jump to navigation

Η Κατάθλιψη μας είναι η Αξόδευτη Αγάπη μας Απρίλιος 11, 2017

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Σχέσεις , 1 comment so far

Είναι κάτι καρδιές που έχουνε τόση αξόδευτη αγάπη και δεν ξέρουνε πώς να την ξοδέψουν και γι’αυτό βασανίζονται. Βασανίζονται όχι γιατί αγαπούν, αλλά γιατί αγαπούν πολύ κι όμως φοβούνται να το εκφράσουν, να το δείξουν.

Μην φοβάσαι μη παρεξηγηθείς, μην φοβάσαι εάν φέρεις τους άλλους σε «δύσκολη θέση». Συνήθως η αγάπη κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν άβολα, γιατί μάθανε να μένουνε στους τύπους και στον καθωσπρεπισμό· μια γνήσια αγκαλιά και ένα φιλί συνήθως ξαφνιάζει τους ανθρώπους που συνθηκολόγησαν με τις τυπικές χειραψίες και τα αδιάφορα νεύματα «ενδιαφέροντος».

Ξόδεψε λοιπόν την αγάπη σου δείχνοντάς την. Ξόδεξέ την γιατί αλλιώς μπορεί να γίνει ιδιοτροπία, απομόνωση, σκληρότητα ακόμα και κατάθλιψη.

Όπως πολύ σωστά είπε ένας πάτερ: «Η κατάθλιψη μας είναι η αξόδευτη αγάπη μας»

π. Παύλος Παπαδόπουλος (FB)

Το Μυστικό της Χαράς των Χριστουγέννων Δεκέμβριος 29, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , add a comment

π.  Δημητρίου  Μπόκου

Προ­τοῦ ξη­με­ρώ­σει, νύ­χτα ἀ­κό­μη, ξύ­πνη­σε, κα­θὼς τὸ συ­νή­θι­ζε, ὁ γέ­ρο-Φι­λά­γριος. Ἄλ­λα­ξε φυ­τί­λι στὸ καν­τή­λι ποὺ τρε­μό­σβη­νε κι ἀ­νά­βον­τας δυὸ κε­ριὰ μπρὸς στὶς εἰ­κό­νες, δι­ά­βα­σε τὶς ἑ­ω­θι­νές του προ­σευ­χές, τὸ Με­σο­νυ­κτι­κὸ καὶ τὸν Ὄρ­θρο.

Ἔ­φεγ­γε γιὰ τὰ κα­λὰ ὅ­ταν τε­λεί­ω­σε. Τρά­βη­ξε τὸ ξύ­λι­νο πορ­τό­φυλ­λο ποὺ ἔ­κλει­νε τὸ ἄ­νοιγ­μα τῆς σπη­λιᾶς καὶ βγῆ­κε στὸν ἐ­ξώ­στη, ἕ­να φυ­σι­κὸ πλά­τω­μα τοῦ βρά­χου πά­νω ἀ­π’ τὸν γκρε­μό. Ἀ­πὸ χα­μη­λὰ ἀ­νέ­βαι­νε, μό­νι­μο τρα­γού­δι στ’ αὐ­τιά του, τὸ βου­η­τὸ τοῦ νε­ροῦ, κα­θὼς κυ­λοῦ­σε ὁρ­μη­τι­κὰ στὸ φα­ράγ­γι. Τὸ κα­λο­καί­ρι μό­νο ἡ­σύ­χα­ζε, γι­νό­ταν φλύ­α­ρο μουρ­μου­ρη­τό, μη­τρι­κὸ να­νού­ρι­σμα στὸν ὕ­πνο του.

Ἡ ἀ­να­το­λὴ ρό­δι­ζε στὸ βά­θος κι ἕ­να ὑ­πέ­ρο­χο σύ­νο­λο ἁ­πα­λῶν χρω­μα­τι­σμῶν ξε­χυ­νό­ταν τριγύ­ρω. Τὰ μά­τια του μα­γεύ­τη­καν στὴ θέ­α τῆς αὐ­γῆς. Φω­νὲς που­λι­ῶν, θρο­ΐ­σμα­τα φύλ­λων, γρυ­λί­σμα­τα ἀ­γρι­μι­ῶν, γέ­μι­ζαν ὀ­μορ­φιὰ τὴν ἄ­γρια φύ­ση. Πῶς τ’ ἀ­γα­ποῦ­σε ὅ­λα αὐ­τά! Φι­λά­γριος, βλέ­πεις!

Ἀ­νά­πνευ­σε τὸν πρω­ι­νὸ ἀ­έ­ρα κι ἕ­να κύ­μα εὐ­φο­ρί­ας φού­σκω­σε τὴν καρ­διά του.

«Ὡς ἐ­με­γα­λύν­θη τὰ ἔρ­γα Σου, Κύ­ρι­ε…»

«Αἰνεῖτε τὸν Κύριον ἐκ τῆς γῆς… τὰ ὄρη καὶ πάντες οἱ βουνοί, …τὰ θηρία καὶ πάντα τὰ κτήνη, ἑρπετὰ καὶ πετεινὰ πτερωτά…»

Δὲν ἦ­ταν μό­νο μιὰ ὄ­μορ­φη φθι­νο­πω­ρι­ά­τι­κη μέ­ρα ἡ ση­με­ρι­νή. Εἶ­χε κά­τι ξε­χω­ρι­στὸ καὶ γι’ αὐ­τόν.

Ξα­να­γύ­ρι­σε στὸ βά­θος τῆς σπη­λιᾶς, πῆ­ρε στὰ χέ­ρια του ἕ­να μα­κρὺ ξε­φλου­δι­σμέ­νο ξύ­λο καὶ τό ’­φε­ρε ἔ­ξω. Τὸ σή­κω­σε ψη­λὰ καὶ τὸ κοί­τα­ξε στὸ φῶς. Ἦ­ταν γε­μά­το χα­ρα­κι­ές. Κά­θε χα­ρα­κιὰ κι ἕ­νας χρό­νος. Πολ­λὲς χα­ρα­κι­ές, πολ­λὰ χρό­νια!

Χα­μο­γέ­λα­σε. Ἔ­βγα­λε τὸν πα­λιό του σου­γιὰ καὶ τρά­βη­ξε μιὰ χα­ρα­κιὰ ἀ­κό­μα κά­τω ἀ­π’ τὶς ἄλ­λες. Ἑ­κα­τό!

Σή­με­ρα γι­νό­ταν ἑ­κα­τὸ χρο­νῶν! Χα­μο­γέ­λα­σε πά­λι.

–  Ἦρ­θε ὁ και­ρός!… μουρ­μού­ρι­σε.

Ἀ­να­σύ­ρον­τας τὶς βα­ρει­ὲς κουρ­τί­νες τοῦ χρό­νου ἡ μνή­μη του ἔ­τρε­ξε πο­λὺ πί­σω. Τό­τε πού, δε­κά­δες χρό­νια πρίν, ἀ­φή­νον­τας τὸν κό­σμο, ξε­κι­νοῦ­σε τὸ μα­κρὺ τα­ξί­δι γιὰ τὸ ἀ­σκη­τα­ριό του.

–  Θὰ ξα­να­ϊ­δω­θοῦ­με στὰ ἑ­κα­τό μας, ἂν ζοῦ­με, εἶ­πε στὴ δί­δυ­μη μο­να­δι­κὴ ἀ­δελ­φή του, βλέ­πον­τας τὰ δά­κρυ­α στὰ μά­τια της, τά­χα ἀ­στει­ευ­ό­με­νος γιὰ νὰ κρύ­ψει καὶ τὴ δι­κή του συγ­κί­νη­ση. Θὰ γι­ορ­τά­σου­με μα­ζὶ τὰ ἑ­κα­το­στά μας Χρι­στού­γεν­να.

Ἐ­κεί­νη χα­μο­γέ­λα­σε πι­κρὰ μὲ­ς στὰ δά­κρυ­ά της καὶ τὸν φί­λη­σε γιὰ τε­λευ­ταί­α φο­ρά…

–  Ἦρ­θε ὁ και­ρός, Μαρ­γα­ρί­τα! ξα­νά­πε καὶ τὰ μά­τια του βούρ­κω­σαν. Ποι­ὸς θὰ τὸ πί­στευ­ε! Νὰ ζεῖς ἄ­ρα­γε; (περισσότερα…)

Η Ευλογία της Καταστροφής Σεπτέμβριος 7, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 1 comment so far

melagxolia-parathyro

Είναι σκληρό να κοιτάς τον ουρανό, να μιλάς στο Θεό, και να αισθάνεσαι την απόλυτη σιωπή. Να νιώθεις μοναξιά που σκοτεινιάζει κάθε κύτταρο της ύπαρξης σου. Εκείνη την στιγμή δεν μπορείς να κάνεις κάτι. Νιώθεις θλίψη και πλήρη ακινησία. Καμία όρεξη για ζωή. Μα και η πίστη σου χαμένη σε μαύρες σκέψεις και θύελλες λογισμών. Όμως, να θυμάσαι, μετά από λίγο καιρό ίσως και χρόνια, με τα ίδια μάτια, θα κοιτάς τον ουρανό και πάλι, και θα λες στο Θεό: «Σε ευχαριστώ Θεέ μου που δεν με άκουσες τότε και δεν έκανες αυτά που σου ζητούσα. Σε ευχαριστώ όπως λέει και ένας φίλος μου, «που με άφησες να καταστραφώ και βρήκα τον εαυτό μου».

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (FB)

Ο Άγγελος του Χάσματος: Η Απλή Ερώτηση που Απέτρεψε 160 αυτοκτονίες Μάρτιος 16, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Κοινωνία , add a comment
don-ritchi-3

Παρά την μαγευτική φυσική ομορφιά του, το «Χάσμα» στη Νέα Νότια Ουαλία, της Αυστραλίας, είναι δυστυχώς περισσότερο γνωστό, ως το σημείο στο όποιο επιλέγουν αρκετοί απελπισμένοι άνθρωποι να δώσουν τέλος στη ζωή τους.

Ευτυχώς όμως για πέντε δεκαετίες, ακριβώς απέναντι ζούσε ο Ντόν Ρίτσι, ένας άντρας που με την έγκαιρη παρέμβαση του κατόρθωσε να αποτρέψει πάνω από 160 αυτοκτονίες.

Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί τον αποκαλούν «Άγγελο της Αυστραλίας».
Ο Ρίτσι ποτέ δεν εκπαιδεύτηκε για αυτό που έκανε αλλά ούτε και κάλεσε ποτέ τη αστυνομία για να τον βοηθήσει.
Κάθε πρωί στέκονταν με τις ώρες στο μπαλκόνι του και παρατηρούσε τον βράχο.

Μόλις αντιλαμβάνονταν κάποιον που συμπεριφέρονταν «ύποπτα», έβγαινε από το σπίτι του και τον πλησίαζε. Πως έπειθε τους απελπισμένους ανθρώπους να μην αυτοκτονήσουν;
Με μια πολύ απλή ερώτηση: 

(περισσότερα…)

Ἡ Πηγή τῆς Χαρᾶς καί τῆς Στενοχώριας στή Ζωή μας Δεκέμβριος 20, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Ομιλίες / Ηχογραφήσεις, Σχέσεις , add a comment

dance-alogakia-panagias

Ψυχωφέλιμη ὀμιλία τοῦ Ἀρχιμανδρίτη π. Βαρνάβα Γιάγκου γιά τήν πηγή τῆς χαρᾶς καί τῆς στενοχώριας στή ζωή μας.

Πηγή: Ὁμιλίες π. Βαρνάβα (15/11/2015)

Ζῆσε προτοῦ πεθάνεις: μήν ἀναβάλλεις τήν χαρά Νοέμβριος 29, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 1 comment so far

vegetable-face

Μην αναβάλουμε την χαρά, το χαμόγελο για το μετά, δεν θα υπάρξουν καλύτερες συνθήκες όσο παραμονεύει ο θάνατος. Λέμε «να ζεις τέλεια κι ας μην όλα τέλεια». Και σου λένε, δύσκολο, δεν γίνεται, οι καταστάσεις, οι συνθήκες, κ.α. Μα ναι, δεν αντιλέγει κανείς σε αυτό. Έτσι είναι η ζωή. Έχει πόνο, οδύνη, δυσκολίες. Έτσι είναι ο ψυχισμός μας, πληγές, τραύματα, φόβοι και ανασφάλειες. Όμως δεν πρόκειται να αλλάξει ο καμβάς. Εσύ κρατάς τα πινέλα. Ρίξε χρώμα όχι να φύγει αλλά να σπάσει το μαύρο. Μην περιμένεις να υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες για να γελάσεις και χαρείς. Όχι δεν θα γίνει ποτέ αυτό. Ο θάνατος είναι εκεί, πιστός στο τρομακτικό του ραντεβού. Το ερώτημα δεν είναι εάν ο θάνατος είναι εκεί αλλά εάν εσύ είσαι εδώ, στην ζωή; Εάν εσύ θέλεις, να ζήσεις προτού πεθάνεις………

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (FB)

Η Νεομάρτυς μητέρα Μαρία Γκατσίνσκαγια για την κατάθλιψη (και μικρή βιογραφία της) Σεπτέμβριος 27, 2012

Posted by Παναγιώτα in : Κοινωνία, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Προσωπικά / Σκέψεις , 3Σχόλια
http://www.history-gatchina.ru/article/img2/mariagat.jpg
«…Η κατάθλιψη είναι ένας πνευματικός σταυρός, σταλμένος για να να βοηθά τους μετανοούντες, οι οποίοι δεν γνωρίζουν πώς να μετανοήσουν, οι οποίοι μετά την μετάνοιά τους ξαναπέφτουν στα προηγούμενα αμαρτήματά τους…
Kαι έτσι μόνο δύο φάρμακα μπορούν να θεραπεύσουν αυτό το, μερικές φορές πολύ δύσκολο, βάσανο της ψυχής.
Πρέπει ο πιστός είτε να μάθει να μετανοεί και να προσφέρει στον Θεό τους καρπούς της μετανοίας του, είτε να υπομένει τον πνευματικό σταυρό της κατάθλιψής του, με ταπείνωση, πραότητα, υπομονή και μεγάλη ευγνωμοσύνη προς τον Θεό, ενθυμούμενος ότι αυτός ο σταυρός προσμετράται από τον Κύριο ως ο καρπός της μετανοίας του…
Και ύστερα από όλα, τι μεγάλη παρηγοριά είναι να κατανοείς ότι η αποθάρρυνσή σου είναι ο μη αναγνωρισμένος καρπός της μετανοίας, μια ασυνείδητη αυτομαστίγωση για την απουσία των καρπών που ζητά από εμάς ο Θεός…
Από αυτή την σκέψη πρέπει να οδηγηθεί ο πιστός σε βαθιά μεταμέλεια και κατόπιν η κατάθλιψη διαλύεται βαθμιαίως και γεννώνται οι αληθινοί καρποί της μετανοίας…».
http://0xav8q.bay.livefilestore.com/y1pcgpz_0Rz3bqduJYOvhqABwaADYqvvvc3QXeRNLdB-v1iUjnelsAkUPR3Qk_Sp8wxp0FPk3z-DzqMUMadzE7TGH-GmdUJH5Rk/mariya1.jpg
ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ
Η νεομάρτυς μεγαλόσχημη μοναχή Μαρία (1874-1932, κατά κόσμον Λυδία Αλεξάνδροβνα Λελυάνοβα) έζησε στην πόλη της Γκάτσινα, 30 χιλιόμετρα από την Αγία Πετρούπολη, ήταν κόρη πλούσιου εμπόρου της περιοχής. Η ζωή της ήταν μαρτυρική καθώς είχε προσβληθεί από την νεότητα της από εγκεφαλίτιδα και εξ αυτής από Πάρκινσον, με όλες τις συνέπειες αυτής της βαριάς νόσου καταλήγοντας να είναι κατάκοιτη από το 1912.
Μιλούσε με ιδιαίτερη δυσκολία, λόγω της ασθένειας, και ασφαλώς δεν μπορούσε να αυτοεξυπηρετηθεί. Καθώς είχαν προσβληθεί και οι μύες του προσώπου της, αυτό έμοιαζε παντελώς ανέκφραστο όπως φαίνεται και στην παρατιθέμενη φωτογραφία.
Παρόλη την δραματική κατάσταση της υγείας της, δεχόταν εκατοντάδες πιστούς, μεταξύ των οποίων και αρχιερείς, καθώς είχε το ιδαίτερο χάρισμα να παρηγορεί τους θλιμμένους, απογοητευμένους και θρηνούντες.
Εκοιμήθη στις 5 Απριλίου 1932 φυλακισμένη από τις σοβιετικές αρχές για «σύσταση αντιεπαναστατικής ομάδας», αποτελούμενη από την ίδια την κατάκοιτη μοναχή και τον αδελφό της, ο οποίος την φρόντιζε.
Σημειώνουμε ότι αρνήθηκε να δεχτεί την επέμβαση του σοβιετικού καθεστώτος στα εκκλησιαστικά πράγματα και δεν αναγνώρισε τον επιβληθέντα πατριάρχη Σέργιο. Πιθανότατα αυτή ήταν και η αιτία της δίωξης που οδήγησε και στον θάνατο της (τον «σεργιανισμό» καταδίκασε προσφάτως και σύσσωμη η ρωσική εκκλησία).
Ο αδελφός της κρατήθηκε αρχικά για εννέα μήνες και κατόπιν καταδικάστηκε σε πενταετή κάθειρξη σε στρατόπεδο εργασίας στη Σιβηρία.Ο τάφος της στην Αγία Πετρούπολη είναι προσκύνημα που συγκεντρώνει πολλούς πιστούς .
Η αγιοτητα της αναγνωρίστηκε επισήμως από το Πατριαρχείο Μόσχας στις 17 Ιουλίου του 2006 και στις 26 Μαρτίου 2007 έγινε η ανακομιδή των αγίων λειψάνων της, τα οποία βρίσκονται έκτοτε σε λάρνακα στον καθεδρικό της πόλης Γκάτσινα.
http://tzarskiy-khram.narod.ru/mary_G.jpg
Ας έχουμε την αγία ευχούλα της, όσοι θλιβόμενοι ή/και  καταθλιβόμενοι στις συμπληγάδες των βιωτικών περιστάσε
«…Η κατάθλιψη είναι ένας πνευματικός σταυρός, σταλμένος για να να βοηθά τους μετανοούντες, οι οποίοι δεν γνωρίζουν πώς να μετανοήσουν, οι οποίοι μετά την μετάνοιά τους ξαναπέφτουν στα προηγούμενα αμαρτήματά τους…
Kαι έτσι μόνο δύο φάρμακα μπορούν να θεραπεύσουν αυτό το, μερικές φορές πολύ δύσκολο, βάσανο της ψυχής.
Πρέπει ο πιστός είτε να μάθει να μετανοεί και να προσφέρει στον Θεό τους καρπούς της μετανοίας του, είτε να υπομένει τον πνευματικό σταυρό της κατάθλιψής του, με ταπείνωση, πραότητα, υπομονή και μεγάλη ευγνωμοσύνη προς τον Θεό, ενθυμούμενος ότι αυτός ο σταυρός προσμετράται από τον Κύριο ως ο καρπός της μετανοίας του…
Και ύστερα από όλα, τι μεγάλη παρηγοριά είναι να κατανοείς ότι η αποθάρρυνσή σου είναι ο μη αναγνωρισμένος καρπός της μετανοίας, μια ασυνείδητη αυτομαστίγωση για την απουσία των καρπών που ζητά από εμάς ο Θεός…
Από αυτή την σκέψη πρέπει να οδηγηθεί ο πιστός σε βαθιά μεταμέλεια και κατόπιν η κατάθλιψη διαλύεται βαθμιαίως και γεννώνται οι αληθινοί καρποί της μετανοίας…».
ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ
Η νεομάρτυς μεγαλόσχημη μοναχή Μαρία (1874-1932, κατά κόσμον Λυδία Αλεξάνδροβνα Λελυάνοβα) έζησε στην πόλη της Γκάτσινα, 30 χιλιόμετρα από την Αγία Πετρούπολη, ήταν κόρη πλούσιου εμπόρου της περιοχής. Η ζωή της ήταν μαρτυρική καθώς είχε προσβληθεί από την νεότητα της από εγκεφαλίτιδα και εξ αυτής από Πάρκινσον, με όλες τις συνέπειες αυτής της βαριάς νόσου καταλήγοντας να είναι κατάκοιτη από το 1912.
Μιλούσε με ιδιαίτερη δυσκολία, λόγω της ασθένειας, και ασφαλώς δεν μπορούσε να αυτοεξυπηρετηθεί. Καθώς είχαν προσβληθεί και οι μύες του προσώπου της, αυτό έμοιαζε παντελώς ανέκφραστο όπως φαίνεται και στην παρατιθέμενη φωτογραφία.
Παρόλη την δραματική κατάσταση της υγείας της, δεχόταν εκατοντάδες πιστούς, μεταξύ των οποίων και αρχιερείς, καθώς είχε το ιδαίτερο χάρισμα να παρηγορεί τους θλιμμένους, απογοητευμένους και θρηνούντες.
Εκοιμήθη στις 5 Απριλίου 1932 φυλακισμένη από τις σοβιετικές αρχές για «σύσταση αντιεπαναστατικής ομάδας», αποτελούμενη από την ίδια την κατάκοιτη μοναχή και τον αδελφό της, ο οποίος την φρόντιζε.
Σημειώνουμε ότι αρνήθηκε να δεχτεί την επέμβαση του σοβιετικού καθεστώτος στα εκκλησιαστικά πράγματα και δεν αναγνώρισε τον επιβληθέντα πατριάρχη Σέργιο. Πιθανότατα αυτή ήταν και η αιτία της δίωξης που οδήγησε και στον θάνατο της (τον «σεργιανισμό» καταδίκασε προσφάτως και σύσσωμη η ρωσική εκκλησία).
Ο αδελφός της κρατήθηκε αρχικά για εννέα μήνες και κατόπιν καταδικάστηκε σε πενταετή κάθειρξη σε στρατόπεδο εργασίας στη Σιβηρία.Ο τάφος της στην Αγία Πετρούπολη είναι προσκύνημα που συγκεντρώνει πολλούς πιστούς .
Η αγιοτητα της αναγνωρίστηκε επισήμως από το Πατριαρχείο Μόσχας στις 17 Ιουλίου του 2006 και στις 26 Μαρτίου 2007 έγινε η ανακομιδή των αγίων λειψάνων της, τα οποία βρίσκονται έκτοτε σε λάρνακα στον καθεδρικό της πόλης Γκάτσινα.
Ας έχουμε την αγία ευχούλα της, όσοι θλιβόμενοι ή/και  καταθλιβόμενοι στις συμπληγάδες των βιωτικών περιστάσεων
πηγές: http://trelogiannis.blogspot.gr/2012/09/blog-post_4812.html
http://o-nekros.blogspot.gr/2012/09/blog-post_18.html

Να χαίρεσαι, μανούλα μου! Σεπτέμβριος 17, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 2Σχόλια

Turn your Face to the Sun

Έχεις συνεχή θλίψη κι αυτό, παιδί μου, δεν είναι καλό. Πρόσεξέ το. Ο Θεός θέλει να είμαστε γεμάτοι από χαρά, δεν τη θέλει τη θλίψη. Να προσεύχεσαι, όσο μπορείς. Έστω κι αυτό το λίγο, το ακούει ο Θεός. Δεν αξίζει για τίποτα στον κόσμο να θλίβεσαι. Το ξέρεις αυτό; Να χαίρεσαι, μανούλα μου, και να μη στενοχωριέσαι, να μη ζαλίζεσαι για πράγματα που δεν είναι στη δικαιοδοσία σου.

γέρ. Αμβρόσιος Λάζαρης

Πηγή: Αόρατη Γωνιά

Μακάρι να με αδικούσαν όλοι οι άνθρωποι! Απρίλιος 14, 2012

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 10Σχόλια

Στην πνευματική ζωή είναι ανάποδα τα πράγματα. Άμα κρατάς εσύ το άσχημο, τότε νιώθεις όμορφα. Άμα το δίνεις στον άλλον, τότε νιώθεις άσχημα. Όταν δέχεσαι την αδικία και δικαιολογείς τον πλησίον σου, δέχεσαι τον πολυαδικημένο Χριστό στη καρδιά σου. Τότε ο Χριστός μένει με το ενοικιοστάσιο μέσα σου και σε γεμίζει με ειρήνη και αγαλλίαση. Για δοκιμάστε, βρε παιδιά, να ζήσετε αυτήν τη χαρά! Να μάθετε να χαίρεστε με αυτήν την πνευματική χαρά, όχι με την κοσμική. Πάσχα θα έχετε τότε κάθε μέρα.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από τη χαρά που νιώθεις, όταν δέχεσαι την αδικία. Μακάρι να με αδικούσαν όλοι οι άνθρωποι! Ειλικρινά σας λέω, τη γλυκύτερη πνευματική χαρά την ένιωσα μέσα στην αδικία. Ξέρετε πόσο χαίρομαι, όταν κάποιος με πει πλανεμένο; «Δόξα Σοι ο Θεός, λέω, από αυτό έχω μισθό, ενώ, αν με πουν άγιο, χρωστάω». Γλυκύτερο πράγμα από την αδικία δεν υπάρχει!

Ένα πρωί στο Καλύβι χτύπησε κάποιος το σιδεράκι στη πόρτα. Κοίταξα από το παράθυρο να δω ποιός είναι, γιατί δεν ήταν ακόμη η ώρα να ανοίξω. Είδα έναν νέο με φωτεινό πρόσωπο και κατάλαβα ότι είχε βιώματα πνευματικά, αφού τον πρόδιδε η Χάρις του Θεού. Γι’ αυτό, αν και ήμουν απασχολημένος, διέκοψα αυτό που έκανα, άνοιξα τη πόρτα, τον πήρα μέσα, του πρόσφερα ένα νερό και με τρόπο άρχισα να τον ρωτάω για τη ζωή του, γιατί έβλεπα ότι είχε πνευματικό περιεχόμενο. «Τί δουλειά κάνεις, παλληκάρι;», τον ρώτησα. «Τί δουλειά, πάτερ; μου λέει. Εγώ στη φυλακή μεγάλωσα. Τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου εκεί τα πέρασα. Τώρα είμαι είκοσι έξι χρόνων». «Καλά, βρω παλληκάρι, τί έκανες, και σε έκλειναν φυλακή;», τον ρώτησα. Κι εκείνος μου άνοιξε τη καρδιά του: «Από μικρός, μου είπε, πονούσα πολύ, όταν έβλεπα δυστυχισμένους ανθρώπους. Ήξερα όλους τους πονεμένους, όχι μόνον από την ενορία μου, άλλα και από άλλες ενορίες. Επειδή ο παπάς της ενορίας μας με τους επιτρόπους μάζευαν συνέχεια χρήματα και έφτιαχναν κτίρια, αίθουσες κ.λπ. ή έκαναν διάφορους εξωραϊσμούς, είχαν παραμεληθεί τελείως οι φτωχές οικογένειες. Εγώ δεν κρίνω εάν ήταν απαραίτητα αυτά που έφτιαχναν, αλλά έβλεπα να υπάρχουν πολλοί δυστυχισμένοι άνθρωποι. Πήγαινα λοιπόν κρυφά και έκλεβα από τα χρήματα που μάζευαν από τους εράνους. Έπαιρνα αρκετά· δεν τα έπαιρνα όλα. Ύστερα αγόραζα τρόφιμα, διάφορα πράγματα, τα άφηνα κρυφά έξω από τα σπίτια των φτωχών και αμέσως, για να μην πιάσουν άλλον άδικα, πήγαινα στην αστυνομία και έλεγα: «εγώ έκλεψα τα χρήματα από την εκκλησία και τα ξόδεψα», χωρίς να πω τίποτε άλλο. Με άρχιζαν στο ξύλο και στο βρισίδι, «αλήτη, κλέφτη»· εγώ σιωπούσα. Με έκλειναν μετά στη φυλακή. Αυτή η δουλειά γινόταν για χρόνια. Όλη η πόλη όπου έμενα – τριάντα χιλιάδες κάτοικοι – και άλλες πόλεις με είχαν μάθει, και «αλήτη» με ανέβαζαν, «κλέφτη» με κατέβαζαν. Εγώ σιωπούσα και ένιωθα χαρά. Κάποτε μάλιστα με είχαν κλείσει στη φυλακή τρία ολόκληρα χρόνια. Μερικές φορές με έκλειναν άδικα στη φυλακή και, όταν έπιαναν τον ένοχο, με άφηναν. Αν δεν τον έπιαναν, καθόμουν μέσα, όσο έπρεπε να καθίσει εκείνος. Γι’ αυτό σου είπα, πάτερ μου, ότι τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου τα πέρασα στις φυλακές». Αφού τον άκουσα με προσοχή, του είπα: «Βρε παλληκάρι, όσο καλό και αν φαίνεται αυτό, δεν είναι καλό και να μην το ξανακάνεις. Άκου τί θα σου πω. Θα με ακούσεις;». «Θα σε ακούσω, πάτερ», μου λέει. «Να απομακρυνθείς από αυτήν την πόλη, του λέω, να πας σε άγνωστο περιβάλλον, στην τάδε πόλη, και εγώ θα φροντίσω να συνδεθείς με καλούς ανθρώπους. Να εργάζεσαι και να βοηθάς, όσο μπορείς, τους πονεμένους από το υστέρημά σου, επειδή αυτό έχει μεγαλύτερη αξία. Αλλά, και όταν κανείς δεν έχει τίποτε να δώσει σε ένα φτωχό και πονάει η καρδιά του, τότε κάνει ανώτερη ελεημοσύνη, διότι κάνει ελεημοσύνη με το αίμα της καρδιάς του. Γιατί, εάν είχε κάτι και το έδινε, θα αισθανόταν και χαρά, ενώ, όταν δεν έχει να δώσει, αισθάνεται πόνο στη καρδιά». Μου υποσχέθηκε ότι θα ακούσει τη συμβουλή μου και έφυγε χαρούμενος. Έπειτα από επτά μήνες παίρνω ένα γράμμα του από τις φυλακές του Κορυδαλλού, στο οποίο έγραφε τα έξης: «Ασφαλώς, πάτερ μου, θα απορήσεις, που σου γράφω πάλι από τη φυλακή μετά από τόσες συμβουλές που μου έδωσες και μετά τις υποσχέσεις που σου έδωσα. Μάθε ότι αυτή τη φορά υπηρετώ μια φυλάκιση την όποια είχα υπηρετήσει· κάποιο λάθος έγινε. Ευτυχώς που δεν υπάρχει ανθρώπινη δικαιοσύνη, γιατί θα αδικούνταν οι πνευματικοί άνθρωποι, επειδή θα έχαναν τον ουράνιο μισθό». Όταν διάβασα αυτά τα τελευταία λόγια, θαύμασα αυτόν τον νέο, που είχε πάρει τόσο ζεστά τη πνευματική ζωή και είχε συλλάβει τόσο βαθιά το βαθύτερο νόημα της ζωής! Διά Χριστόν κλέφτης! Μέσα του είχε Χριστό. Δεν μπορούσε να φρενάρει τον εαυτό του από τη χαρά που ένιωθε. Θεία παλαβομάρα, πανηγύρι είχε!

–     Γέροντα, από το ρεζίλι ερχόταν η χαρά;

Από την αδικία ερχόταν η χαρά. Κοσμικός άνθρωπος ήταν, ούτε Συναξάρια ούτε Πατερικά είχε διαβάσει και, ενώ έτρωγε άδικα ξύλο, τον έκλειναν στη φυλακή, τον είχαν μέσα στη πόλη για αλήτη, για παλιόπαιδο, για κλέφτη, γινόταν ρεζίλι, αυτός δεν μιλούσε και τα αντιμετώπιζε όλα τόσο πνευματικά! Νέος άνθρωπος, και δεν φρόντιζε να αποκατασταθεί, άλλα πώς να βοηθήσει τους άλλους! Τους μεγάλους κλέφτες πολλές φορές δεν τους κλείνουν ούτε μια φορά στη φυλακή, ενώ αυτόν τον δόλιο τον φυλάκισαν για την ίδια κλοπή δυό φορές και για άλλες κλοπές τον φυλάκισαν άδικα, μέχρι να βρουν τον πραγματικό κλέφτη! Τη χαρά όμως που είχε αυτός δεν την είχαν όλοι οι κάτοικοι της πόλης. Τριάντα χιλιάδες χαρές δεν συμπλήρωναν τη δική του χαρά.

Γι’ αυτό λέω ότι ένας πνευματικός άνθρωπος δεν έχει θλίψεις. Όταν η αγάπη αυξηθεί και καεί η καρδιά από τον θείο έρωτα, δεν μπορεί να σταθεί πλέον θλίψη. Η μεγάλη αγάπη προς το Χριστό υπερνικά τους πόνους και τις ταλαιπωρίες που του προξενούν οι άνθρωποι.

(Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, «Λόγοι. Γ΄», σ. 74-77-αποσπάσματα. Εκδ. Ι. Ησυχαστηρίου Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή Θεσ/νίκης)

Πηγή: Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας | φωτό: angiemckaig

Χριστός Ανέστη!

Πίσω από την δοκιμασία κρύβεται η ευλογία του Θεού Μάιος 19, 2010

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία , 23Σχόλια

πόνος ελπίδα θλίψη δοκιμασία ασθένεια

Η θλίψη είναι κακό πράγμα. Αλλά πίσω απ’ αυτό, πίσω από τον πόνο, πίσω από την θλίψη, πίσω από την δοκιμασία, κρύβεται η ευλογία του Θεού, κρύβεται η αναγέννηση, η ανάπλαση του ανθρώπου, της οικογενείας. Οι πάντες σχεδόν την μεταστροφή τους την οφείλουν σε κάποια δοκιμασία. Νομίζουν ότι πηγαίνουν όλα ωραία∙ τους παίρνει ο Θεός το παιδί∙ κλάμματα κακό, κ.λ.π. Έρχεται και επισκιάζει έπειτα η χάρις του θεού και ειρηνεύουν οι άνθρωποι∙ και πλησιάζουν την εκκλησία, πλησιάζουν την εξομολόγηση, πλησιάζουν τον ιερέα. Χάριν του παιδιού πάνε στην εκκλησία ο πόνος τους κάνει ν’ αναζητήσουν, να προσευχηθούν υπέρ αναπαύσεως, να κάνουν τις λειτουργίες.

Ο πόνος απαλύνει την καρδιά και την κάνει δεκτική των λόγων του θεού, ενώ πρώτα ήταν σκληρή, δε δεχόταν. π.χ, ένας άνθρωπος στο σφρίγος της νεότητος∙ εγώ είμαι σκέφτεται και κανένας άλλος δεν είναι. Να πτυχία, να και οι δόξες, να κι η υγεία, να κι οι ομορφιές, να κι όλα. Όταν όμως τον ξαπλώσει στο κρεβάτι μία ασθένεια τότε αρχίζει να σκέφτεται διαφορετικά. Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης. Μπορεί να πεθάνω. Τι το όφελος όλα αυτά, κι αρχίζει να σκέφτεται διαφορετικά.
Έρχεται φερ’ ειπείν ένας άνθρωπος, τον πλησιάζει, διάβασε και αυτό το βιβλίο να δεις τι λέει. Ακούει και ένα λόγο του Θεού και τότε τον ακούει τον λόγου του Θεού. Κι άμα του δώσεις και βιβλίο, ο πόνος ήδη του έχει κάνει την καρδιά του, έτσι κατάλληλη κι ανοίγει και το βιβλίο και το Ευαγγέλιο και
το διαβάζει και από εκεί αρχίζει η ανάπλασις του ανθρώπου. Και όταν γίνει καλά, αμέσως πλέον σηκώνεται και ζει προσεκτικά τη ζωή του και δεν ζει όπως πρώτα με την υπηρηφάνεια και τη φαντασία που είχε.

Η ασθένεια και η θλίψη είναι το κατ’ εξοχήν φάρμακο της πρόνοιας του Θεού

Η ασθένεια και η θλίψη είναι το κατ’ εξοχήν φάρμακο της πρόνοιας του Θεού να φέρει τον άνθρωπο κοντά Του και να αυξήσει την αρετή του. Ο Ιώβ ήταν ο καλύτερος άνθρωπος πάνω στη γη, αλλά ο Θεός ήθελε να τον κάνει ακόμα καλύτερο. Και από τότε που δοκιμάστηκε, από τότε και δοξάστηκε. Ήταν καλός άνθρωπος και ευσεβής κ.λ.π. αλλά χωρίς δοκιμασία δεν ήταν ονομαστός ο Ιώβ. Αφ’ ης στιγμής όμως δοκιμάστηκε και πολέμησε και αγωνίστηκε και στεφανώθηκε και πλούτισε, από κει και ύστερα άρχισε η δόξα του, και απλώθηκε μέχρι σήμερα. Το παράδειγμα του, είναι φωτεινότατο και ενισχύει κάθε άνθρωπο που δοκιμάζεται. Αν αυτός δοκιμάστηκε που ήταν ένας άγιος, πολύ περισσότερο εμείς που είμαστε αμαρτωλοί. Και το αποτέλεσμα ήταν να τον κάμει άγιον και να του δώσει πάλι χρόνια ζωής και να τον ευλογήσει διπλά και τριπλά απ’ ότι έχασε, και έτσι να γίνει ένα φωτεινό παράδειγμα ανά τους αιώνες για κάθε πονεμένο άνθρωπο∙ να προσαρμόζεται και ν’ ακουμπάει σ’ αυτό το παράδειγμα και να ξεκουράζεται και αυτός και να λέει: Ως έδοξε τω Κυρίω, ούτω και εγένετο. Είη το όνομα του Κυρίου ευλογημένο. Σκύβει το κεφάλι και λέει: ο Θεός έδωσε, ο Θεός πήρε. Και το παιδί ακόμα να μου πάρει, ο θεός δεν μου το δώσε; Το πήρε. Που είναι το παιδί μου; Στον ουρανό; Εκεί τι γίνεται; Αναπαύεται εκεί…

Σε κάθε δοκιμασία πίσω κρύβεται το θέλημα του Θεού και η ωφέλεια την οποία φυσικά ίσως εκείνο τον καιρό να μην μπορεί να την δει, αλλά με τον χρόνο θα την γνωρίζει την ωφέλεια. []

Πηγή: Ενοριακό Ιστο-Λόγιο

Ευχαριστίες στην Αγάπη Γ.