατο. Και αυτός είναι ο μόνος δικαιολογημένος φόβος του χριστιανού, ο οποίος πιστεύει σταθερά στην άλλη ζωή και στην κρίση του Θεού.

Ενώ χωρίς την πίστη στην άλλη, την ουράνια ζωή, ο φόβος είναι το σχοινί γύρω από τον λαιμό, με το οποίο ο θάνατος τραβά τους καταδικασμένους στα έγκατά του. Η ζωή για τον άπιστο δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο άνεμος του θανάτου, ο άνεμος που σηκώνει και ρίχνει τη νεκρή στάχτη του ανακατεύει αυτή τη στάχτη και την ηρεμεί. Εάν ο άπιστος έως το τέλος σκεφτόταν λογικά, θα έπρεπε να πει ότι η ζωή στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Γι’ αυτόν η μόνη του πίστη είναι ο θάνατος, μόνη αιώνια δύναμη ο θάνατος, μοναδικός Θεός, ο θάνατος. Για μας τους χριστιανούς, όμως, ο θάνατος είναι ολοκλήρωση ενός σχολείου, το σήμα για το τέλος της υπηρεσίας στον στρατό, και γέφυρα για την επιστροφή στην πατρίδα. Στην πραγματικότητα ο θάνατος δεν υπάρχει καθαυτός για εκείνους οι οποίοι πιστεύουν στον Χριστό. Αυτός είπε στη Μάρθα -και τούτο το λέει και σε μας σήμερα- «εγώ είμι η ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται- και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα» (Ιωάν. 11,25-26), Σε ποιον θα πιστεύουμε, εάν όχι στον Χριστό, αδελφέ Σταύρο; Στους ανθρώπους δεν μπορείς να πιστεύεις ούτε όταν λένε το όνομά τους, ακόμα λιγότερο όταν λένε: «Θα σε πληρώσω αύριο», και ελάχιστα όταν μιλούν για βαθιά και υψηλά πράγματα. Εκτός του Υιού του Θεού κανείς δεν ξέρει τίποτα ούτε περί του θανάτου ούτε περί εκείνου που μας περιμένει μετά τον θάνατο. Αλλά Αυτός ήξερε και φανερώθηκε και έδειξε. «Κατεπόθη ο θάνατος εις νίκος» (Α΄Κορ. 15,54), κατά τα λόγια του αποστόλου. Τότε τι έχουμε να φοβόμαστε απ΄ εκείνο που κατεπόθη με την ανάσταση του Χριστού; Δεν συμβαδίζει ο φόβος του θανάτου για τους προσκολλημένους στον Χριστό, τον νικητή του θανάτου και Ζωοδόχο.

Όμως, ένας φόβος παραμένει, εντελώς αμετακίνητος και δικαιολογημένος. Είναι εκείνος ο φόβος, που τον αισθάνονταν και οι άγιες ψυχές στην όψη του θανάτου. Τούτος είναι φόβος όχι από τον θάνατο αλλά από την ανετοιμότητα για εκείνη την αθάνατη ζωή. Ο φόβος από την ακαθαρσία της ψυχής μας. Αφού οι ακάθαρτοι δεν θα δουν τον Θεό, ούτε την πραγματική ζωή στους άγιους ουρανούς.
Ο Κύριος να είναι το θάρρος και η παρηγοριά σου.

Πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, “Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται”, Εκδ. “Εν πλω”, σ. 269- 272, Η άλλη όψη

Αναδημοσίευση από: Πενταπόσταγμα

Ευχαριστίες στην Ιωάννα Ι.

Πῶς ἀν­τι­δροῦ­με ὅ­ταν μᾶς ἐ­πι­σκέ­πτον­ται οἱ δο­κι­μα­σί­ες; Ιανουάριος 9, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

 Ἡ ἀληθινὴ εὐσέβεια: Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΙΩΒ

problhma

π. Δημητρίου Μπόκου

Ὁ Ἰ­ὼβ (6 Μα­ΐ­ου) ἦ­ταν ἄν­θρω­πος ἄ­μεμ­πτος ἀ­πέ­ναν­τι στὸν Θε­ὸ καὶ στοὺς ἀν­θρώ­πους. Ὁ ἴ­διος ὁ Θε­ὸς ἀ­πο­φάν­θη­κε ὅ­τι δὲν ὑ­πῆρ­χε πά­νω στὴ γῆ πιὸ ἐ­νά­ρε­τος καὶ θε­ο­σε­βὴς ἄν­θρω­πος ἀ­πὸ αὐ­τόν. Ὁ Σα­τα­νᾶς ὅ­μως ἀν­τέ­τα­ξε ὅ­τι ἡ ἀ­ρε­τὴ τοῦ Ἰ­ὼβ δὲν εἶ­ναι γνή­σια. Κα­τὰ τὴ γνώ­μη του, ὁ Ἰ­ὼβ σε­βό­ταν τὸν Θε­ό, ἐ­πει­δὴ ἔ­λα­βε ἀ­πὸ αὐ­τὸν πολ­λὰ ἀ­γα­θά. Ὁ Ἰ­ὼβ εἶ­χε ἑ­πτὰ χι­λιά­δες πρό­βα­τα, τρεῖς χι­λιά­δες κα­μῆ­λες, χί­λια βό­δια καὶ πεν­τα­κό­σια γα­ϊ­δού­ρια. Γιὰ τὴ φύ­λα­ξή τους εἶ­χε τε­ρά­στιο ἀ­ριθ­μὸ ὑ­πη­ρε­τῶν. Εἶ­χε ἐ­πί­σης ἀ­πο­κτή­σει καὶ δέ­κα παι­διά, ἑ­πτὰ γιοὺς καὶ τρεῖς θυ­γα­τέ­ρες.

Γιὰ νὰ φα­νεῖ ὅ­τι ἡ ἀ­ρε­τὴ τοῦ Ἰ­ὼβ εἶ­ναι ἀ­λη­θι­νὴ καὶ δὲν ἐ­ξαρ­τᾶ­ται ἀ­πὸ τὰ ἀ­γα­θά του, ὁ Θε­ὸς ἔ­δω­σε τὴν ἄ­δεια στὸν Σα­τα­νᾶ νὰ τὸν δο­κι­μά­σει. Ἔ­τσι λοι­πὸν σὲ μί­α καὶ μό­νο μέ­ρα ὁ δί­και­ος Ἰ­ὼβ ἔ­λα­βε ἀ­πα­νω­τά, τὴ μί­α πά­νω στὴν ἄλ­λη, τὶς χει­ρό­τε­ρες εἰ­δή­σεις. Οἱ λη­στὲς ἅρ­πα­ξαν τὰ βό­δια καὶ τὰ γα­ϊ­δού­ρια του, σκο­τώ­νον­τας τοὺς ὑ­πη­ρέ­τες. Φω­τιὰ ποὺ ἔ­πε­σε ἀ­πὸ τὸν οὐ­ρα­νὸ κα­τέ­κα­ψε τὰ πρό­βα­τα, τὶς κα­μῆ­λες καὶ τοὺς βο­σκούς. Σφο­δρὸς ἄ­νε­μος ἀ­πὸ τὴν ἔ­ρη­μο γκρέ­μι­σε τὸ σπί­τι τοῦ με­γά­λου του γιοῦ. Ὅ­λα τὰ παι­διὰ τοῦ Ἰ­ώβ, ποὺ ἔ­τρω­γαν καὶ ἔ­πι­ναν μέ­σα, σκο­τώ­θη­καν.

Ὅ­ταν ὁ Ἰ­ὼβ ἄ­κου­σε καὶ τὸ τε­λευ­ταῖ­ο νέ­ο, ση­κώ­θη­κε, ἔ­σχι­σε τὰ ροῦ­χα του καὶ ἔ­κο­ψε τὰ μαλ­λιά του, γιὰ νὰ δεί­ξει, κα­τὰ τὸ ἔ­θι­μο τῆς ἐ­πο­χῆς, τὸ με­γά­λο του πέν­θος. Στὴ συ­νέ­χεια ὅ­μως ἔ­πε­σε στὸ ἔ­δα­φος, προ­σκύ­νη­σε τὸν Κύ­ριο καὶ εἶ­πε:  «Ἐ­γὼ γυ­μνὸς βγῆ­κα ἀ­πὸ τὴν κοι­λιὰ τῆς μη­τέ­ρας μου, γυ­μνὸς καὶ θὰ ἀ­πέλ­θω ἀ­πὸ τὸν κό­σμο αὐ­τὸν στὸν τά­φο. Ὁ Κύ­ριος ἔ­δω­κε τὰ δῶ­ρα του, ὁ Κύ­ριος τὰ ἀ­φαί­ρε­σε. Ὅ­πως φά­νη­κε ἀ­ρε­στὸ στὸν Κύ­ριο, ἔ­τσι καὶ ἔ­γι­νε. Ἂς εἶ­ναι δο­ξα­σμέ­νο τὸ ὄ­νο­μα τοῦ Κυ­ρί­ου στοὺς αἰ­ῶ­νες». Ἔ­τσι σὲ ὅ­λες αὐ­τὲς τὶς συμ­φο­ρὲς ποὺ τὸν βρῆκαν, ὁ Ἰ­ὼβ δὲν ἁ­μάρ­τη­σε κα­θό­λου ἐ­νώ­πιον τοῦ Κυ­ρί­ου. Δὲν ἔ­κα­με καμ­μιὰ ἀ­νό­η­τη ἐ­νέρ­γεια ἀ­πέ­ναν­τί του. «Οὐκ ἔ­δω­κεν ἀ­φρο­σύ­νην τῷ Θεῷ».

Στὴ συ­νέ­χεια τῆς δο­κι­μα­σί­ας του φά­νη­κε ἀ­κό­μα κα­θα­ρώ­τε­ρα ἡ γνη­σι­ό­τη­τα τῆς εὐ­σέ­βειάς του. Δι­ό­τι ὁ δι­ά­βο­λος ζή­τη­σε τὴν ἄ­δεια νὰ τοῦ ἀ­φαι­ρέ­σει καὶ τὴν ὑ­γεί­α του καί, ἀ­φοῦ ὁ Θε­ὸς τὸ ἐ­πέ­τρε­ψε, χτύ­πη­σε τὸν Ἰ­ὼβ μὲ τὸ χει­ρό­τε­ρο ἕλ­κος, πι­θα­νὸν μὲ λέ­πρα. Ἀ­πο­τέ­λε­σμα: Ὁ Ἰ­ὼβ ἐ­ξο­ρί­σθη­κε καὶ ἀ­πὸ τὴν ἀν­θρώ­πι­νη κοι­νω­νί­α. Ἔ­μει­νε μό­νος καὶ ἔ­ρη­μος νὰ ξύ­νει τὶς πλη­γές του μὲ ἕ­να ὄ­στρα­κο πά­νω σὲ ἕ­να σω­ρὸ κο­πριᾶς. Ἡ δο­κι­μα­σί­α του μά­λι­στα ἐν­τά­θη­κε ἀ­πὸ τὴν ἴ­δια τὴ γυ­ναί­κα του, ποὺ ἀν­τὶ νὰ τὸν στη­ρίζει ψυ­χο­λο­γι­κά, τὸν πα­ρό­τρυ­νε νὰ βλα­σφη­μή­σει τὸν Θε­ὸ καὶ ἂς πέ­θαι­νε κα­τό­πιν.

Τό­τε ὁ Ἰ­ὼβ δι­όρ­θω­σε τὸν λαν­θα­σμέ­νο της λο­γι­σμό μὲ τὰ θαυμάσια λό­για του: «Για­τί μί­λη­σες σὰν μιὰ ἀ­π’ τὶς ἀ­νό­η­τες γυ­ναῖ­κες; Ἂν δε­χθή­κα­με εὐ­χα­ρί­στως τὰ κα­λὰ ἀ­πὸ τὸν Κύ­ριο, δὲν θὰ ὑ­πο­μεί­νου­με καὶ τὰ κα­κά;» Καὶ ἔ­τσι, πα­ρὰ τὶς τό­σες συμ­φο­ρὲς ποὺ τοῦ συ­νέ­βη­σαν, κα­νέ­να πα­ρά­πο­νο δὲν βγῆ­κε ἀ­πὸ τὰ χεί­λη τοῦ Ἰ­ὼβ ἐ­ναν­τί­ον τοῦ Θε­οῦ. Δὲν ἁ­μάρ­τη­σε κα­θό­λου ἀ­πέ­ναν­τί Του. Τελικὰ ὁ Θεὸς τὸν ἀποκατέστησε πλήρως, χαρίζοντάς του τὴν ὑγεία καὶ διπλάσια ἀγαθὰ ἀπὸ ὅ,τι εἶχε πρῶτα. «Ὁ Κύριος εὐλόγησε τὰ ἔσχατα Ἰὼβ ἢ τὰ ἔμπροσθεν». Μετὰ τὴ δοκιμασία του τὸν εὐλόγησε περισσσότερο. Τὰ κοπάδια του πλήθυναν. Εἶχε τώρα δεκατέσσερες χιλιάδες πρόβατα, ἕξι χιλιάδες καμῆλες, δυὸ χιλιάδες βόδια καὶ χίλια γαϊδούρια. Καὶ τὸ σπουδαιότερο, ἀπέκτησε ἑπτὰ νέους γιοὺς καὶ τρεῖς θυγατέρες. Καὶ δὲν βρέθηκαν στὴ γῆ, κάτω ἀπ’ τὸν οὐρανό, ὡραιότερες γυναῖκες ἀπὸ τὶς θυγατέρες τοῦ Ἰώβ. Μὰ ὁ Θεὸς τοῦ ἔδωσε καὶ χρόνια ζωῆς, γιὰ νὰ χαρεῖ τὰ καλὰ ὅλα ποὺ τοῦ χάρισε. «Ἔζησε δὲ Ἰὼβ μετὰ τὴν πληγὴν ἔτη ἑκατὸν ἑβδομήκοντα, τὰ δὲ πάντα ἔτη ἔζησε διακόσια τεσσαράκοντα· καὶ εἶδεν Ἰὼβ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ καὶ τοὺς υἱοὺς τῶν υἱῶν αὐτοῦ, τετάρτην γενεὰν» (Ἰώβ, κεφ. 1, 2 καὶ 42).

sygxroni-thlipsi

Ὅμως ἐ­μεῖς; Πῶς ἀν­τι­δροῦ­με, ὅ­ταν οἱ δο­κι­μα­σί­ες μᾶς ἐ­πι­σκέ­πτον­ται; Δο­ξά­ζου­με τό­τε τὸν Θε­ό, ἢ ἀ­μέ­σως στρε­φό­μα­στε ἐ­ναν­τί­ον του μὲ «δι­και­ο­λο­γη­μέ­νη» ἀ­γα­νά­κτη­ση; Ἐ­γεί­ρου­με τὸ τό­σο «δί­και­ο» κα­τὰ τὴ γνώ­μη μας «για­τί», ἢ τὸν εὐ­χα­ρι­στοῦ­με «ἐν παν­τὶ» (Α΄ Θεσ. 5, 18), σὲ κά­θε πε­ρί­στα­ση, εἴ­τε εὐ­χά­ρι­στη εἴ­τε δυ­σά­ρε­στη; Πα­ρα­δί­δουμε μὲ ἀπόλυτη ἐμ­πι­στο­σύ­νη τὸν ἑ­αυ­τό μας στὰ χέ­ρια του; Γιὰ νὰ μᾶς κα­θο­δη­γεῖ Ἐ­κεῖ­νος πρὸς τὸ ἀ­λη­θι­νό μας συμ­φέ­ρον μὲ τὴ βα­θειά του σο­φί­α καὶ τὴν ἀ­πέ­ραν­τη ἀ­γά­πη του γιὰ μᾶς;

Και­ρὸς νὰ ἐ­στερ­νι­σθοῦ­με τὴν κρυ­στάλ­λι­νη σκέ­ψη τοῦ Ἰ­ώβ, ποὺ ἂν καὶ ἔ­ζη­σε στὴν πο­λὺ μα­κρι­νὴ «πρὸ τῆς χά­ρι­τος» ἐ­πο­χή, διέ­βλε­πε τὸ θέ­λη­μα τοῦ Κυ­ρί­ου πο­λὺ πιὸ φω­τει­νὰ ἀ­πὸ ἐ­μᾶς.

Πηγή: ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, ἀρ. φ. 382, Μάιος 2015, ἐπηυξημένο

Εικόνες: Γεώργιος Κόρδης

Ἐπιστολή πρός τούς ἀσθενεῖς Ιούλιος 10, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία , 2Σχόλια
Ἀσθενεῖς μου, συμπαθεστάτη ὁμάδα τῶν ἀνθρώπων,
xeria-470
        Ἀπευθύνομαι σέ σᾶς. Σᾶς καταλαβαίνω ἀπόλυτα ὅσο κανείς ἄλλος, γιατί εἶμαι καί ἐγώ ἀσθενής. Νομίζω πάντα ὅτι ὁ φτωχός καταλαβαίνει τόν φτωχό, ὁ πονεμένος τόν πονεμένο, ὁ δυστυχής τόν δυστυχή καί ὁ ἄρρωστος τόν ἄρρωστο.
        Σκέφθηκα λοιπόν νά σᾶς ἀπευθύνω τήν παροῦσα ἐπιστολή μήπως μπορέσω νά ἀνακουφίσω λίγο τόν πόνο καί τήν μοναξιά σας.
        Σᾶς φωνάζω, λοιπόν, δυνατά μέ ὅλη τή δύνμαη τῆς φωῆς καί τῆς ψυχῆς μου: «Μήν ἀπελπίζεσθε. Πίσω ἀπό τήν φουρτούνα δέν εἶναι ἡ γαλήνη; Πίσω ἀπό τήν καταιγίδα δέν εἶναι ἡ λιακάδα; Μετά τήν βαρχειμωνιά δέν ἔρχεται πάντοτε ἡ ἄνοιξη; Μετά τήν δύση δέν εἶναι ἡ ἀνατολή; Δόξα Σοι Κύριε!».

        Ὁ Ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ βεβαιώνει:
«Ὅποιος ὑποφέρει τήν ἀσθένειά του μέ ὐπομονή καί εὐγνωμοσύνη στόν Θεό, στεφανώνεται σάν μάρτυρας».
Ἀγαπητοί μου ἀσθενεῖς!
        Ὑποφέρετε, ὑποφέρω· πονᾶτε πονῶ· νοιώθετε μοναξιά· τήν νοιώθω καί ἐγώ. Ὅλα ὅμως πρέπει νά τά ἀντιμετωπίζουμε μέ ὑπομονή, μέ πίστη, ἐλπίδα καί αἰσιοδοξία.
        Σ’ αὐτό θά μᾶς βοηθήσει ἡ πίστη στόν Θεό.
        Σ’ αὐτό θά μᾶς θεραπεύσουν τά φάρμακα τῆς Ἐκκλησίας πού δέν τά βρίσκουμε στά Φαρμακεῖα.
        Μή ξεχνᾶτε ὅτι δέν εἴμαστε ἄρρωστοι μόνο στό σῶμα. Αὐτό εἶναι μεγάλο λάθος, καί ἡ ψυχή μας εἶναι ἄρρωστη, ἴσως περισσότερο. Ἐδῶ κάνει μία φοβερή διαπίστωση ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος:
        «Ἡ πολυχρόνια ὑπομονή ὁδηγεῖ στήν ταπείνωση. Ἡ ταπείνωση ὁδηγεῖ στήν ὑγεία τῆς ψυχῆς. Ἡ ὑγεία τῆς ψυχῆς στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Καί τέλος ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ στή χαρά τοῦ Θεοῦ, τή γλυκότερη ὅλων».

(περισσότερα…)

Το Ιερό Ραβασάκι Μάρτιος 27, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία , 3Σχόλια

iero-ravasaki

Κάθε Δευτέρα μετά την συνάντηση στο πνευματικό κέντρο της ενορίας μας, μία κοπέλα που εργάζεται ως νοσηλεύτρια στο νοσοκομείο της Νάουσας μου δίνει ένα χαρτάκι.
Με πλησιάζει, μου φιλά το χέρι και συγχρόνως το μικρό χαρτάκι περνά στην παλάμη μου. Δύο τρία ονόματα τις περισσότερες φορές. Χθες ήταν εφτά. Ονόματα ανθρώπων που κοιμήθηκαν. Κάθε εβδομάδα άλλα ονόματα. Κάθε εβδομάδα. Χωρίς σταματημό. Μου δίνει το χαρτάκι ώστε να τους μνημονεύω. Τόσα ονόματα. Τόσες ψυχές. Νέοι, ηλικιωμένοι, γυναίκες, άνδρες. Φεύγουν απότομα, κάποιοι άλλοι φεύγουν αργά αργά, μαρτυρικά. Κάποιοι προλαβαίνουν να δούνε την αλήθεια της ζωής και του θανάτου, να κοινωνήσουνε από του παπά το χέρι την αιωνιότητα, να δακρύσουν για την ζωή που δεν έζησαν, για την ζωή που έζησαν…
Όλοι άνθρωποι που πόνεσαν, που χάρηκαν, που πέρασαν από την γειτονιά μας, που αγνάντεψαν τον ίδιο ουρανό με μας κι ας μην τους γνωρίσαμε ποτέ.
Κάθε φορά που με πλησιάζει αυτή η κοπέλα μία χαρμολύπη γεμίζει η ύπαρξή μου. Ευγνωμονώ το Θεό που υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξεχνούν όσους φεύγουν.
Τί διακόνημα κι αυτό; Να συμπληρώνει κάθε εβδομάδα το ιερό ραβασάκι. Να γράφει εκεί μερικά ονόματα που περικλείουν ολόκληρες ζωές, πτώσεις και αναστάσεις, πάθη και αρετές, αμαρτία και μετάνοια, φίλους και εχθρούς, ευτυχία και δυστυχία, έρωτες και αγάπες, εμπάθειες και μίση, τραγούδια και μοιρολόγια.
Αυτό το χαρτάκι. Άλλη μία υπενθύμιση της προσκαιρότητάς μας.
Πόσο εύθραυστοι είμαστε…
Άραγε θα θυμάται κανείς το όνομά μας; σκέφτομαι· όχι για τίποτα άλλο, παρά μόνο να λένε και για μας ένα «Κύριε, ελέησε τον δούλο σου…».

π. Παύλος Παπαδόπουλος (FB)

Πῶς ἔρχεται τό Ἀντίο Ιανουάριος 29, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Λογοτεχνία - Ποίηση, Σχέσεις , add a comment
ν θές ν΄ἀκούσεις
πῶς ἔρχεται τό Ἀντίο,
κάνε σιωπή.Θά ἔλθει μετά τήν χαλασιά,
τούς κεραυνούς,
τό βουητό τῶν κυμάτων.Θά ‘ναι χάδι νυχτερινό
στόν γυμνό σου ὥμο,
φύσημα ἀέρα ἀπαλό.

σα, πού θά κουνήσει τήν κουρτίνα,
τόσο, πού δέν θά σβήσει τό κερί.

Σςςς…ἔρχεται.

Πηγή: cummulus στόν οὐρανό τῆς Μακεδονίας μέσω Σαλογραίας

Ἡ Ζωή εἶναι Μικρή, ἡ Στιγμή Τεράστια (συγκλονιστικό βίντεο) Δεκέμβριος 4, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Οικογένεια / Παιδί, Σχέσεις , add a comment YouTube Preview Image

Θυμήσου τούς ἀνθρώπους που ἀγαπᾶς, μήν ἀναβάλλεις τήν χαρά, ζῆσε τή ζωή στό βάθος, γιατί ἡ ζωή εἶναι μικρή, ἐνώ ἡ στιγμή τεράστια

Μιά διαφήμιση γιά τά Χριστούγεννα που θά χαραχθεί στή μνήμη σας…

Το Φόρεμα της Μάνας Δεκέμβριος 1, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Οικογένεια / Παιδί , 1 comment so far

koritis-forema-dromos

Ένα κορίτσι τη ρώτησε αν της αρέσει το φόρεμα που φοράει.

«Είναι πολύ όμορφο!» του απάντησε εκείνη.

«Η μαμά μου, μου το έφτιαξε», είπε το κoριτσάκι με μάτια γεμάτα δάκρυα.

«Μπράβο! Είναι όντως πολύ όμορφο. Αλλά θα μου πεις γιατί κλαις;» είπε η γυναίκα.

Με σιγανή φωνή το κoριτσάκι της απάντησε, «Μόλις το έφτιαξε η μαμά μου, έφυγε. Πήγε πολύ μακριά».

«Καλά τώρα, μη στεναχωριέσαι. Κάνε υπομονή. Είμαι σίγουρη ότι σε λίγες μέρες θα είστε και πάλι μαζί!»

«Όχι, δεν καταλάβατε», είπε το κoριτσάκι. «Ο μπαμπάς μου είπε ότι δεν θα ξανάρθει. Είναι στον ουρανό με τον παππού».

Η γυναίκα κατάλαβε.

Γονάτισε, πήρε απαλά το κoριτσάκι στην αγκαλιά της και μίλησαν για λίγο για τη μαμά που έφυγε για πάντα.

Τότε ξαφνικά το μικρό κoρίτσι έκανε κάτι πολύ περίεργο.

Σταμάτησε ξαφνικά να κλαίει, σηκώθηκε, περπάτησε μερικά βήματα και άρχισε να τραγουδάει. Τραγουδούσε τόσο σιγά, σαν να ψιθύριζε. Ήταν ο πιο γλυκός, ο πιο όμορφος ήχος που είχε ακούσει ποτέ η γυναίκα. Σαν το κελάηδισμα ενός πουλιού!

Όταν σταμάτησε το τραγούδι του, εξήγησε στη γυναίκα:

«Η μαμά μου συνήθιζε να μου το τραγουδάει αυτό το τραγούδι πριν φύγει μακριά. Με έβαλε να της υποσχεθώ να το τραγουδάω και εγώ κάθε φορά που θα μου λείπει και θα κλαίω. Μου είπε ότι όταν το κάνω, θα σταματάω να κλαίω».

Κοίταξε με αυτά τα πελώρια μάτια του τη γυναίκα, χαμογέλασε, σήκωσε τα χέρια της ψηλά και της είπε:

«Είδατε; Το τραγούδησα και τώρα τα μάτια μου είναι στεγνά. Δεν έχουν δάκρυα».

Καθώς η γυναίκα σηκώθηκε για να φύγει, το μικρό κoρίτσι της άρπαξε το μανίκι.

«Κυρία, μπορείτε να μείνετε μόνο για ένα λεπτό; Θέλω να σας δείξω κάτι».

«Φυσικά», απάντησε. «τι θέλεις να μου δείξεις;»

Το κoριτσάκι έσκυψε και της έδειξε ένα σημείο στο φόρεμα της.

«Εδώ ακριβώς φίλησε η μαμά το φόρεμά μου. Και εδώ, και εδώ..», και συνέχισε να της δείχνει σημεία στο φόρεμα του.

«Η μαμά είπε ότι έβαλε όλα αυτά τα φιλιά στο φόρεμά μου, ώστε να μπορώ να τα έχω κάθε φορά που θα μου λείπει και θα κλαίω».

Η περαστική γυναίκα τότε συνειδητοποίησε ότι δεν κοίταζε απλά ένα φόρεμα. Κοίταζε μια μητέρα… Μια μητέρα που γνώριζε ότι θα φύγει από τη ζωή και ότι δεν θα μπορεί πια να αγκαλιάζει και να φιλάει την κορούλα της. Έτσι, πήρε όλη την αγάπη που είχε για το όμορφο κoριτσάκι της και την χώρεσε σε ένα φόρεμα.

Συνειδητοποίησε ότι δεν έβλεπε πια ένα παιδί που ένιωθε υπερηφάνεια για το φόρεμα που του εφτιαξε η μαμά του. Είχε μπροστά της ένα παιδί τυλιγμένο με την αγάπη της μητέρας του.

Η αγάπη της μάνας είναι όμορφη.

Ευχαριστίες στην Ιωάννα Ι.

Ζῆσε προτοῦ πεθάνεις: μήν ἀναβάλλεις τήν χαρά Νοέμβριος 29, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 1 comment so far

vegetable-face

Μην αναβάλουμε την χαρά, το χαμόγελο για το μετά, δεν θα υπάρξουν καλύτερες συνθήκες όσο παραμονεύει ο θάνατος. Λέμε «να ζεις τέλεια κι ας μην όλα τέλεια». Και σου λένε, δύσκολο, δεν γίνεται, οι καταστάσεις, οι συνθήκες, κ.α. Μα ναι, δεν αντιλέγει κανείς σε αυτό. Έτσι είναι η ζωή. Έχει πόνο, οδύνη, δυσκολίες. Έτσι είναι ο ψυχισμός μας, πληγές, τραύματα, φόβοι και ανασφάλειες. Όμως δεν πρόκειται να αλλάξει ο καμβάς. Εσύ κρατάς τα πινέλα. Ρίξε χρώμα όχι να φύγει αλλά να σπάσει το μαύρο. Μην περιμένεις να υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες για να γελάσεις και χαρείς. Όχι δεν θα γίνει ποτέ αυτό. Ο θάνατος είναι εκεί, πιστός στο τρομακτικό του ραντεβού. Το ερώτημα δεν είναι εάν ο θάνατος είναι εκεί αλλά εάν εσύ είσαι εδώ, στην ζωή; Εάν εσύ θέλεις, να ζήσεις προτού πεθάνεις………

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (FB)

Τό Μυστήριο τῆς Ποιητικῆς Δημιουργίας Νοέμβριος 9, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Λογοτεχνία - Ποίηση , add a comment

Συνέντευξη τῆς ποιήτριας Κικῆς Δημουλά στήν ἐκπομπή Ή ζωή εἶναι ἀλλοῦ τῆς ἘΤ1 (video) γιά τήν ποιητική δημιουργία καί τά μεγάλα θέματα τῆς ζωῆς, ὅπως ὁ θάνατος, ὁ ἔρωτας, ἡ ἀγάπη, ἡ προδοσία.

«Ἡ ἀγάπη εἶναι ἓνα θύμα τοῦ σωματέμπορα ἐγωισμοῦ»

Εὐχαριστίες στήν Ἰωάννα Ι.

 

Εἶσαι Ζωντανός ἤ μήπως Ἀργοπεθαίνεις; Οκτώβριος 30, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

dance-alogakia-panagias

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,

όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,

όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,

όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος,

όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο » ι » αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,

όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,

όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο,

όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του. Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,

όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,

όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,

όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

Pablo Neruda ( Μετάφραση από Ιταλική δημοσίευση : Βασίλη Χατζηγιάννη )

Προέλευση: Σχόλιο (8/2/2010, 1:17) στό ιστολόγιο τῆς Σαλογραίας