Είναι φορές που οι αλήθειες φωνάζουν τόσο δυνατά, που καμμιά …σιωπή δεν μπορεί να τις καλύψει!
Έτσι κι εδώ στο απαισιόδοξο μήνυμα…της παραίτησης , η φωνή της ελευθερίας που κρύβει, δεν φωνάζει με ελπίδα, επομένως ούτε χαρά’ κι όπου λύπη ,ο Θεός λείπει, έλεγε ένας άγιος.
Μόνο μία παραίτηση, η παραίτηση από το εγώ μας,( αυτός είναι Σταυρός αυτοφυής)… φέρνει χαρά και πίστη στην Ανάσταση.
Δεν είναι ελευθερία όταν πούμε στους ανθρώπους ότι όλα επιτρέπονται. Αυτή είναι σκλαβιά. Για να προκόψη κανείς πρέπει να δυσκολευθή.
Να ένα παράδειγμα: Έχουμε ένα δεντράκι. Το περιποιούμαστε, του βάζουμε πάσσαλο και το δένουμε με σχοίνι. Δεν το δένουμε όμως με σύρμα, γιατί θα του κάνουμε κακό. Με τους τρόπους αυτούς δεν περιορίζουμε το δέντρο; Και όμως δεν γίνεται αλλιώς. Για κοιτάξτε και το παιδάκι. Του περιορίζουμε την ελευθερία από την αρχή. Μόλις συλλαμβάνεται είναι περιορισμένο το κακόμοιρο στην κοιλιά της μητέρας· μένει εκεί εννιά μήνες… μόλις αρχίζει να μεγαλώνη του βάζουν κάγκελα κ.λ.π… Όλα αυτά είναι απαραίτητα για να μεγαλώση. Φαίνονται ότι του στερούν την ελευθερία, αλλά δίχως αυτά τα προστατευτικά μέτρα το παιδί θα πέθαινε από την πρώτη στιγμή.
Είναι φορές που οι αλήθειες φωνάζουν τόσο δυνατά, που καμμιά …σιωπή δεν μπορεί να τις καλύψει!
Έτσι κι εδώ στο απαισιόδοξο μήνυμα…της παραίτησης , η φωνή της ελευθερίας που κρύβει, δεν φωνάζει με ελπίδα, επομένως ούτε χαρά’ κι όπου λύπη ,ο Θεός λείπει, έλεγε ένας άγιος.
Μόνο μία παραίτηση, η παραίτηση από το εγώ μας,( αυτός είναι Σταυρός αυτοφυής)… φέρνει χαρά και πίστη στην Ανάσταση.