Κοινωνία

Η αποφυγή δύσκολων ανθρώπων δεν είναι πάντα εφικτή, γιατί ενδέχεται να ζούμε ή να εργαζόμαστε μαζί. Τι θα γίνει τότε; Να συνεχίσουμε να έχουμε τ’ αρνητικά συναισθήματα, που, αναπόφευκτα, θα μας οδηγήσουν σε λύπη, θλίψη και κατάθλιψη, με αποτέλεσμα την ασθένεια;

Τα Χριστούγεννα του Ανάργυρου ήταν εφέτος Παπαδιαμαντικά. Ο Ανάργυρος είχε καταφέρει θέλοντας και μη θέλοντας να ζεί το όνομα του τα τελευταία λίγα χρόνια. Ακολουθώντας τις εκδιπλώσεις που του επιφύλαξε η ζωή, ζούσε αναργύρως, δηλαδή χωρίς χρήματα, καθώς τα λιγοστά ευρώ του εισοδήματος του έφευγαν μακρυά από αυτόν, σαν να είχαν υπογράψει αδιαπραγμάτευτη συμφωνία με το όνομά του, αμέσως μόλις τα εισέπρατε.

Ὁμιλία πάνω στό Εὐαγγέλιο τῆς ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Πάντων τοῦ π. Νικολάου Λουδοβίκου (14.6.2020) μέ σχόλια τοῦ Ἀρχιμανδρίτη π. Μαξίμου, καθηγουμένου Ἱεράς Μονῆς Ἁγίου Διονυσίου ἐν Ὀλύμπω.

Αυτή είναι η φράση που από τα παιδικά μου χρόνια άκουγα συχνά. Την έλεγε αγαπημένη θεία που ζει ακόμα, χαρούμενη, αισιόδοξη και μια χαρά στην υγεία της, αν σκεφτεί κανείς τα 97 της χρόνια.

Το να περιμένεις με το χέρι στην σκανδάλη το λάθος του άλλου, έτοιμος να τον εξοντώσεις, αυτό δεν είναι ήθος Χριστού αλλά υποκόσμου.

Τό τραγούδι ἀφιερώνεται στή μνήμη τῶν θυμάτων φυσικῶν καταστροφῶν, ὄπως της φοβερής φωτιάς της 23ης Ιουλίου 2018 στο Μάτι Αττικής

Η φιλανθρωπία είναι ισάξια με την αγάπη. Το να θέλει κανείς να βοηθήσει το κοινωνικό σύνολο με ανυστερόβουλες πράξεις, είναι

Ἀφιερωμένο στούς μαθητές που διαγωνίζονται σέ κάθε πρόκληση πού ἐπέλεξαν Δρόμοι του ανέμου δρόμοι της μεγάλης φυγής Μαζί της τα

«Κι ἄ σοῦ μιλῶ μὲ παραμύθια καὶ παραβολὲς εἶναι γιατὶ τ’ ἀκοῦς γλυκότερα, κι ἡ φρίκη δέν κουβεντιάζεται». (Τελευταῖος Σταθμός,