jump to navigation

Άνοιξη Μάρτιος 31, 2016

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Λογοτεχνία - Ποίηση, Φύση / Ζώα , 1 comment so far

του Κωνσταντίνου Κομιάνου
Πηγή: βιβλίο ποιημάτων «ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ», Εκδόσεις Γαβριηλίδης (2015)

Mια πρωτόγνωρη καλημέρα
του ευχήθηκε η φύση
Οι ήχοι της ηρεμίας κατώφλι
νέου ξεκινήματος

Ευωδιές ανάστατες
ενσυναίσθητη παραζάλη οι εκπνοές
στον νοτισμένο από αρώματα αιθέρα

Το ξύλο που ακτινοβολεί
ουσία προσωπικότητας
αντίληψη επάρκειας να σε στυλώσει
στην ψυχή του σήμερα•
κι αυτό το μπόλιασμα να γίνει
αγνάντεμα μέλλοντος άγιας αναγέννησης

Ερύθημα παιδικής αθωότητας
που αγνοεί τον ξεπεσμό
Όστρακο βούλησης να σφαλίσει τη χαρά

Ζωή χωρίς συναίσθηση ενοχής
σ’ αυτό το μονοπάτι της ελπίδας
βηματισμός με την ειρήνη στην καρδιά

Στης επικράτειάς του
τη λυτρωμένη άνοιξη
ν’ ανθίζουν πάντα οι μυγδαλιές

Ευχαριστίες στην Ε.Τ.

Λόγος περί Ποιήσεως Νοέμβριος 13, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Κοινωνία, Λογοτεχνία - Ποίηση, Πολιτισμός , add a comment

παράθυρο ηλιοβασίλεμα

του Θεόδωρου Παντούλα

Έχει επικρατήσει η αντίληψη ότι οι ποιητές είναι οι τρελοί του χωριού ή τέλος πάντων ότι βρίσκονται στις παρυφές του χωρίου. Η ποίηση, ωστόσο, δεν είναι μια δραστηριότητα του περιθωρίου και οι λειτουργοί της δεν βρίσκονται εν κενώ. Εγκαταβιούν στις πόλεις και είναι, κατά τη γνώμη μου, οι κατεξοχήν πολίτες. Και γι’ αυτό η ποίηση ήταν ανέκαθεν μια εξόχως πολιτική δραστηριότητα. Δεν αναφέρομαι σε προθέσεις, αλλά σε πράξεις. Σκεφθείται ότι γενάρχες της νεολληνικής ποιήσεως ήταν ο Σολωμός και ο Κάλβος. Δυο κατ’ εξοχήν πολιτικοί ποιητές. Ο Μαβίλης πήγε εθελοντικά στο Μέτωπο. Κι ο Σαραντάρης έμεινε για πάντοτε εκεί.

Το ότι δεν στάθηκε η νεοελληνική ποίηση στο ύψος αυτής της ποιητικής έχει σημασία, αλλά όχι κεφαλαιώδη. Το υψόμετρο, άλλωστε, το μετράμε από τις κορυφές κι όχι από τους πρόποδες. Στους πρόποδες συνοστίζονται οι μετριότητες που δημιουργούν τον κανόνα. Κι ο κανόνας της νεοελληνικής ποιήσεως, εδώ και χρόνια, διακονεί μιαν εξόχως αντιποιητική αντίληψη. Εξηγούμαι: το ουσιαστικό ποίηση βγαίνει από το ρήμα ποιώ. Από εκεί και το εκποιώ. Και η σύγχυσή μας αυτό ακριβώς κάνει. Εκποιεί αλλά δεν ποιεί, μπερδεύοντας τα ψυχαναλυτικά σημειώματα της συμφοράς και τις εγωπαθείς ευφυολογίες της κακιάς ώρας με την ποίηση, που πριν γίνει μεταμοντέρνος χυλός δεν μονολογούσε αλλά ομιλούσε. Ομιλώ σημαίνει βρίσκομαι σε όμιλο. Απευθύνομαι δηλαδή σε πρόσωπα με τα οποία δεν ανταλλάσσουμε μονολόγους αλλά οικοδομούμε μια σχέση. Και αυτή τη σχέση υπηρέτησε η ποίηση, απευθυνόμενη στην κοινότητα και λογοδοτώντας σ’ αυτήν. Γι’ αυτό και όταν λειτουργούσε δεν χρειαζόταν η διαμεσολάβηση κανενός. Όταν έπαψε να λειτουργεί, έπιασαν δουλειά οι ενδιάμεσοι. Οι μεσάζοντες. Αυτοί που εξηγούν τι θέλει να πει ο ποιτής, τον οποίο θεωρούν άλλοτε δυσλεκτικό κι άλλοτε κρυψίνο. Οι μεσάζοντες θα γίνουν και πάλι περιττοί, όταν η ποίηση θα επιστρέψει στην κατάφαση της ζωής κι αφήσει τη βλαστήμια της.

Λένε ότι η διαδρομή είναι σπουδαιότερη από την Ιθάκη.

Επιτρέψτε μου να πιστεύω ότι το σπουδαιότερο είναι να έχεις Ιθάκη.

Εφ. Σφήνα, 22/01/10

Πηγή: Μανιφέστο

Τό Μυστήριο τῆς Ποιητικῆς Δημιουργίας Νοέμβριος 9, 2015

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Λογοτεχνία - Ποίηση , add a comment

Συνέντευξη τῆς ποιήτριας Κικῆς Δημουλά στήν ἐκπομπή Ή ζωή εἶναι ἀλλοῦ τῆς ἘΤ1 (video) γιά τήν ποιητική δημιουργία καί τά μεγάλα θέματα τῆς ζωῆς, ὅπως ὁ θάνατος, ὁ ἔρωτας, ἡ ἀγάπη, ἡ προδοσία.

«Ἡ ἀγάπη εἶναι ἓνα θύμα τοῦ σωματέμπορα ἐγωισμοῦ»

Εὐχαριστίες στήν Ἰωάννα Ι.

 

Στο χρώμα της πορφύρας Σεπτέμβριος 19, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Λογοτεχνία - Ποίηση, Ορθοδοξία / Εκκλησία, Σχέσεις , add a comment

Janela

Είδα ένα κατακόκκινο κυκλάμινο σήμερα.
Στης πολυκατοικίας μας τον κήπο.

Πανέμορφο. Ολομόναχο.
Χωρίς άλλα λουλούδια γύρω του.
μα αυτό, ζούσε το μεγαλείο
και την ομορφιά του.
Χωρίς να ξέρει τίποτε απ’ όλα αυτά.

Είτε το κοίταξα είτε όχι,
είτε το παίνεψα είτε όχι,
αυτό εκεί! κατακόκκινο,
στο χρώμα της πορφύρας.

Κάπως έτσι θέλω να’ μαι κι εγώ.
να μη με επηρεάζει ο κόσμος γύρω μου,
να μη χαλιέμαι εύκολα.
Όσο γίνεται.
Να’ μαι αυτός που είμαι.
Να ζω ενώπιον του Θεού και μόνο.
Ασχέτως αν εσύ με πρόσεξες ή όχι,
αν με τιμάς ή προσπερνάς.

Κι η χαρά μου να’ ναι αυτή:
Η επίγνωση πως ζω για την αλήθεια,
η ομορφιά που μέσα μου έχω,
η καταξίωση που δίνει ο Χριστός.
Και μόνο.

Σαν το κυκλάμινο στης πολυκατοικίας μας τον κήπο.

Από το τρίτο βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου
…ψάχνω το παραμύθι μου

———————————–

Το αισιόδοξο πρωινό τραγούδι του κυκλάμινου:

YouTube Preview Image

Φωτογραφία: Arimm

Ευχαριστίες στην Ιωάννα Ι.

Σχέση των δύο Σεπτέμβριος 16, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Ορθοδοξία / Εκκλησία, Σχέσεις , add a comment

Εκείνος που αγαπά τον Θεό επιζητά να είναι μόνος. Όπως οι νιόπαντροι θέλουν να είναι μόνοι τους και να μη διαταράσσεται η εγγύτητα τους από άλλους, έτσι κι εκείνοι πού ένιωσαν την αγάπη του Θεού αποσύρονται στην σιωπή και την μόνωση. Η ψυχή δεν μπορεί να ζήσει χωρίς την αγάπη. Εκείνος που δεν αγαπά τον Θεό αγαπά άλλα πράγματα. Η αγάπη που αισθανόμαστε για τον Θεό είναι ίδια με την αγάπη που νιώθαμε πριν για άλλα πράγματα. Και εκείνος που αγαπά μόνο τον Θεό, Τον αγαπά με την αγάπη που αισθανόταν παλιά για χιλιάδες πράγματα, και τώρα αγαπά με την δύναμη κάποιου που αγαπά μόνο ένα πράγμα σ΄ολόκληρο τον κόσμο, με μια απόλυτη και οικουμενική αγάπη.

Αγάπη είναι η ενοίκηση κάποιου άλλου εντός του δικού μας προσώπου. Αγάπη είναι μια παρουσία. Είναι ένα αίσθημα ότι ανήκουμε σε κάποιον άλλο και κάποιος άλλος ανήκει σε μάς. Αγάπη είναι η αίσθηση πως είμαστε δύο, αλλά και πως οι δύο είναι ένας. Αγάπη είναι η γνώση πως είμαστε αντικείμενο αγάπης, είναι η αίσθηση της παρουσίας τού άλλου που μάς αγαπά και μας χαμογελά. Αγάπη είναι η θέληση να γίνουμε κάποιος άλλος (το αγαπημένο μας πρόσωπο) και η γνώση πως είμαστε κάποιος άλλος κι ακόμα είναι κάποιος άλλος που θέλει να είναι ό,τι είμαστε εμείς και είναι ό,τι είμαστε εμείς. Αγάπη σημαίνει κένωση τού εαυτού μας και πλήρωσή του με τον άλλο. Όταν κοιτάζουμε το αγαπημένο μας πρόσωπο, στο βλέμμα μας έχει ανέβει ολόκληρη η ψυχή μας. Όταν αναστενάζουμε ολόκληρη η ψυχή μας ανεβαίνει στον αναστεναγμό. Αγάπη είναι η γνώση πως αποτελούμε ζευγάρι και η αίσθηση πως είμαστε ένα με κάθε ζευγάρι που βλέπουμε -δυο εραστές, δύο σύννεφα, δύο περιστέρια που πετούν στον ουρανό, δύο αστέρια.

Το αίσθημα μοναξιάς και ο αναστεναγμός μου καταμεσής της νύχτας παλιά δεν έβγαζε ηχώ. Έπεφτε πάνω στο κενό.Ήμουν μόνος. Όμως τώρα ο αναστεναγμός μου βρήκε ηχώ, φτάνει σε κάποιον που τον ακούει, κάποιον που δε μπορώ ούτε να δώ, ούτε να ακούσω μέσα στο σκοτάδι. Κοντά μου, μέσα μου, βαθύτερα και από τον ίδιο μου τον εαυτό, σχεδόν ακούω τον αναστεναγμό του να αποκρίνεται.

Και αυτός ο κάποιος είναι ο Θεός. Καταλαβαίνω την αγάπη Σου και το πώς μού συγχωρείς τα πάντα, διότι παλιά όταν κι εγώ αγαπούσα όσο πολύ αγαπάς Εσύ τώρα, συγχωρούσα τα πάντα, «εβδομηκοντάκις επτά» φορές, και γνωρίζω το πώς αντιδράς, επειδή γνωρίζω τι σημαίνει να αγαπάς. Οι παλιές μου αγάπες με δίδαξαν τι σημαίνει να αγαπάς. Γνωρίζω πόσο με αγαπάς επειδή κι εγώ έχω αγαπήσει, και γνωρίζω πόσο παθιασμένη μπορεί να είναι η αγάπη, και τι σημαίνει να είναι κανείς τρελά ερωτευμένος με κάποιον.

Και ο Θεός είναι τρελός για μένα.

Με αγαπά με όλες μου τις αδυναμίες, με όλα μου τα κληρονομημένα και συσσωρευμένα μου ελαττώματα, με αγαπά όπως είμαι, με τις ιδιαιτερότητες και την ιδιοσυγκρασία μου, με τις συνήθειες και τα συμπλέγματα μου. Ακριβώς όπως είμαι.

Η ψυχή μου είναι ανοιχτή. Κάποιος άλλος κι όχι εγώ, έχει το κλειδί. Έρχεται και φεύγει όπως και όποτε θέλει

Πηγή: Ερνεστο Καρντενάλ, Αγάπη η χαραμάδα τής αιωνιότητας, εκδ Εν Πλώ σελ 84-86

Επεξήγηση εικόνας: στην, παραδοσιακής κινεζικής τεχνοτροπίας, ζωγραφιά εικονίζεται ένα ζευγάρι γερανών σε μια λίμνη με νούφαρα. Στην λαϊκή παράδοση της Ανατολής οι γερανοί θεωρούνται μονογαμικά ζώα και σύμβολα της αθανασίας. Ο χορός του ζευγαρώματος τους είναι από τα πιο όμορφα, πολυφωτογραφημένα και πολυζωγραφισμένα συμβάματα του ζωικού βασιλείου.

Αναδημοσίευση

Ευχαριστίες στην Ιωάννα Ι.

Η Γέννηση του Άξιον Εστί Μάρτιος 19, 2014

Posted by Ζωντανό Ιστολόγιο in : Βίντεο, Ελληνισμός / Ρωμιοσύνη, Λογοτεχνία - Ποίηση , add a comment http://www.dailymotion.com/video/xdl9ga

Ο Οδυσσέας Ελύτης εξηγεί πως έγραψε το Άξιον Εστί!

«Όσο κι αν μπορεί να φανεί παράξενο, την αρχική αφορμή να γράψω το ποίημά μου την έδωσε η διαμονή μου στην Ευρώπη τα χρόνια του ’48 με ’51. Ήταν τα φοβερά χρόνια όπου όλα τα δεινά μαζί – πόλεμος, κατοχή, κίνημα, εμφύλιος – δεν είχανε αφήσει πέτρα πάνω στη πέτρα. Θυμάμαι την μέρα που κατέβαινα να μπω στο αεροπλάνο, ένα τσούρμο παιδιά που παίζανε σε ένα ανοιχτό οικόπεδο. Το αυτοκίνητό μας αναγκάστηκε να σταματήσει για μια στιγμή και βάλθηκα να τα παρατηρώ. Ήτανε κυριολεκτικά μες τα κουρέλια. Χλωμά, βρώμικα, σκελετωμένα με γόνατα παραμορφωμένα, με ρουφηγμένα πρόσωπα. Τριγύριζαν μέσα στις τσουκνίδες του οικοπέδου ανάμεσα σε τρύπιες λεκάνες και σωρούς σκουπιδιών. Αυτή ήταν η τελευταία εικόνα που έπαιρνα από την Ελλάδα. Και αυτή, σκεπτόμουν, ήταν η μοίρα του Γένους που ακολούθησε το δρόμο της Αρετής και πάλεψε αιώνες για να υπάρξει.

Πριν περάσουν 24 ώρες περιδιάβαινα στο Ουσί της Λωζάννης, στο μικρό δάσος πλάι στη λίμνη. Και ξαφνικά άκουσα καλπασμούς και χαρούμενες φωνές. Ήταν τα Ελβετόπαιδα που έβγαιναν να κάνουν την καθημερινή τους ιππασία. Αυτά που από πέντε γενεές και πλέον, δεν ήξεραν τι θα πει αγώνας, πείνα, θυσία. Ροδοκόκκινα, γελαστά, ντυμένα σαν πριγκηπόπουλα, με συνοδούς που φορούσαν στολές με χρυσά κουμπιά, περάσανε από μπροστά μου και μ’ άφησαν σε μια κατάσταση που ξεπερνούσε την αγανάκτηση.

Ήτανε δέος μπροστά στην τρομακτική αντίθεση, συντριβή μπροστά στην τόση αδικία, μια διάθεση να κλάψεις και να προσευχηθείς περισσότερο, παρά να διαμαρτυρηθείς και να φωνάξεις. Ήτανε η δεύτερη φορά στη ζωή μου – η πρώτη ήτανε στην Αλβανία – που έβγαινα από το άτομό μου, και αισθανόμουν όχι απλά και μόνο αλληλέγγυος, αλλά ταυτισμένος κυριολεκτικά με τη φυλή μου. Και το σύμπλεγμα κατωτερότητας που ένιωθα, μεγάλωσε φτάνοντας στο Παρίσι.

Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από το τέλος του πολέμου και τα πράγματα ήταν ακόμη μουδιασμένα. Όμως τι πλούτος και τι καλοπέραση μπροστά σε μας! Και τι μετρημένα δεινά επιτέλους μπροστά στα ατελείωτα τα δικά μας! Δυσαρεστημένοι ακόμα οι Γάλλοι που δεν μπορούσαν να ‘χουν κάθε μέρα το μπιφτέκι και το φρέσκο τους βούτυρο, δυσανασχετούσαν. Υπάλληλοι, σωφέρ, γκαρσόνια, με κοιτάζανε βλοσυρά και μου λέγανε: εμείς περάσαμε πόλεμο Κύριε! Κι όταν καμιά φορά τολμούσα να ψιθυρίσω ότι ήμουν Έλληνας κι ότι περάσαμε κι εμείς πόλεμο με κοιτάζανε παράξενα: α, κι εσείς έ; Καταλάβαινα ότι ήμασταν αγνοημένοι από παντού και τοποθετημένοι στην άκρη-άκρη ενός χάρτη απίθανου. Το σύμπλεγμα κατωτερότητας και η δεητική διάθεση με κυρίευαν πάλι. Ξυπνημένες μέσα παλαιές ενστικτώδεις διαθέσεις άρχισαν να αναδεύονται και να ξεκαθαρίζουν.

Η παραμονή μου στην Ευρώπη με έκανε να βλέπω πιο καθαρά το δράμα του τόπου μας. Εκεί αναπηδούσε πιο ανάγλυφο το άδικο που κατάτρεχε τον ποιητή. Σιγά-σιγά αυτά τα δύο ταυτίστηκαν μέσα μου. Το επαναλαμβάνω, μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά έβλεπα καθαρά ότι η μοίρα της Ελλάδας ανάμεσα στα άλλα έθνη ήταν ότι και η μοίρα του ποιητή ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους – και βέβαια εννοώ τους ανθρώπους του χρήματος και της εξουσίας. Αυτό ήταν ο πρώτος σπινθήρας, ήταν το πρώτο εύρημα. Και η ανάγκη που ένιωθα για μια δέηση, μου ‘δωσε ένα δεύτερο εύρημα. Να δώσω, δηλαδή, σ’ αυτή τη διαμαρτυρία μου για το άδικο τη μορφή μιας εκκλησιαστικής λειτουργίας.

Κι έτσι γεννήθηκε το «Άξιον Εστί».

YouTube Preview Image

Ευχαριστίες στον Σπύρο Γκ.